Connect with us

Sports

Απαγορεύονται οι “καραβολίδες”

Δημοσιεύτηκε

στις

Τα “ξερόμυτα” δεν μετράνε, “στα 3 κόρνερ πέναλτι”, ο ορισμός του νοητού τέρματος, ο τύπος που είχε την μπάλα και τον είχαμε στα όπα όπα. Το Contra.gr κάνει φλας μπακ στο ποδόσφαιρο που παίζαμε στα παιδικά μας χρόνια. Πάμε να ξεσκονίσουμε μαζί τις αναμνήσεις μας!


Για όσους έχουμε περάσει τα 22-23, το ποδόσφαιρο πλέον έχει ταυτιστεί με το τρίπτυχο πίτσες-μπίρες-Champions League με μερικά “δημιουργικά” διαλείμματα για “Pro” και “Football Manager”. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Ξεσκονίζοντας τις προάλλες την αποθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα κιτρινισμένο τετράδιο που στο εξώφυλλο είχε κολλημένα ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα της Panini με παίκτες που αγωνιζόντουσαν στο ελληνικό πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το άνοιξα με ανυπομονησία για να δω και τα υπόλοιπα αυτοκόλλητα της τότε συλλογής μου, αλλά έπεσα πάνω σε κάτι που δεν περίμενα. Στην πρώτη σελίδα έγραφα “Πρωτάθλημα 1993-1994”. Δεν επρόκειτο για το πρωτάθλημα της τότε Α’ Εθνικής, αλλά όπως μαρτύρησαν οι επόμενες σελίδες του τετραδίου, για ένα πρωτάθλημα μεταξύ των δύο ομάδων που είχαμε φτιάξει στην 5η δημοτικού. Υπήρχαν γραμμένα τα ονόματα των συμμαθητών μου και πλάι τους τα γκολ που είχαν πετύχει σε κάθε αγώνα, ενώ υπήρχε και ένας πίνακας με τη βαθμολογία των δύο ομάδων. Τότε η νίκη έδινε ακόμα δύο βαθμούς και η ισοπαλία έναν.

Στην επόμενες σελίδες υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα “πρωταθλήματα”, ενώ στη μέση του τετραδίου υπήρχε γραμμένος ένας άλλος τίτλος: “Άλλα σχολεία”. Εκεί είχα περάσει τα αποτελέσματα των αγώνων του δικού μας κόντρα στα υπόλοιπα σχολεία της γειτονιάς. Υπήρχαν σελίδες με τα ονόματα των παιδιών του κάθε σχολείου και πλάι σε αυτά το πόσο καλή μπάλα ήξερε κάθε παιδί και μια υποσημείωση για το δυνατό του σημείο, σε ένα άτυπο σκάουτινγκ της εποχής. Συνέχισα να ξεφυλλίζω το τετράδιο και έπεσα πάνω σε ακατάλυπτα συστήματα και σε σημειώσεις με τα man-to-man κάθε αγώνα. Man-to-man που θεωρητικά έπρεπε να ακολουθήσουν όλοι οι παίκτες της ομάδας.

Ήθελα να το ζήσω ξανά όλο αυτό. Για κλάσματα δευτερολέπτου φαντάστηκα πως πήγαινα στο σταθερό μου να πάρω τηλέφωνο τον “Μπούμπη”, τον “Τσίλια” και τον “Σαλάτα” για να τους δώσω ραντεβού στις 4 στην πλατεία. “Πάρτε και τον “Ποντικό” και πείτε του να μην ξεχάσει να φέρει την μπάλα”…

Κάποτε παίρναμε μια μπάλα, μαζευόμασταν σε μια αλάνα, πλατεία, σχολείο και παίζαμε ένα διπλό από το μεσημέρι, μέχρι να νυχτώσει. Αυτοί οι ποδοσφαιρικοί “μαραθώνιοι” διέπονταν από κάμποσους κανόνες και είχαν αρκετά χαρακτηριστικά, που τους καθιστούσαν μοναδικούς και τους θυμόμαστε ακόμα με νοσταλγία.T

