Connect with us

Sports

Απαγορεύονται οι “καραβολίδες”

Δημοσιεύτηκε

στις

Τα “ξερόμυτα” δεν μετράνε, “στα 3 κόρνερ πέναλτι”, ο ορισμός του νοητού τέρματος, ο τύπος που είχε την μπάλα και τον είχαμε στα όπα όπα. Το Contra.gr κάνει φλας μπακ στο ποδόσφαιρο που παίζαμε στα παιδικά μας χρόνια. Πάμε να ξεσκονίσουμε μαζί τις αναμνήσεις μας!


Για όσους έχουμε περάσει τα 22-23, το ποδόσφαιρο πλέον έχει ταυτιστεί με το τρίπτυχο πίτσες-μπίρες-Champions League με μερικά “δημιουργικά” διαλείμματα για “Pro” και “Football Manager”. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Ξεσκονίζοντας τις προάλλες την αποθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα κιτρινισμένο τετράδιο που στο εξώφυλλο είχε κολλημένα ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα της Panini με παίκτες που αγωνιζόντουσαν στο ελληνικό πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το άνοιξα με ανυπομονησία για να δω και τα υπόλοιπα αυτοκόλλητα της τότε συλλογής μου, αλλά έπεσα πάνω σε κάτι που δεν περίμενα. Στην πρώτη σελίδα έγραφα “Πρωτάθλημα 1993-1994”. Δεν επρόκειτο για το πρωτάθλημα της τότε Α’ Εθνικής, αλλά όπως μαρτύρησαν οι επόμενες σελίδες του τετραδίου, για ένα πρωτάθλημα μεταξύ των δύο ομάδων που είχαμε φτιάξει στην 5η δημοτικού. Υπήρχαν γραμμένα τα ονόματα των συμμαθητών μου και πλάι τους τα γκολ που είχαν πετύχει σε κάθε αγώνα, ενώ υπήρχε και ένας πίνακας με τη βαθμολογία των δύο ομάδων. Τότε η νίκη έδινε ακόμα δύο βαθμούς και η ισοπαλία έναν.

Στην επόμενες σελίδες υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα “πρωταθλήματα”, ενώ στη μέση του τετραδίου υπήρχε γραμμένος ένας άλλος τίτλος: “Άλλα σχολεία”. Εκεί είχα περάσει τα αποτελέσματα των αγώνων του δικού μας κόντρα στα υπόλοιπα σχολεία της γειτονιάς. Υπήρχαν σελίδες με τα ονόματα των παιδιών του κάθε σχολείου και πλάι σε αυτά το πόσο καλή μπάλα ήξερε κάθε παιδί και μια υποσημείωση για το δυνατό του σημείο, σε ένα άτυπο σκάουτινγκ της εποχής. Συνέχισα να ξεφυλλίζω το τετράδιο και έπεσα πάνω σε ακατάλυπτα συστήματα και σε σημειώσεις με τα man-to-man κάθε αγώνα. Man-to-man που θεωρητικά έπρεπε να ακολουθήσουν όλοι οι παίκτες της ομάδας.

Ήθελα να το ζήσω ξανά όλο αυτό. Για κλάσματα δευτερολέπτου φαντάστηκα πως πήγαινα στο σταθερό μου να πάρω τηλέφωνο τον “Μπούμπη”, τον “Τσίλια” και τον “Σαλάτα” για να τους δώσω ραντεβού στις 4 στην πλατεία. “Πάρτε και τον “Ποντικό” και πείτε του να μην ξεχάσει να φέρει την μπάλα”…

Κάποτε παίρναμε μια μπάλα, μαζευόμασταν σε μια αλάνα, πλατεία, σχολείο και παίζαμε ένα διπλό από το μεσημέρι, μέχρι να νυχτώσει. Αυτοί οι ποδοσφαιρικοί “μαραθώνιοι” διέπονταν από κάμποσους κανόνες και είχαν αρκετά χαρακτηριστικά, που τους καθιστούσαν μοναδικούς και τους θυμόμαστε ακόμα με νοσταλγία.T

Tο “γήπεδο” και η μπάλα

mpala

Τα βασικά μέρη που δίνονταν τα ποδοσφαιρικά ραντεβού ήταν προαύλια σχολείων, πλατείες, δρόμοι, γήπεδα μπάσκετ και αλάνες. Τα γήπεδα 5×5 αποτελούσαν ακόμα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Το γεγονός ότι θα παίζαμε ποδόσφαιρο δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα είχαμε και μπάλα ποδοσφαίρου. Ποιος δεν έχει παίξει με πατημένο κουτάκι από αναψυκτικό; Όχι, όμως, πατημένο όπως να ναι. Υπήρχε συγκεκριμένη τεχνική, ώστε το κουτάκι να είναι κατάλληλο για ποδόσφαιρο. Έπρεπε να έχει πατηθεί εντελώς κάθετα και να μην είναι στραβό, ώστε να μπορεί να τσουλάει και να αντέχει.Κάποιες φορές και ειδικά τα καλοκαίρια όλο και κάποιο μπαλάκι του τένις ή κάποια μπάλα του βόλεϊ θα είχε ξεμείνει από την οικογένεια κάποιου από την παραλία, με αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται αισθητά το παιχνίδι μας.