Tο “γήπεδο” και η μπάλα

mpala

Τα βασικά μέρη που δίνονταν τα ποδοσφαιρικά ραντεβού ήταν προαύλια σχολείων, πλατείες, δρόμοι, γήπεδα μπάσκετ και αλάνες. Τα γήπεδα 5×5 αποτελούσαν ακόμα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Το γεγονός ότι θα παίζαμε ποδόσφαιρο δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα είχαμε και μπάλα ποδοσφαίρου. Ποιος δεν έχει παίξει με πατημένο κουτάκι από αναψυκτικό; Όχι, όμως, πατημένο όπως να ναι. Υπήρχε συγκεκριμένη τεχνική, ώστε το κουτάκι να είναι κατάλληλο για ποδόσφαιρο. Έπρεπε να έχει πατηθεί εντελώς κάθετα και να μην είναι στραβό, ώστε να μπορεί να τσουλάει και να αντέχει.Κάποιες φορές και ειδικά τα καλοκαίρια όλο και κάποιο μπαλάκι του τένις ή κάποια μπάλα του βόλεϊ θα είχε ξεμείνει από την οικογένεια κάποιου από την παραλία, με αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται αισθητά το παιχνίδι μας.

Σαν εναλλακτική υπήρχαν και κάποιες μεγάλες μπάλες που πουλούσαν τα περίπτερα της γειτονιάς και είχαν πάνω τα σήματα μεγάλων ομάδων, γνωστές και ως “αερόμπαλες”, αφού από τη στιγμή που σούταρες, ο αέρας ήταν εκείνος που αποφάσιζε την κατάληξή του σουτ.

Υπήρχαν και εκείνες οι ευλογημένες μέρες που η παρέα είχε στη διάθεση της κάποια κανονική, ποδοσφαιρική μπάλα. Μία “Select”, μια “Mitre” ή κάποια που είχε δέρμα τέλος πάντων. Τότε τα πράγματα σοβάρευαν. Η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο και το παιχνίδι είχε την ένταση και το πάθος που θα ζήλευε και ένας τελικός Champions League. Να παίζεις ποδόσφαιρο με μπάλα της οποίας έχουν φύγει οι ραφές και περισσεύει η σκασμένη σαμπρέλα, αξία ανεκτίμητη.

Ο κάτοχος της μπάλας

o_mpalas

Το παιδί που διέθετε την μπάλα ήταν για την παρέα ό,τι ο Πλατινί για την UEFA. Μπορούσε σχεδόν να ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού από την αρχή και όχι μόνο δεν έβρισκε αντιδράσεις από τους υπόλοιπους, αντιθέτως μάλιστα τον είχαμε στα όπα όπα.

Αυτός όριζε την ώρα που θα ξεκινήσει, αλλά και θα τελειώσει το παιχνίδι και όλοι μαζευόμασταν και το “διαλύαμε” με βάση το πρόγραμμά του. Αν μάλιστα τον έφερνε ο πατέρας του, καλοπιάναμε και εκείνον, προκειμένου να αφήσει τον φίλο μας να κάτσει περισσότερο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρακαλούσαμε τον πατέρα να μας αφήσει την μπάλα με υποσχέσεις ότι θα την προσέχαμε σαν τα μάτια μας και θα του την επιστρέφαμε σώα την επομένη.

Τα προνόμια του κατόχου της μπάλας πολλές φορές επεκτείνονταν στο να μπορεί να διαλέξει τους συμπαίκτες του, ακόμα και αν δεν του χαμε κάνει ποτέ ξανά αυτή τη χάρη, αφού στην πραγματικότητα ήταν τελείως άμπαλος.

Ο ορισμός του τέρματος

teixos

Στα γήπεδα που αγωνιζόμασταν μικροί είναι προφανές ότι δεν υπήρχαν τέρματα. Αν υπήρχαν, μάλλον δεν θα είχε και κανένα λόγο ύπαρξης το παρόν κείμενο.

Επομένως, πριν από κάθε αγώνα ορίζαμε νοητά το τέρμα. Τα κάθετα δοκάρια μπορούσαν να οριστούν με διάφορους τρόπους. Με σχολικές τσάντες, με πέτρες, με νοητά σημάδια από γκράφιτι σε κάποιο τείχο, με τις βάσεις από μπασκέτες, με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Για να ναι ίσα τα τέρματα μετρούσαμε βηματάκια, ενώ ήταν άπειρες οι φορές πριν από κάποιο, πέναλτι, κόρνερ ή φάουλ που ο εκάστοτε τερματοφύλακας αναπροσάρμοζε τις διαστάσεις του τέρματός του.

Η μαγεία, όμως, είχε να κάνει με τον ορισμό του οριζόντιου δοκαριού. Τις περισσότερες φορές το οριζόντιο δοκάρι ήταν μέχρι εκεί που έφτανε να πηδήξει ο τερματοφύλακας. Όταν, λοιπόν, ο τερματοφύλακας “έτρωγε” κάποιο γκολ με σουτ που πήγαινε ψηλά, ξεκινούσε καβγάς για το πού βρισκόταν το οριζόντιο δοκάρι, συνοδευόμενος από ταυτόχρονα πηδηματάκια με τεντωμένα χέρια από όλους μας για να δείξουμε ότι δεν φτάναμε το σημείο από το οποίο πέρασε η μπάλα.

Πώς χωριζόμασταν σε ομάδες

podarakia

Πριν μπουν τα “αριθμάκια” στη ζωή μας, είχαμε έναν πιο ευφάνταστο τρόπο για να ορίζουμε τις ομάδες. Δυο παιδιά, συνήθως οι καλύτεροι παίκτες ή ο κάτοχος της μπάλας, στεκόντουσαν ο ένας απέναντι στον άλλο και έκαναν “βηματάκια” για να δουν ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτη.

Θυμάστε τι ήταν τα βηματάκια; Στεκόντουσαν τα δύο παιδιά, το ένα απέναντι στο άλλο σε εύλογη απόσταση και έλεγαν εναλλάξ ονόματα ποδοσφαιρικών ομάδων ή παικτών. Για κάθε συλλαβή της λέξης που έλεγαν έκαναν και ένα βήμα προς τον “αντίπαλο”. Όποιος πατούσε πρώτος τον αντίπαλό του, είχε το bonus να διαλέξει πρώτος παίκτη. Κι αν νομίζεις πώς τα “βηματάκια” ήταν κάτι τυχαίο, είσαι γελασμένος. Υπήρχε τακτική, αφού χρησιμοποιούσαμε και πλαγιαστά “βηματάκια” προκειμένου να μείνουμε μακριά από τον αντίπαλο, αν θεωρούσαμε πως θα μας πατούσε πρώτος.

Αφού έβγαινε ο νικητής της παραπάνω διαδικασίας, συνήθως επέλεγε τον καλύτερο παίκτη ή αυτόν που ξέραμε πως θα κάτσει τερματοφύλακας σε όλο τον αγώνα χωρίς να γκρινιάξει και χωρίς να ζητήσει να παίξει καθόλου μέσα.

Όσον αφορά τον τερματοφύλακα, αν δεν υπήρχε κάποιος που θα καθόταν με την θέλησή του -πράγμα σπάνιο- τότε μπαίναμε όλοι τέρμα μέχρι να φάμε ένα γκολ. Επειδή, κάποιοι το έτρωγαν επίτηδες για να ξαναμπούν γρήγορα μέσα, βάζαμε άλλους κανόνες όπως “φάμε-βάλουμε δύο” ή χρονομετρούσαμε τη θητεία του καθενός στο τέρμα.

Αν ο αριθμός των παιδιών ήταν μονός, η ομάδα με το πιο αδύναμο “ρόστερ” έπαιρνε τον παίκτη παραπάνω.