Σαν εναλλακτική υπήρχαν και κάποιες μεγάλες μπάλες που πουλούσαν τα περίπτερα της γειτονιάς και είχαν πάνω τα σήματα μεγάλων ομάδων, γνωστές και ως “αερόμπαλες”, αφού από τη στιγμή που σούταρες, ο αέρας ήταν εκείνος που αποφάσιζε την κατάληξή του σουτ.

Υπήρχαν και εκείνες οι ευλογημένες μέρες που η παρέα είχε στη διάθεση της κάποια κανονική, ποδοσφαιρική μπάλα. Μία “Select”, μια “Mitre” ή κάποια που είχε δέρμα τέλος πάντων. Τότε τα πράγματα σοβάρευαν. Η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο και το παιχνίδι είχε την ένταση και το πάθος που θα ζήλευε και ένας τελικός Champions League. Να παίζεις ποδόσφαιρο με μπάλα της οποίας έχουν φύγει οι ραφές και περισσεύει η σκασμένη σαμπρέλα, αξία ανεκτίμητη.

Ο κάτοχος της μπάλας

o_mpalas

Το παιδί που διέθετε την μπάλα ήταν για την παρέα ό,τι ο Πλατινί για την UEFA. Μπορούσε σχεδόν να ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού από την αρχή και όχι μόνο δεν έβρισκε αντιδράσεις από τους υπόλοιπους, αντιθέτως μάλιστα τον είχαμε στα όπα όπα.

Αυτός όριζε την ώρα που θα ξεκινήσει, αλλά και θα τελειώσει το παιχνίδι και όλοι μαζευόμασταν και το “διαλύαμε” με βάση το πρόγραμμά του. Αν μάλιστα τον έφερνε ο πατέρας του, καλοπιάναμε και εκείνον, προκειμένου να αφήσει τον φίλο μας να κάτσει περισσότερο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρακαλούσαμε τον πατέρα να μας αφήσει την μπάλα με υποσχέσεις ότι θα την προσέχαμε σαν τα μάτια μας και θα του την επιστρέφαμε σώα την επομένη.

Τα προνόμια του κατόχου της μπάλας πολλές φορές επεκτείνονταν στο να μπορεί να διαλέξει τους συμπαίκτες του, ακόμα και αν δεν του χαμε κάνει ποτέ ξανά αυτή τη χάρη, αφού στην πραγματικότητα ήταν τελείως άμπαλος.

Ο ορισμός του τέρματος

teixos

Στα γήπεδα που αγωνιζόμασταν μικροί είναι προφανές ότι δεν υπήρχαν τέρματα. Αν υπήρχαν, μάλλον δεν θα είχε και κανένα λόγο ύπαρξης το παρόν κείμενο.

Επομένως, πριν από κάθε αγώνα ορίζαμε νοητά το τέρμα. Τα κάθετα δοκάρια μπορούσαν να οριστούν με διάφορους τρόπους. Με σχολικές τσάντες, με πέτρες, με νοητά σημάδια από γκράφιτι σε κάποιο τείχο, με τις βάσεις από μπασκέτες, με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Για να ναι ίσα τα τέρματα μετρούσαμε βηματάκια, ενώ ήταν άπειρες οι φορές πριν από κάποιο, πέναλτι, κόρνερ ή φάουλ που ο εκάστοτε τερματοφύλακας αναπροσάρμοζε τις διαστάσεις του τέρματός του.

Η μαγεία, όμως, είχε να κάνει με τον ορισμό του οριζόντιου δοκαριού. Τις περισσότερες φορές το οριζόντιο δοκάρι ήταν μέχρι εκεί που έφτανε να πηδήξει ο τερματοφύλακας. Όταν, λοιπόν, ο τερματοφύλακας “έτρωγε” κάποιο γκολ με σουτ που πήγαινε ψηλά, ξεκινούσε καβγάς για το πού βρισκόταν το οριζόντιο δοκάρι, συνοδευόμενος από ταυτόχρονα πηδηματάκια με τεντωμένα χέρια από όλους μας για να δείξουμε ότι δεν φτάναμε το σημείο από το οποίο πέρασε η μπάλα.