Όταν χάναμε την μπάλα

skarfaloma

Πόσες φόρμες και σορτσάκια έχουν σκιστεί στην προσπάθεια μας να φτάσουμε με τα πόδια την μπάλα που είχε καρφωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο ή είχε μπει σε κάποιο χώρο που έπρεπε να πηδήξουμε ένα συρματόπλεγμα; Πόσες κλωτσιές έχουμε ρίξει ομαδικά στους κορμούς δέντρων για να πέσει η μπάλα που είχε σφηνώσει σε κάποιο κλαδί; Τις περισσότερες φορές τα παραπάνω γινόντουσαν ενώ φωνάζαμε εν χορώ: “πού ναι η μπάλα, οέο πού ναι η μπάλα”.

Επίσης, άπειρες ήταν οι φορές που η μπάλα πήγαινε σε συγκεκριμένο μπαλκόνι ή έσπαγε τα ποτήρια στα τραπέζια συγκεκριμένης κάθε φορά καφετέριας και εμείς παρακαλάγαμε τον ιδιοκτήτη να μας την δώσει πίσω και υποσχόμασταν για χιλιοστή φορά πως η συγκεκριμένη ήταν η τελευταία που συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Tο λεξικό του ποδοσφαίρου

mikros

Υπήρχαν μια σειρά από φράσεις και λέξεις που λέγαμε όσοι παίζαμε μπάλα που δεν καταλάβαινε κανείς πλην των συμμετεχόντων.

Φυσικό εμπόδιο: Την συγκεκριμένη φράση την αναφέραμε όταν παίζαμε ποδόσφαιρο σε κάποια πλατεία και η μπάλα έπεφτε σε κάποιον διερχόμενο. Λέγοντας “φυσικό εμπόδιο” εννοούσαμε πως το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά, αφού το να συμβεί κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο.

Περίπτερο/καφενείο: ‘Ετσι αποκαλούσαμε τον παίκτη που ελλείψει offside άραζε στην άμυνα του αντιπάλου και δεν το κουνούσε αν δεν ερχόταν η μπάλα στα πόδια του. Προφανώς, το “καφενείο” δεν γυρνούσε ποτέ στην άμυνα.

Παγκότερμα/μπακότερμα: Όχι, δεν είναι ανακάλυψη του Νόιερ. “Παγκότερμα” είχαμε συνήθως όταν στο τέρμα καθόταν κάποιος πολύ καλός παίκτης ή κάποιος που βαριόταν να κάτσει τέρμα. Επομένως όταν η ομάδα του ήταν στην επίθεση έβγαινε και αυτός μπροστά, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιδιότητα του τερματοφύλακα.

Γκελάκια/αγγελάκια/ποδαράκια: Με αυτή τη λέξη εννοούσαμε τα χτυπήματα που μπορούσε να κάνει κάποιος με την μπάλα χωρίς να πέσει εκείνη στο έδαφος. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε διαγωνισμό για το ποιος έκανε τα περισσότερα.

Καραβολίδα: Το πάρα πολύ δυνατό σουτ. Υπήρχε μάλιστα ο άγραφος κανόνας σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν οι “καραβολίδες” από κοντά, κυρίως μετά από απαίτηση του άτυχου που τον έβαζαν πάντα τέρμα. Παραβίαση του συγκεκριμένου κανόνα ήταν λόγος για καβγά.

Ξερόμυτο: Το πολύ δυνατό σουτ που γινόταν με την μύτη του παπουτσιού.

Μπεκάτσα/τσαρούχι/στα περιστέρια: Το πολύ άστοχο σουτ που δεν έβρισκε στόχο και θεωρητικά πήγαινε στα πουλιά.

κανόνες

Το γεγονός ότι παίζαμε ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει πως οι κανόνες ήταν δεδομένοι. Προφανώς δεν υπήρχε offside, ενώ ένα ξακαθάρισμα που κάναμε από την αρχή του ματς ήταν το αν θα παίζαμε με “τους παλιούς ή με τους καινούργιους κανόνες”. Το γεγονός ότι στην προηγούμενη πρόταση χρησιμοποιούσαμε πληθυντικό δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, αφού στην ουσία ο μοναδικός κανόνας που άλλαζε ήταν το “έμμεσο”.

Σύμφωνα με τους παλιούς κανόνες, μπορούσαμε να γυρίσουμε την μπάλα στον τερματοφύλακα και εκείνος να την πιάσει με τα χέρια, χωρίς να καταλογιστεί έμμεσο. Ενώ, με βάση τους καινούργιους, δεν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Δεν μετράνε οι σπόντες: Ο συγκεκριμένος κανόνας έβρισκε εφαρμογή σε γήπεδα που περιλάμβαναν τείχους, όπως τα προαύλια σχολείων. Με αυτό τον κανόνα ξεκαθαρίζαμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε να ντριμπλάρουμε κάνοντας σπόντες με τον τοίχο.

Στα τρία κόρνερ πέναλτι: Αυτός ο κανόνας αφορούσε τα μονά και συνέβαινε αυτό ακριβώς που περιγράφει. Όταν μια ομάδα έβγαζε την μπάλα τρεις φορές άουτ, οι αντίπαλοι χτυπούσαν πέναλτι.

“Αυτό δεν το είχαμε πει από την αρχή”: Η ατάκα αυτή λειτουργούσε ως κανόνας πάνω από τους κανόνες. Αν για παράδειγμα δεν είχαμε ξεκαθαρίσει από την αρχή αν θα παίζαμε π.χ. με σπόντα ή χωρίς, μόλις κάποιος έλεγε αυτή την ατάκα έθετε θέμα για τους κανόνες του παιχνιδιού από εκείνη τη στιγμή και μετά. Συνήθως ήταν λόγος για να ξεσπάσει σύρραξη στο γήπεδο.

Η “φάση”

Η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί την πιο “δημιουργική ασάφεια” του ποδοσφαίρου των παιδικών μας χρόνων. Όταν το παιχνίδι έφτανε χρονικά προς την λήξη του, η ομάδα που καιγόταν να ισοφαρίσει ή να πλησιάσει στο σκορ άρχιζε να φωνάζει “φάση”. Λέγοντας “φάση” στην ουσία εννοούσε πως έπρεπε να γίνει ακόμα μια φάση πριν να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ποτέ, όμως, δεν είχε διευκρινιστεί με σαφήνεια αν η φάση τελείωνε όταν η μπάλα έβγαινε άουτ, πλάγιο, γινόταν φάουλ ή έμπαινε γκολ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές η “φάση” να πλησιάζει σε διάρκεια ολόκληρο το μέχρι τότε παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της “φάσης” έχουν μπει τα πιο επικά γκολ, έχουν γίνει οι πιο εντυπωσιακοί πανηγυρισμοί και έχει πέσει το περισσότερο ξύλο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της “αλάνας”.

Τα παιχνίδια

Πέρα από το κλασικό “διπλό” υπήρχε μια σειρά ποδοσφαιρικών παιχνιδιών που παίζαμε είτε για “ζέσταμα” είτε γιατί δεν μαζευόμασταν ο απαραίτητος αριθμός ατόμων για “διπλό’.

Πασούλες και σουτ: Μέχρι να μαζευτούμε για να αποφασίσουμε τι θα παίξουμε, όσοι είχαν πάει νωρίτερα στο “γήπεδο” έκαναν πάσες και σούταραν στον τερματοφύλακα. Τόσο απλό!

Μονό ή μονάκι: Στο μονό συνήθως συμμετείχαν 3 ή 5 άτομα. Ένας εναντίον ενός ή δύο εναντίον δύο και ένας τερματοφύλακας. Το παιχνίδι ξεκινούσε με τον τερματοφύλακα να έχει γυρισμένη την πλάτη προς τους παίκτες και να τους πετάει την μπάλα στα τυφλά για λόγους αξιοκρατίας. Στο μονό έβρισκε εφαρμογή ο κανόνας “στα τρία κόρνερ πέναλτι”.