Πώς χωριζόμασταν σε ομάδες

podarakia

Πριν μπουν τα “αριθμάκια” στη ζωή μας, είχαμε έναν πιο ευφάνταστο τρόπο για να ορίζουμε τις ομάδες. Δυο παιδιά, συνήθως οι καλύτεροι παίκτες ή ο κάτοχος της μπάλας, στεκόντουσαν ο ένας απέναντι στον άλλο και έκαναν “βηματάκια” για να δουν ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτη.

Θυμάστε τι ήταν τα βηματάκια; Στεκόντουσαν τα δύο παιδιά, το ένα απέναντι στο άλλο σε εύλογη απόσταση και έλεγαν εναλλάξ ονόματα ποδοσφαιρικών ομάδων ή παικτών. Για κάθε συλλαβή της λέξης που έλεγαν έκαναν και ένα βήμα προς τον “αντίπαλο”. Όποιος πατούσε πρώτος τον αντίπαλό του, είχε το bonus να διαλέξει πρώτος παίκτη. Κι αν νομίζεις πώς τα “βηματάκια” ήταν κάτι τυχαίο, είσαι γελασμένος. Υπήρχε τακτική, αφού χρησιμοποιούσαμε και πλαγιαστά “βηματάκια” προκειμένου να μείνουμε μακριά από τον αντίπαλο, αν θεωρούσαμε πως θα μας πατούσε πρώτος.

Αφού έβγαινε ο νικητής της παραπάνω διαδικασίας, συνήθως επέλεγε τον καλύτερο παίκτη ή αυτόν που ξέραμε πως θα κάτσει τερματοφύλακας σε όλο τον αγώνα χωρίς να γκρινιάξει και χωρίς να ζητήσει να παίξει καθόλου μέσα.

Όσον αφορά τον τερματοφύλακα, αν δεν υπήρχε κάποιος που θα καθόταν με την θέλησή του -πράγμα σπάνιο- τότε μπαίναμε όλοι τέρμα μέχρι να φάμε ένα γκολ. Επειδή, κάποιοι το έτρωγαν επίτηδες για να ξαναμπούν γρήγορα μέσα, βάζαμε άλλους κανόνες όπως “φάμε-βάλουμε δύο” ή χρονομετρούσαμε τη θητεία του καθενός στο τέρμα.

Αν ο αριθμός των παιδιών ήταν μονός, η ομάδα με το πιο αδύναμο “ρόστερ” έπαιρνε τον παίκτη παραπάνω.

Όταν χάναμε την μπάλα

skarfaloma

Πόσες φόρμες και σορτσάκια έχουν σκιστεί στην προσπάθεια μας να φτάσουμε με τα πόδια την μπάλα που είχε καρφωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο ή είχε μπει σε κάποιο χώρο που έπρεπε να πηδήξουμε ένα συρματόπλεγμα; Πόσες κλωτσιές έχουμε ρίξει ομαδικά στους κορμούς δέντρων για να πέσει η μπάλα που είχε σφηνώσει σε κάποιο κλαδί; Τις περισσότερες φορές τα παραπάνω γινόντουσαν ενώ φωνάζαμε εν χορώ: “πού ναι η μπάλα, οέο πού ναι η μπάλα”.

Επίσης, άπειρες ήταν οι φορές που η μπάλα πήγαινε σε συγκεκριμένο μπαλκόνι ή έσπαγε τα ποτήρια στα τραπέζια συγκεκριμένης κάθε φορά καφετέριας και εμείς παρακαλάγαμε τον ιδιοκτήτη να μας την δώσει πίσω και υποσχόμασταν για χιλιοστή φορά πως η συγκεκριμένη ήταν η τελευταία που συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Tο λεξικό του ποδοσφαίρου

mikros

Υπήρχαν μια σειρά από φράσεις και λέξεις που λέγαμε όσοι παίζαμε μπάλα που δεν καταλάβαινε κανείς πλην των συμμετεχόντων.

Φυσικό εμπόδιο: Την συγκεκριμένη φράση την αναφέραμε όταν παίζαμε ποδόσφαιρο σε κάποια πλατεία και η μπάλα έπεφτε σε κάποιον διερχόμενο. Λέγοντας “φυσικό εμπόδιο” εννοούσαμε πως το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά, αφού το να συμβεί κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο.

Περίπτερο/καφενείο: ‘Ετσι αποκαλούσαμε τον παίκτη που ελλείψει offside άραζε στην άμυνα του αντιπάλου και δεν το κουνούσε αν δεν ερχόταν η μπάλα στα πόδια του. Προφανώς, το “καφενείο” δεν γυρνούσε ποτέ στην άμυνα.