Ένας άλλος κανόνας που ίσχυε στο μονό ήταν πως για να μετρήσει ένα γκολ θα έπρεπε η μια ομάδα να έχει περάσει τουλάχιστον έναν από τους αντιπάλους. Ο μοναδικός τρόπος για να μετρήσει το γκολ χωρίς να περάσεις τον αντίπαλό σου ήταν να βάλεις γκολ απευθείας από την επαναφορά του τερματοφύλακα, χωρίς εκείνη να έχει προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος.

Πρωταθληματάκια: Όταν υπήρχαν πολλά άτομα, αλλά βαριόμασταν να παίξουμε διπλό, χωριζόμασταν σε ομάδες των δύο ατόμων και παίζαμε knock-out μονάκια, μέχρι να αναδειχθεί ο πρωταθλητής.

Γερμανικό/άγια: Για το παιχνίδι αυτό χρειαζόταν ένας τερματοφύλακας και δύο έως τέσσερις παίκτες (παραπάνω δεν ήταν βολικό). Σε αυτό το παιχνίδι έπρεπε να σκοράρεις μετά από πάσα χωρίς η μπάλα να πέσει στο έδαφος. Ανάλογα με τον τρόπο που θα έβαζες το γκολ έπαιρνες και πόντους. Για απλό σουτ έπαιρνες έναν πόντο, για κεφαλιά δύο, για ψαλιδάκι -λέμε τώρα- πέντε.

podia

 

 

Αφιερωμένο σε όσους συνεχίζουν να παίζουν στην αλάνα:

contra.gr

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Sports

Με δύο προσωπικά ρεκόρ επιστρέφει ο Φίλιππος Παπαδάκης

Δημοσιεύτηκε

στις

Με προσωπικά ρεκόρ και δυο μετάλλια επιστρέφουν από τα Ηνωμενα Αραβικα Εμιράτα Παπαδάκης και Στεφανουδάκης


«Η πρωτη μου διοργάνωση στο εξωτερικο ελαβε τέλος με πολλες εμπειρίες, συναισθήματα και με δυο προσωπικά ρεκόρ στη σφαιρα και στο ακοντιο οπου ειχα να αντιμετωπίσω κορυφαιους αντιπάλους..Απο αύριο μαζεύουμε δύναμης για την επομενη διοργάνωση που ειναι και η καλύτερη στα Ηνωμενα Αραβικα Εμιράτα….θελω να ευχαριστήσω τους χορηγους που με στήριξαν σε αυτο το μεγαλο ταξίδι οπου ειναι, Συνεργείο αυτοκινήτων Κουτεντάκης Δημήτρης, Τυροκομικά προϊόντα Κορφή, Μεσσαριτικο μέλι Κρήτης Νικολουδακης Στέφανος, θερμουδραυλικες εγκαταστάσεις Παπαδάκης Μανώλης. Τον προπονητή μου Ιπποκράτη Σκαντζακη, τον μέντορα μου Μανώλη Στεφανουδακη και την Οικογένειά μου.»

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Sports

Ασημένιος ο Στεφανουδάκης και ατομικό ρεκόρ ο Παπαδάκης

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο Μανώλης Στεφανουδάκης κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, την ίδια στιγμή που ο Φίλιππος Παπαδάκης κατετάγη 9ος


Πανελλήνιο ρεκόρ στα 100μ. T62 στο πλαίσιο του 9th Sharjah International Open Athletics Meeting 2019 που άνοιξε αυλαία σήμερα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, πέτυχε ο Στέλιος Μαλακόπουλος. 

Ο Έλληνας πρωταθλητής, κάλυψε την απόσταση σε 12.73, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα και παράλληλα σημείωσε νέο εθνικό ρεκόρ με επίδοση 12.73 (-1,7). Το προηγούμενο πανελλήνιο ρεκόρ κατείχε ο ίδιος με 13.04 από τις 20 Μαίου 2017 στο ΟΑΚΑ.

Στον ακοντισμό, ο Μανώλης Στεφανουδάκης (F54) κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με 27.95μ., την ίδια στιγμή που ο Φίλιππος Παπαδάκης (F55) κατετάγη 9ος με 14.46μ. Οι βολές του Στεφανουδάκη μετρήθηκαν 25.29, 26.65, 27.95, 27.74, 27.56 και 26.48. Ο Παπαδάκης είχε συνολικά πέντε έγκυρες βολές που μετρήθηκαν 14.46, 13.97, 14.16, 13.17 και 13.91μ. αντίστοιχα.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Sports

Ο πρώτος τίτλος της σεζόν έχει χρώμα πράσινο

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο Παναθηναϊκός νίκησε τον μαχητικό ΠΑΟΚ, στον 44ο τελικό του Κυπέλλου, στο κλειστό «Δύο Αοράκια» του Ηρακλείου, με 79-73 και κατέκτησε τον 19ο τίτλο του στο θεσμό


Κορυφαίοι για τους «πράσινους», οι οποίοι τελείωσαν το ματς με 37 ριμπάουντ και 21 ασίστ, ήταν οι Νικ Καλάθης (19π., 9 ασ., 2κλ), Κιθ Λάνγκφορντ (17π., 5 ριμπ., 4 ασ., 1κλ.). Πάλεψαν πιο πολύ για τον «Δικέφαλο» (32 ριμπ., 15 ασίστ) οι Ουίλ Χάτσερ (23π., με 4/6 τρίποντα) και Φιλ Γκος (15π., 2 ασ), με τον πρώτο να είναι και ο πρώτος σκόρερ στον τελικό.

Χαρακτηριστικό του τελικού, που δεν προμήνυε στην αρχή του το αμφίρροπο -λίγο πριν το τέλος- φινάλε του, ήταν και οι 53 συνολικά προσπάθειες που έγιναν για σουτ τριών πόντων. Ο Παναθηναϊκός είχε έχει 9/25 και ο ΠΑΟΚ 12/28.

Τα δεκάλεπτα: 15-29, 36-46, 58-59, 73-79

Βλέποντας το καλάθι σαν… βαρέλι, ο Παναθηναϊκός ήταν επιβλητικός στο παρκέ με το «καλησπέρα». Με τον Τόμας, αρχικά, και τους Καλάθη, Γκιστ, Λάνγκφορντ, στη συνέχεια, προηγήθηκε με 3-18 στο 5΄. Το προβάδισμα αυτό, ελάχιστα αργότερα, με τη συνδρομή του Αντετοκούνμπο, ανέβηκε στο +19 (4-23).

Στο ίδιο επίπεδο ήταν η διαφορά και στο 9΄ (8-27), με τον ΠΑΟΚ να αρχίζει από εκείνο το σημείο να ισορροπεί την κατάσταση. Πιέζοντας αμυντικά, έχοντας βασικό επιθετικό εκφραστή τον Χάτσερ (9 συνεχείς πόντοι) και στηρίγματα τους Ζάρα, Γκάρετ, ο «Δικέφαλος» πλησίασε στους 7 πόντους στο 13΄ (22-29). Ένα λεπτό αργότερα, με σουτ από τα 6.75 του Τζόουνς, οι «ασπρόμαυροι» μείωσαν στους 6 πόντους (14΄, 25-31).

Με επιμέρους σκορ 5-0, μετά από πρωτοβουλίες των Λάνγκφορντ, Γκιστ, ο Παναθηναϊκός πήγε ξανά στο +11 (25-36) και λίγο αργότερα στο +12 (32-44), με τρίποντο από τον Καλάθη. Με δεύτερες επιθέσεις από τους Γκάρετ, Μαργαρίτη, ο ΠΑΟΚ μείωσε στο ημίχρονο στους 10 πόντους (36-46) και ακόμη περισσότερο στο τρίλεπτο της τρίτης περιόδου. Με τους Γκάρετ, Χάτσερ και ένα γκολ-φάουλ από τον Μαργαρίτη, το σκορ στο 23΄ ήταν 44-48.