Παγκότερμα/μπακότερμα: Όχι, δεν είναι ανακάλυψη του Νόιερ. “Παγκότερμα” είχαμε συνήθως όταν στο τέρμα καθόταν κάποιος πολύ καλός παίκτης ή κάποιος που βαριόταν να κάτσει τέρμα. Επομένως όταν η ομάδα του ήταν στην επίθεση έβγαινε και αυτός μπροστά, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιδιότητα του τερματοφύλακα.

Γκελάκια/αγγελάκια/ποδαράκια: Με αυτή τη λέξη εννοούσαμε τα χτυπήματα που μπορούσε να κάνει κάποιος με την μπάλα χωρίς να πέσει εκείνη στο έδαφος. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε διαγωνισμό για το ποιος έκανε τα περισσότερα.

Καραβολίδα: Το πάρα πολύ δυνατό σουτ. Υπήρχε μάλιστα ο άγραφος κανόνας σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν οι “καραβολίδες” από κοντά, κυρίως μετά από απαίτηση του άτυχου που τον έβαζαν πάντα τέρμα. Παραβίαση του συγκεκριμένου κανόνα ήταν λόγος για καβγά.

Ξερόμυτο: Το πολύ δυνατό σουτ που γινόταν με την μύτη του παπουτσιού.

Μπεκάτσα/τσαρούχι/στα περιστέρια: Το πολύ άστοχο σουτ που δεν έβρισκε στόχο και θεωρητικά πήγαινε στα πουλιά.

κανόνες

Το γεγονός ότι παίζαμε ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει πως οι κανόνες ήταν δεδομένοι. Προφανώς δεν υπήρχε offside, ενώ ένα ξακαθάρισμα που κάναμε από την αρχή του ματς ήταν το αν θα παίζαμε με “τους παλιούς ή με τους καινούργιους κανόνες”. Το γεγονός ότι στην προηγούμενη πρόταση χρησιμοποιούσαμε πληθυντικό δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, αφού στην ουσία ο μοναδικός κανόνας που άλλαζε ήταν το “έμμεσο”.

Σύμφωνα με τους παλιούς κανόνες, μπορούσαμε να γυρίσουμε την μπάλα στον τερματοφύλακα και εκείνος να την πιάσει με τα χέρια, χωρίς να καταλογιστεί έμμεσο. Ενώ, με βάση τους καινούργιους, δεν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Δεν μετράνε οι σπόντες: Ο συγκεκριμένος κανόνας έβρισκε εφαρμογή σε γήπεδα που περιλάμβαναν τείχους, όπως τα προαύλια σχολείων. Με αυτό τον κανόνα ξεκαθαρίζαμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε να ντριμπλάρουμε κάνοντας σπόντες με τον τοίχο.

Στα τρία κόρνερ πέναλτι: Αυτός ο κανόνας αφορούσε τα μονά και συνέβαινε αυτό ακριβώς που περιγράφει. Όταν μια ομάδα έβγαζε την μπάλα τρεις φορές άουτ, οι αντίπαλοι χτυπούσαν πέναλτι.

“Αυτό δεν το είχαμε πει από την αρχή”: Η ατάκα αυτή λειτουργούσε ως κανόνας πάνω από τους κανόνες. Αν για παράδειγμα δεν είχαμε ξεκαθαρίσει από την αρχή αν θα παίζαμε π.χ. με σπόντα ή χωρίς, μόλις κάποιος έλεγε αυτή την ατάκα έθετε θέμα για τους κανόνες του παιχνιδιού από εκείνη τη στιγμή και μετά. Συνήθως ήταν λόγος για να ξεσπάσει σύρραξη στο γήπεδο.

Η “φάση”

Η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί την πιο “δημιουργική ασάφεια” του ποδοσφαίρου των παιδικών μας χρόνων. Όταν το παιχνίδι έφτανε χρονικά προς την λήξη του, η ομάδα που καιγόταν να ισοφαρίσει ή να πλησιάσει στο σκορ άρχιζε να φωνάζει “φάση”. Λέγοντας “φάση” στην ουσία εννοούσε πως έπρεπε να γίνει ακόμα μια φάση πριν να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ποτέ, όμως, δεν είχε διευκρινιστεί με σαφήνεια αν η φάση τελείωνε όταν η μπάλα έβγαινε άουτ, πλάγιο, γινόταν φάουλ ή έμπαινε γκολ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές η “φάση” να πλησιάζει σε διάρκεια ολόκληρο το μέχρι τότε παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της “φάσης” έχουν μπει τα πιο επικά γκολ, έχουν γίνει οι πιο εντυπωσιακοί πανηγυρισμοί και έχει πέσει το περισσότερο ξύλο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της “αλάνας”.

Τα παιχνίδια

Πέρα από το κλασικό “διπλό” υπήρχε μια σειρά ποδοσφαιρικών παιχνιδιών που παίζαμε είτε για “ζέσταμα” είτε γιατί δεν μαζευόμασταν ο απαραίτητος αριθμός ατόμων για “διπλό’.

Πασούλες και σουτ: Μέχρι να μαζευτούμε για να αποφασίσουμε τι θα παίξουμε, όσοι είχαν πάει νωρίτερα στο “γήπεδο” έκαναν πάσες και σούταραν στον τερματοφύλακα. Τόσο απλό!

Μονό ή μονάκι: Στο μονό συνήθως συμμετείχαν 3 ή 5 άτομα. Ένας εναντίον ενός ή δύο εναντίον δύο και ένας τερματοφύλακας. Το παιχνίδι ξεκινούσε με τον τερματοφύλακα να έχει γυρισμένη την πλάτη προς τους παίκτες και να τους πετάει την μπάλα στα τυφλά για λόγους αξιοκρατίας. Στο μονό έβρισκε εφαρμογή ο κανόνας “στα τρία κόρνερ πέναλτι”.

Ένας άλλος κανόνας που ίσχυε στο μονό ήταν πως για να μετρήσει ένα γκολ θα έπρεπε η μια ομάδα να έχει περάσει τουλάχιστον έναν από τους αντιπάλους. Ο μοναδικός τρόπος για να μετρήσει το γκολ χωρίς να περάσεις τον αντίπαλό σου ήταν να βάλεις γκολ απευθείας από την επαναφορά του τερματοφύλακα, χωρίς εκείνη να έχει προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος.

Πρωταθληματάκια: Όταν υπήρχαν πολλά άτομα, αλλά βαριόμασταν να παίξουμε διπλό, χωριζόμασταν σε ομάδες των δύο ατόμων και παίζαμε knock-out μονάκια, μέχρι να αναδειχθεί ο πρωταθλητής.

Γερμανικό/άγια: Για το παιχνίδι αυτό χρειαζόταν ένας τερματοφύλακας και δύο έως τέσσερις παίκτες (παραπάνω δεν ήταν βολικό). Σε αυτό το παιχνίδι έπρεπε να σκοράρεις μετά από πάσα χωρίς η μπάλα να πέσει στο έδαφος. Ανάλογα με τον τρόπο που θα έβαζες το γκολ έπαιρνες και πόντους. Για απλό σουτ έπαιρνες έναν πόντο, για κεφαλιά δύο, για ψαλιδάκι -λέμε τώρα- πέντε.

podia

 

 

Αφιερωμένο σε όσους συνεχίζουν να παίζουν στην αλάνα:

contra.gr

Advertisement
Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Sports

Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ – Νταρουσάφακα 75-67

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ πραγματοποίησε μία ακόμα άσχημη εμφάνιση, έφτασε στο σημείο να κινδυνεύσει από την ουραγό Νταρουσάφακα, αλλά ο εκπληκτικός Ντίνος Μήτογλου ήταν εκείνος που «ξύπνησε» και τους υπόλοιπους συμπαίκτες του με αποτέλεσμα οι «πράσινοι» να φτάσουν στη νίκη με 75-67 και στο 6-6 ρεκόρ στη φετινή EuroLeague


Το βέβαιο είναι ένα. Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει μεγάλο αγωνιστικό πρόβλημα, το οποίο τείνει να γίνει… άλυτο ύστερα από 12 αγωνιστικές στην EuroLeague. Μετά τις τρεις σερί ήττες, είδε τον… Χάρο με τα μάτια του για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα στο κλειστό του ΟΑΚΑ και μάλιστα απέναντι στην τελευταία της κατάταξης Νταρουσάφακα, η οποία μετρούσε μόνο μία νίκη στη φετινή διοργάνωση.

Παρόλα αυτά λίγο έλειψε να γνωρίσει μία ακόμα ήττα και να έστηνε ανυπέρβλητα εμπόδια στην προσπάθεια για πρόκριση στα playoffs. Ο Ντίνος Μήτογλου ήταν εκείνος που έσωσε την παρτίδα για την ομάδα του, τόσο χάρη στη συνολική του εικόνα στο παρκέ, όσο και στο περίσσιο πάθος που έβγαλε στο τελευταίο τρίλεπτο και δη τη στιγμή που η Νταρουσάφακα είχε φέρει το ματς στα ίσια (65-65) και έμοιαζε έτοιμη να κάνει τη μεγάλη έκπληξη!

Ο διεθνής φόργουορντ τελείωσε το ματς έχοντας 20 πόντους (ρεκόρ καριέρας!) με 6/7 δίποντα, 1/1 τρίποντο, 5/5 βολές, 6 ριμπάουντ και 27 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης! Ουσιαστικά έσπρωξε την ομάδα του σε ένα σερί 10-0 με το οποίο έδιωξε τους «εφιάλτες» από το ΟΑΚΑ και επανέφερε την ηρεμία στις τάξεις των φιλάθλων οι οποίοι δυσανασχετούσαν με το θέαμα που αντίκριζαν για άλλη φορά από την ομάδα τους. Πλέον, και παρά την κακή εμφάνιση, ο Παναθηναϊκός αγόρασε ηρεμία ενόψει της διπλής αγωνιστικής με τα δύο πολύ δύσκολα ματς κόντρα σε Ρεάλ εκτός και Αρμάνι εντός.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε καλύτερα το ματς σε σχέση με τις προηγούμενες αναμετρήσεις της EuroLeague, ειδικά στην επίθεση όπου έβρισκε τους τρόπους να φτάνει στο καλάθι της Νταρουσάφακα. Μάλιστα στο πεντάλεπτο είχε διαφορά 9 πόντων (15-6) με 4/5 δίποντα, 1/1 τρίποντο και 4/4 βολές και τον Ντίνο Μήτογλου να οδηγεί τους «πράσινους» στο σκοράρισμα. Μάλιστα ο Πασκουάλ επέλεξε να ξεκινήσει με τον Παπαγιάννη, αλλά η αποχή του ήταν… εμφανέστατη. Ουσιαστικά ήταν ο αδύναμος κρίκος της άμυνας, αφού η Νταρουσάφακα είχε πετύχει 8 από τους 10 πόντους της (στο 18-10 του 6′) μέσα από τη ρακέτα και απέναντι στον υψηλόσωμο σέντερ.

Παρά την είσοδο του Λάσμε, η τουρκική ομάδα μπόρεσε να εκμεταλλευτεί κάποια λάθη των «πρασίνων» στο πρώτο δεκάλεπτο και να φέρει το ματς στο καλάθι (18-16 στο 9′) αλλά με ένα γρήγορο 4-0 ο Παναθηναϊκός έκλεισε την περίοδο με 22-16 έχοντας συνολικά 6/10 δίποντα, 1/2 τρίποντα, 7/7 βολές έναντι 8/11 δίποντα της Νταρουσάφακα, 0/3 τρίποντα και 0/2 βολές. Μάλιστα ο Καλάθης είχε προλάβει να μοιράσει στο πρώτο δεκάλεπτο έξι ασίστ!

Εξίσου δυναμικά μπήκε ο Παναθηναϊκός και στην δεύτερη περίοδο με αποτέλεσμα να στείλει την διαφορά και στους 10 πόντους (26-16) χωρίς ωστόσο να εντυπωσιάζει με την εμφάνισή του. Η Νταρουσάφακα ήταν η… γνωστή Νταρουσάφακα της φετινής EuroLeague, δίχως να έχει πολλά πράγματα να παρουσιάσει. Λογικό και επόμενο ο μέτριος (σε γενικές γραμμές) Παναθηναϊκός να ελέγχει τον ρυθμό του αγώνα, δίχως να απειλείται ουσιαστικά, αλλά και χωρίς να μπορεί να ανεβάσει τον δείκτη του σκορ.

Στο 17′ έστειλε την διαφορά στους 11 πόντους (37-26) η οποία ήταν και η μεγαλύτερη τιμή της μέχρι το τέλος του ημιχρόνου (43-32). Ο Γκιστ ανέβασε κατακόρυφα την απόδοσή του στο δεύτερο δεκάλεπτο με αποτέλεσμα να φτάσει τους 9 πόντους (με 3/4 δίποντα, 1/1 τρίποντο και 4 ριμπάουντ) ενώ πολλές επιθετικές «ανάσες» έδινε και ο Λάνγκφορντ (10π., 3/5δίπ., 4/6β.) Οι «πράσινοι» έκλεισαν το ημίχρονο έχοντας 14/24 δίποντα, μόλις… 2/3 τρίποντα, 9/13 βολές, 9 ριμπάουντ, 11 ασίστ και 4 κλεψίματα. Από την άλλη η Νταρουσάφακα μέτρησε 16/27 δίποντα και 0/4 τρίποντα ενώ οι παίκτες της είχαν υποπέσει σε 10 λάθη.

Στο ίδιο μοτίβο και το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Ο Παναθηναϊκός να μην μπορεί να αυξήσει την διαφορά και η Νταρουσάφακα να… καταφέρνει να μένει στο ματς χάρη στις βολές από τα γρήγορα φάουλ των γηπεδούχων με αποτέλεσμα να στείλουν τους αντιπάλους τους από νωρίς στο bonus. Μπορεί να κρατούσαν διαφορά 10 πόντων (53-43 στο 26′) αλλά δεν… πήγαινε πιο πάνω. Αντίθετα με ένα 10-4 στο τελευταίο τετράλεπτο μείωσαν στους τέσσερις πόντους (57-53) και ουσιαστικά μπήκαν και πάλι στον αγώνα και στη διεκδίκηση της νίκης.

Κάτι που αποδείχθηκε εκ των υστέρων αφού στο 32′ η Νταρουσάφακα μείωσε στον πόντο (61-60) αλλά έχασε την ευκαιρία ακόμα και να ισοφαρίσει μετά την άστοχη βολή του Σαβάς στο γκολ φάουλ. Κάτι που έγινε αργότερα με την Νταρουσάφακα να ισοφαρίζει σε 65-65 στο 37′ και να κάνει το ματς ντέρμπι! Η δυσαρέσκεια στο ΟΑΚΑ, σε συνδυασμό με τον φοβερό Μήτογλου έσπρωξε τον Παναθηναϊκό σε ένα σερί 10-0 με το οποίο κατάφερε να «καθαρίσει» με την υπόθεση της νίκης.

Τα δεκάλεπτα: 22-16, 43-32, 57-53, 75-67

gazzeta.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Sports

Ελέγχουν το Παγκρήτιο Στάδιο για έδρα της Εθνικής

Δημοσιεύτηκε

στις

Σήμερα το Παγκρήτιο θα επιθεωρήσει και κλιμάκιο της UEFA


Συνάντηση με το κλιμάκιο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, αποτελούμενο από τον Περικλή Λασκαράκη και τον Παναγιώτη Παπαχρήστο, είχε χθες ο δήμαρχος Ηρακλείου, Βασίλης Λαμπρινός, στα πλαίσια της επιθεώρησης που έγινε ώστε να χρησιμοποιείται το Παγκρήτιο στάδιο ως έδρα της Εθνικής Ομάδας.

Στη συνάντηση, η οποία πραγματοποιήθηκε παρουσία του αντιδημάρχου Αθλητισμού, Κώστα Βαρδαβά, και του προέδρου της ΕΠΣΗ Ηρακλείου, Νίκου Τζώρτζογλου, ο Δήμαρχος επανέλαβε την επιθυμία του Δήμου να συνεργαστεί με τους ανθρώπους της Ομοσπονδίας, ώστε το Ηράκλειο να γίνει η έδρα της Εθνικής Ελλάδος για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020.

«Η πόλη μας διαθέτει τις εγκαταστάσεις, την τεχνογνωσία και το ανθρώπινο δυναμικό για να προσφέρει στην Εθνική Ελλάδος την καλύτερη δυνατή φιλοξενία. Κυρίως, διαθέτουμε φίλαθλο κοινό που έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αγαπά την Εθνική και την στηρίζει με πάθος, αλλά κόσμια, όποτε εμφανίζεται στο Ηράκλειο», τόνισε ο κ. Λαμπρινός μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης.

Ακολούθησε αυτοψία των παραγόντων της ΕΠΟ, του τιμ – μάνατζερ της Εθνικής, Άγγελου Μπασινά, και κλιμακίου της Τεχνικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας στο Παγκρήτιο Στάδιο. Ο έλεγχος ήταν λεπτομερής και διαπιστώθηκε ότι το Στάδιο βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση, ωστόσο απαιτούνται ορισμένες βελτιωτικές παρεμβάσεις ώστε να καταστεί απολύτως κατάλληλο να φιλοξενήσει τα προκριματικά του EURO. Από πλευράς Δήμου Ηρακλείου εκφράζεται η συγκρατημένη αισιοδοξία ότι η συνεργασία θα προχωρήσει και το Παγκρήτιο θα γίνει η έδρα της Εθνικής για τα επόμενα χρόνια.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Sports

Αγκαλιά με τον τίτλο ο ΠΑΟΚ!

Δημοσιεύτηκε

στις

Η ΑΕΛ προηγήθηκε κι έβαλε δύσκολα! Όμως με την δύναμη της έδρας, ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε με πέναλτι του Πρίγιοβιτς και παίζοντας ένα ημίχρονο με παίκτη παραπάνω, πήρε την πολύτιμη νίκη (2-1) με το… χρυσό γκολ του Άκπομ!


Ο ΠΑΟΚ γνώριζε το αποτέλεσμα στην Ξάνθη και ξεκίνησε το ματς με στόχο να πάρει το τρίποντο αυξάνοντας τη διαφορά στο +8 από το δεύτερο Ολυμπιακό. Οι επιλογές του Ραβζάν Λουτσέσκου είχε έναν «πονοκέφαλο» να λύσει πριν την έναρξη του αγώνα με την ΑΕΛ. Ποιος θα ήταν ο αντικαταστάτης του Δημήτρη Πέλκα, ο οποίος τραυματίστηκε στην προπόνηση της Παρασκευής και δεν ήταν διαθέσιμος. Η απάντηση: Ομάρ Ελ Καντουρί. Μετά από περίπου τρείς μήνες ο Αμρ Ουάρντα (τελευταία φορά ήταν στο Πανιώνιος – ΠΑΟΚ 0-1) βρισκόταν στο αρχικό σχήμα του «Δικεφάλου», ενώ τη θέση του τιμωρημένου Κάνιας πήρε ο Πόντους Βέρνμπλουμ.

Από την άλλη πλευρά ο Τζιανλούκα Φέστα ξεκίνησε το ματς παρατάσσοντας στην Τούμπα ένα σχήμα με πολυπρόσωπη άμυνα και μοναδικό προωθημένο τον Νούνιτς.

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΑΛΛΑ…

Ο αγώνας ήταν ένας επιθετικός μονόλογος για τους «ασπρόμαυρους», οι οποίοι από το πρώτο λεπτό έψαχναν τρόπους για να διασπάσουν την πολυπρόσωπη «βυσσινί» άμυνα. Πότε με τον κεφάτο Ουάρντα από τα αριστερά, πότε με τις πλαγιοκοπήσεις από τα δεξιά του Λημνιού και με εμφανή διάθεση να πιέσουν στα 3/4 του γηπέδου, ο ΠΑΟΚ αναζητούσαν το γκολ, που θα έδιωχνε το άγχος και θα έκαναν πιο εύκολο το έργο τους.

Οι πρώτες δύο καλές στιγμές ήταν  από… αέρος. Πρώτα στο 22’ με την κεφαλιά του Κρέσπο, που έδιωξε με υπερένταση ο Κρίστινσον και τρία λεπτά αργότερα με την κεφαλιά του Ουάρντα να στέλνει την μπάλα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι.

… ΤΟ ΓΚΟΛ Η ΑΕΛ!

Στην πρώτη επίσκεψη της στα καρέ του ΠΑΟΚ οι φιλοξενούμενοι άνοιξαν το σκορ «παγώνοντας» την Τούμπα. Ο Καρανίκας έβγαλε την σέντρα από τη δεξιά πλευρά, ο Βαρέλα έχασε τον Νούνιτς και ο επιθετικός της ΑΕΛ με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Πασχαλάκη γράφοντας το 0-1 στο 36ο λεπτό.

Στην τελευταία φάση του πρώτου μέρους ο «Δικέφαλος» ευτύχησε να ισοφαρίσει. Ο Μαουρίσιο με καταπλητική πάσα βρήκε τον Πρίγιοβιτς, ο Σέρβος μπήκε στην περιοχή, ανατράπηκε από τον Καρανίκα και εκτός από την αποβολή του αμυντικού της ΑΕΛ, με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι ισοφάρισε σε 1-1.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Με παίκτη λιγότερο η ΑΕΛ περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο στο μεγαλύτερο κομμάτι του β’ μέρους, με τον ΠΑΟΚ να ψάχνει απεγνωσμένα το δεύτερο γκολ. Ο Βιεϊρινια εγκαταστάθηκε στην επίθεση, τα μπακ ανέβηκαν πάνω από τη μεσαία γραμμή με στόχο να σφίξουν κι άλλο τον κλοιό.

Ο Λουτσέσκου με το ρολόι να σημαδεύει το 66ο λεπτό έριξε Σάχοφ και Άκπομ, γυρνώντας σε 4-4-2 και οι δύο αλλαγές του έδωσαν τη λύση στο «Δικέφαλο» μόλις τρία λεπτά μετά την είσοδο τους στο γήπεδο. Στο 69’ ο Ουκρανός έκανε την σέντρα και ο Άγγλος φορ με προβολή έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα του Κρίστινσον κάνοντας το 2-1 και γυρίζοντας… τούμπα το ματς!

Ο ΠΑΟΚ έψαξε και το τρίτο γκολ πλησίασε με το σουτ του Μαουρίσιο (71’) και την προσπάθεια του Ζαμπά (85’)

ΠΑΟΚ (Ρ. Λουτσέσκου): Πασχαλάκης, Μάτος, Βαρέλα, Κρέσπο, Βιεϊρίνια, Βέρνμπλουμ (66’ Σάχοφ), Μαουρίσιο, Λημνιός (81’ Ζαμπά), Ελ Καντουρί (66’ Άκπομ), Ουάρντα, Πρίγιοβιτς.

ΑΕΛ (Τζ. Φέστα): Κρίστινσον, Καρανίκας, Ζίζιτς, Γκόικοβιτς, Χούμπτσεφ, Φατιόν, Μιλοσάβλιεβιτς, Ντέλετιτς, Ακόστα (86’ Πίτι), Νούνιτς, Μπαργκάν (46’ Γκόλιας).

gazzetta.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
Advertisement

Facebook

Advertisement

Δημοφιλη