Ο Χάτσερ, εκτελώντας από τα 6.75, επέτρεψε στον ΠΑΟΚ να πλησιάσει στους 3 πόντους στο 27΄ (51-54), με τον Τζόουνς να παίρνει τη… σκυτάλη και με διαδοχικά τρίποντα (σ.σ. στη λήξη της τρίτης και στην αρχή της τέταρτης περιόδου) να κάνει «αφεντικό» στο ματς τους «ασπρόμαυρους» με 61-59.

Ο Παναθηναϊκός «απάντησε» με τον ίδιο τρόπο, με τους Καλάθη, Λάνγκφορντ να εκτελούν από τα 6.75 (61-65). Ακολούθησε στα… βήματά τους, για τον ΠΑΟΚ, ο Γκος, με συνέπεια ο ΠΑΟΚ να αποκτήσει προβάδισμα 3 πόντων στο 35΄ (70-67).

Το σκηνικό άλλαξαν σε δύο λεπτά οι Παπαπέτρου, Καλάθης, Γκιστ, δίνοντας εκ νέου τα «ηνία» στον Παναθηναϊκό (37΄, 70-75), προβάδισμα που δεν άλλαξε χέρια, καθώς ο ΠΑΟΚ πάλεψε να «γυρίσει» την εις βάρος του κατάσταση με τους Μαργαρίτη, Γκος (73-75), στα 52΄΄ για τη λήξη, όμως οι Παπαπέτρου, Καλάθης, με ψυχραιμία στις βολές, διαμόρφωσαν το τελικό 79-73.


* Νωρίς έφτασαν στο γήπεδο τα στελέχη του ΠΑΟΚ, με επικεφαλής τον πρόεδρο της ΚΑΕ, Μπάνε Πρέλεβιτς.

* Μισή ώρα περίπου πριν το τζάμπολ πήρε τη θέση του στις κερκίδες του γηπέδου, έχοντας μαζί του τη σύζυγο και τα παιδιά του, ο επικεφαλής του Παναθηναϊκού, Δημήτρης Γιαννακόπουλος.

* Ολιγόλεπτη διακοπή, λόγω προβλήματος στα ταμπλό του γηπέδου, υπήρξε περίπου τέσσερα λεπτά πριν τελειώσει η δεύτερη περίοδος.

* Δεν γέμισε ασφυκτικά το γήπεδο, οι μαθητές δημοτικών και γυμνασίων, ωστόσο, που ήταν οι θεατές του αγώνα «χρωμάτισαν» όμορφα τον τελικό, με το χειροκρότημα που πρόσφεραν και στις δύο ομάδας.

* Στο γήπεδο, για να στηρίξει τους συμπαίκτες του, ήταν για τον Παναθηναϊκό και ο Νίκος Παππάς.

Διαιτητές: Καρακατσούνης, Παπαπέτρου, Τσαρούχα


Οι συνθέσεις:

ΠΑΟΚ (Ηλίας Παπαθεοδώρου): Τζόουνς 9 (3), Τζέφερσον, Χρυσικόπουλος, Κόνιαρης, Τέπιτς, Μαργαρίτης 13, Ζάρας 3 (1), Χάτσερ 23 (4), Γκάρετ 10, Γκος 15 (4)

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (Ρικ Πιτίνο): Τόμας 12 (2), Πέιν, Λάνγκφορντ 17 (3), Παπαπέτρου 10 (1), Γκιστ 14, Βουγιούκας, Λεκαβίτσιους, Κιλπάτρικ, Καλάθης 19 (2), Αντετοκούνμπο 5 (1), Μήτογλου 2

 

Ο Νικ Καλάθης ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του τελικού. 

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη