Connect with us

Life

Έκαναν πράξη την επιθυμία τους μετά από 42 χρόνια!

Δημοσιεύτηκε

στις

Το αποφάσισαν και χωρίς δεύτερη σκέψη έκαναν πράξη μια τους ακόμα επιθυμία, να επισκεφτούν τη, σχολή τους στην  Νεάπολη, οι απόφοιτοι μαθητές τα έτη1969 – 1972


Με πρωτοβουλία του κου Γεωργίου Καργάκη από τις Μοίες, οι πρώην συμμαθητές, που αποφοίτησαν τότε από την  τεχνική Σχολή Νεάπολης 35 στο σύνολο, έχουν καταφέρει να γίνουν ομάδα. Κατά καιρούς κατάφεραν νακάνουν διάφορες δραστηριότητες, καθώς είχαν  οργανώσει το 1912  και συνάντηση για ποδοσφαιρικό αγώνα. 
Ο κος Καργάκης βέβαια είχε βάλει από χρόνια στόχο του να δημιουργηθεί αυτή η ομάδα των αποφοιτησάντων, και τελικά τα κατάφερε, με διάφορες δραστηριότητες της ομάδας κατά καιρούς!

Πρόσφατα επαναδραστηριοποιήθηκαν  ξανά οι πρώην συμμαθητές, και κατάφεραν να συγκεντρωθούν  12άτομα, και αυτή τη φορά η επιθυμία τους ήταν να επισκεφτούν τη σχολή τους μετά από 42 χρόνια!
Δεν ήθελαν μονάχα  να επισκεφτούν τα κτήρια όπου έκαναν μαθήματα κάποτε, αλλά και να παραδώσουν και στην ίδια την πρώην σχολή τους μια αναμνηστική τιμητική ευχαριστήρια πλακέτα, με σκοπό να αναρτηθεί σε κάποιον εμφανή χώρο του κτηρίου.

Στην πλακέτα φρόντισαν να  τυπώσουν τις ευχαριστίες τους, σχετικά με την προσφορά της σχολής τους σε όλους τους μαθητές, και συγκεκριμένα στην  πλακέτα έγραφαν τα εξής:

«Σε ένδειξη τιμής στην πρώην Τεχνική σχολή Νεαπόλεως:

Ευχαριστούμε τις Τεχνικές Σχολές Νεαπόλεως, διότι με την στήριξη που μας παρείχαν, μας δόθηκαν τα απαραίτητα εφόδια, που μας βοήθησαν να ενταχτούμε στο κοινωνικό σύνολο, και μάλιστα σε δύσκολες εποχές.

Για αυτό τον λόγο αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε θερμά τις Σχολές.
Ομάδα αποφοιτησάντων μαθητών τα έτη 1970 – 1979»
Πρέπει βέβαια να πούμε, πως τα δύσκολα χρόνια εκείνα,οι Τεχνικές Σχολές Νεάπολης, (πρώην  Βασιλικές  Τεχνικές Σχολές), είχαν θεωρηθεί ως οι οι καλύτερες σε κτηριακές εγκαταστάσεις σε όλα τα Βαλκάνια και όχι μόνον, αλλά και με τον πιο σύγχρονο εξοπλισμό και εργαστήρια! Περιελάμβαναν οι κτηριακές εγκαταστάσεις τέσσερις κλάδους, ορφανοτροφείο, οικοτροφείο  από μαθητές από όλη την Ελλάδα,  οικοτροφείο ειδικά  για Κρήτες μαθητές, και φυσικά  Μέσες και Κατώτερες Τεχνικές Σχολές. Η φοίτηση στις Σχολές, και η παραμονή στα οικοτροφεία ήταν δωρεάν για όλους τους μαθητές.

Να σκεφτούμε μονάχα πως ήταν πράγματι δύσκολα χρόνια, καθώς σε πολλά χωριά στην Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα υπήρχαν πολλές φτωχές και μάλιστα πολυμελείς οικογένειες ακόμα και δέκα ατόμων! Η προσφορά λοιπόν της σχολής στην Νεάπολη, ήταν πράγματι μια ιδανική λύση και για τον γονέα που ήταν σε απόγνωση, αλλά και μια λύση για τον μαθητή! Πολλοί γονείς τότε λόγω ανέχειας, αδυνατούσαν ακόμα και να ταΐσουν τα ίδια τα παιδιά τους!
Οι άνθρωποι αυτοί που επισκέφτηκαν πρόσφατα πριν μια βδομάδα την σχολή, όλοι πλέον συνταξιούχοι σήμερα, ένοιωσαν πως χωρίς την στήριξη της σχολής τους, δεν θα είχαν την σταδιοδρομία που έτυχαν στην συνέχεια, έτσι έδωσαν ένα καλό παράδειγμα σε όλους εμάς, να μην ξεχνάμε ποτέ μια στήριξη, από όπου κι αν προέκυψε κάποτε.

Με μεγάλη λαχτάρα έφθασαν στη Σχολή τους, και παρέδωσαν την τιμητική πλακέτα στην κα υποδιευθύντρια της Σχολής  (απόντος του κου Διευθυντή)  Κατερίνα Αποστολάκη.

Η Υποδιευθύντρια ενθουσιάστηκε από την ευχάριστη έκπληξη, και αφού παρέλαβε την πλακέτα, ξενάγησε τους πρώην μαθητές στις κτηριακές εγκαταστάσεις της Σχολής!

Σήμερα η σχολή έγινε ΕΠΑΛ με 85 μαθητές.

Η μεγάλη βέβαια έκπληξή, συγκίνηση  και ενθουσιασμός, ήταν όταν πήγαν και στις αίθουσες του οικοτροφείου και θυμήθηκαν όλοι τους τόσες και τόσες παιδικές μαθητικές αναμνήσεις ακόμα και τρέλες! Η συγκίνησή τους έφθασε στο αποκορύφωμα, όταν είδαν πως τα τεχνικά δημιουργήματα τους στα εργαστήρια, ακόμα και τα σχέδια τους σώζονται ακόμα, και βρίσκονται  μετά από τόσα χρόνια ακόμα εκεί!

Με ιδιαίτερη συγκίνηση, ικανοποίηση και χαρά, αποχαιρέτησαν την υποδιευθύντρια,  και κατευθύνθηκαν σε κάποια τοπική ταβέρνα της πόλης για να γιορτάσουνόλο αυτό!

Αν μη τι άλλο η κίνηση της ομάδας αυτής, δηλώνει τι θα πει Ελληνικό φιλότιμο, όταν μάλιστα το διακρίνει και ένα μεγαλείο ψυχής!

Οι 12 πρώην μαθητές που επισκέφτηκαν τις σχολές ήταν:

1. Σταυρουλάκης Γεώργιος  – Ζαρό
2.Βασιλάκης Γώργιος – Ζαρός
3. Καλεμάκης Αλέκος  – Καπαριανά
4. Παπαδάκης Πέτρος – Ηράκλειο
5. Λενακάκης Μανώλης – Μαγαρκάρι
6. Μιχελάκης Ζαχαρίας – Ηράλκειο
7.Κακουλάκης Κώστας – Αθήνα
8. Αλεβιζάκης Μιχάλης – Ζαρός
9.Καργάκης Γεώργιος – Μοίρες
10.Κοζιράκης Γεώργιος- Ηράκλειο
11 Γουμενάκης Μανώλης – Αγία Βαρβάρα
12. Ρομπογιανάκης Ααντώνης – Ζαρός

Κείμενο φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

Life

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Μοιρών «κατέκτησε» τα Παξιμάδια

Δημοσιεύτηκε

στις

Του ορειβάτη Δανανάλη Μανόλη


Οι Νησίδες Παξιμάδια ξεφυτρώνουν από τη θάλασσα σαν δυο τεράστιοι πέτρινοι γίγαντες, ανοιχτά του Κόλπου της Μεσαράς και είναι ακατοίκητα. Χωρίζονται μεταξύ τους με ένα στενό δίαυλο θάλασσας, που ονομάζεται Μπο(υ)γάζι και το συνολικό τους μήκος φθάνει τα 3 χιλιόμετρα.

Είναι πολύ κοντά το ένα με το άλλο και εμφανίζονται από μακριά ως ένα ξαπλωμένο ελαφαντάκι στη θάλασσα. Η πρόσβαση στα παξιμάδια γίνεται με καΐκια από την Αγία Γαλήνη7,5 μίλα και από το λιμάνι του Κόκκινου Πύργου 9 μίλια.

Το πρώτο ανατολικό νησί Παξιμάδια 1 είναι μικρότερο, διαθέτει 4 μικρές παραλίες με χρωματιστά βότσαλα, πεντακάθαρα κρυστάλλινα νερά και η πιο δημοφιλής είναι η μεγαλύτερη νότια παραλία κατάλληλη για κολύμβηση.

Στην αρχαία Κρήτη τα νησιά ανήκαν στη Φαιστό και ονομάζονταν Διόνυσοι. Σύμφωνα με την παράδοση η Θεά Άρτεμις και η Βιτόμαρτις κυνηγούσαν στα Παξιμάδια, ενώ εδώ φυλακίστηκαν ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος.

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Μοιρών στις 23-6-2019 με αρχηγό το Μανώλη Σαββάκη επιβιβαστήκαμε στο καΐκι «ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΑΝΩΛΗΣ». Ο καπετάνιος από το λιμάνι του Κόκκινου Πύργου έβαλε ρότα και αρμενίσαμε για τα νησιά Παξιμάδια και ύστερα από μίας ώρας φουσκοθαλασσιάς, πλευρίσαμε σε μια μικρή βραχώδη παραλία στα Παξιμάδια 1 από την ανατολική πλευρά.

Η ανάβαση ήταν πολύ απότομη κυρίως ανάμεσα σε σκίνους, αγκαραθιές και φρύγανα. Στην κορφή του νησιού (υψ200μ) φθάσαμε μετά από μιας ώρας κοπιώδους ανάβασης με τη συνοδεία αμέτρητων γλάρων, επίσης στο νησί ενδημούν αγριοκούνελα και ποντίκια. Και τα δύο νησιά είναι γλαρονήσια, στα οποία φωλιάζουν και αναπαράγωνται όλοι οι γλάροι της περιοχής. Την περίοδο αυτή υπήρχαν χιλιάδες γλαράκια, τα οποία έχουν γίνει λεία στα γεράκια και άλλα αρπακτικά πουλιά. Βρήκαμε στο διάβα μας αμέτρητα θύματα, αλλά αυτή είναι η ισορροπία της φύσης.

Η θέα από εκεί πάνω ήταν μοναδική και το αχόρταγο μάτι δεν προλάβαινε να σαρώνει τα νότια παράλια της Κρήτης, τον Ψηλορείτη, τον Κέντρο, τη Βουβάλα και το Σιδέρωτα.

Η κάθοδος κράτησε περίπου μισή ώρα και το πλεούμενο μας μετέφερε στη νότια δημοφιλή παραλία του νησιού, στην οποία είχαν πάει τα άτομα που δεν επιθυμούσαν την ανάβαση στην κορφή. Εκεί απολαύσαμε το μπάνιο μας στα γαλαζοπράσινα νερά, χαλαρώσαμε και το μεσημέρι γευτήκαμε τσιπούρες ψημένες στα κάρβουνα, σαλάτες και πολλά άλλα εδέσματα. Η περιποίηση ήταν άψογη πλούσια και ευχαριστούμε πολύ τον καπετάνιο Νικόλα Τζαγκαράκη και το προσωπικό του.

Το απομεσήμερο το καΐκι έβαλε πλώρη για τον Κόκκινο Πύργο από το δυτικό νησί Παξιμάδια 2, το οποίο είναι μεγαλύτερο, στενόμακρο με τη δική του άγρια φυσιογνωμία. Η μορφολογία του νησιού είναι πολύ άγρια με κατακόρυφους επιβλητικούς βράχους ύψους περίπου 70 μέτρων. Διαθέτει την παραλία το «Βαρκάκι», στην οποία αγκυροβολούν οι ψαράδες, όταν έχει φουσκοθαλασσιά. Αμφότερα τα νησιά έχουν πάρα πολλά είδη πετρωμάτων με διαφορετικούς χρωματισμούς.

Περνώντας το ακρωτήρι «Σακουλέβας» στη δυτική μεριά του νησιού η θάλασσα αγρίεψε με δυνατό βοριά και μεγάλα κύματα. Το καΐκι λικνίζονταν δεξιά και αριστερά και τα κύματα το κτυπούσαν αλύπητα, πολλές φορές μας έβρεχαν στο κατάστρωμα.

Ήταν μια φανταστική κρουαζιέρα κατά γενική ομολογία και όλοι μείναμε ευχαριστημένοι και ενθουσιασμένοι από την επίσκεψη μας στα Παξιμάδια, που τους δώσαμε ζωή για λίγες ώρες.

Από το κατάστρωμα αποχαιρετούσαμε τα νησιά, που όλο και απομακρύνονταν από εμάς.-

«Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει, Κι από τα μάτια σβήνει η στεριά.
Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι. Κι εγώ σου λέω έχε γεια». (Βασιλειάδης,
Περιστέρης, Μεϊμάρης).

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Life

Τι πρέπει να ξέρετε για να ξεχωρίζετε το καλό λάδι

Δημοσιεύτηκε

στις

Πολλοί από εσάς έχετε βρεθεί στη δυσάρεστη κατάσταση να αγοράσετε λάδι πληρώνοντάς το για φρέσκο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο … αλλά τελικά διαπιστώσατε ότι πήρατε «γουρούνι σε σακί»


Στη συνέχεια θα σας δώσουμε μερικές απλές οδηγίες-βήματα ώστε να είσαστε σε θέση να διακρίνετε την ποιότητα του λαδιού που αγοράζετε…
Βασική αρχή: «Το λάδι το καταλαβαίνουμε με τη μύτη και τη γλώσσα. Όχι με το…
λαιμό».
Έτσι έλεγαν οι παλιοί γεωργοί με την αλάνθαστη εμπειρία τους και δεν πρέπει να το ξεχνάμε, δηλ. με απλά λόγια στο λάδι που θα επιλέξουμε, αναζητούμε την καλή οσμή και γεύση και όχι τόσο αν είναι… καυτερό στο λαιμό μας.

1ο βήμα-Οσμή
Με ευλάβεια και αγάπη στο ευλογημένο προϊόν πλησιάζουμε τη μύτη μας, σχεδόν ακουμπάμε στο στόμιο του δοχείου με το λάδι και προσπαθούμε κυριολεκτικά, με μισόκλειστα ή κλειστά μάτια, να «ρουφήξουμε» με διαδοχικές δύο-τρείς εισπνοές, όλη τη μυρωδιά του. Αφήστε τη φαντασία σας να τρέξει και να σχηματίσει νοερές εικόνες. Αν το λάδι είναι φρέσκο, θα σας πλημμυρίσει με ζωντανά αρώματα ελιάς και φύσεως, σαν να βγήκε εκείνη τη στιγμή από το λιοτρίβι. Όσοι έχετε αυξημένη την αίσθηση της οσμής μπορεί τα αρώματα να σας θυμίσουν και φρούτα

Επισήμανση: Αν το άρωματα είναι ευχάριστο, η μύτη σας δεν θα χορταίνει να τα ρουφάει.
Αντιθέτως, αν σας έρχονται οσμές ενοχλητικές, που σας θυμίζουν μούχλα, χαλασμένο τυρί, πολυκαιρισμένο ή καμμένο λάδι ή χωματίλα τότε αρχίστε να είσαστε επιφυλακτικοί με το «λάδι» που πρόκειται να αγοράσετεδιότι δεν είναι ούτε εξαιρετικά παρθένο ούτε φρέσκο. Για να σας βοηθήσουμε, θυμηθείτε πώς μυρίζει το λάδι από το καντηλάκι όταν τελειώνει ή πώς μυρίζει το λάδι που έχετε ξεχάσει για περισσότερο από ένα χρόνο σε κάποιο τενεκέ ή φιάλη. Οι δυσάρεστες οσμές αποτελούν σημαντικό μειονέκτημα του λαδιού και τα προϊόντα με τέτοιες οσμές πρέπει να αποφεύγονται.

Επισήμανση: Πρακτικά, αν οι οσμές είναι δυσάρεστες, η μύτη σας θα «μπουκώσει», θα αρχίσετε να δυσκολεύεστε στην δεύτερη εισπνοή και θα σας «ζητάει» να απομακρυνθείτε από το λάδι, σύμφωνα με το gkourou.com.

2ο Βήμα-Γεύση
Βάζετε, σε ένα μικρό ποτήρι το ελαιόλαδο. Η μέθοδος που δοκιμάζουμε το λάδι με το δάκτυλο δεν είναι ικανή για ασφαλή συμπεράσματα. Φροντίζουμε το λάδι να μην είναι παγωμένο κατά τη δοκιμή. Για το λόγο αυτό «αγκαλιάζουμε» το ποτήρι με τις παλάμες μας για 1-2 λεπτά ώστε να αυξηθεί η θερμοκρασία του και να απελευθερωθούν περισσότερα στοιχεία του λαδιού.

Στη συνέχεια δοκιμάστε με μικρές γουλιές και με τη γλώσσα σας γεμίστε όλη τη στοματική σας κοιλότητα. Αρχίστε να νοιώθετε τις γεύσεις πρώτα στη γλώσσα και μετά στον ουρανίσκο σας για 2 δευτερόλεπτα το πολύ, πριν το καταπιείτε.

Στη γεύση σας πρέπει να κυριαρχεί η αίσθηση του παχύρευστου με συνεχή εναλλαγή της γλυκόπικρης γεύσεως. Όταν το λάδι είναι αγουρέλαιο, δηλ. από πράσινο καρπό, κυριαρχεί η πικρή-πικάντικη-πιπεράτη γεύση και είναι χαρακτηριστικό της «κορωνέϊκης» ποικιλίας. Αντιθέτως κυριαρχεί περισσότερο η γλυκιά γεύση όταν ο καρπός είναι ώριμος και μαύρος και συνήθως είναι χαρακτηριστικό της ποικιλίας «Μανάκι».

Επισήμανση1η: Η πικρή-πικάντικη-πιπεράτη γεύση του αγουρέλαιου είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των εξαιρετικών παρθένων ελαιολάδων και σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν θεωρείται ελάττωμα. Αντιθέτως, πρέπει να γνωρίζετε ότι τα αγουρέλαια όχι μόνο είναι πιο ανθεκτικά αλλά περιέχουν περισσότερα πολύτιμα συστατικά καθώς και περισσότερες αντιοξειδωτικές ουσίες, οι οποίες ως γνωστών είναι αντικαρκινικές.

Επισήμανση 2η: Καθώς καταπίνετε το λάδι μπορεί να αισθανθείτε ένα ελαφρύ «κάψιμο» στο λαιμό μας. Αυτό δεν έχει καμμία σχέση με την ταγγίλα που θα σας αναφέρουμε πιο κάτω. Δεν πρέπει να σας ενοχλήσει καθόλου και ούτε να το λάβετε υπ” όψιν σας διότι όλα τα φρέσκα ελαιόλαδα (περισσότερο ή λιγότερο) θα σας αφήσουν για λίγο αυτή την αίσθηση.

Αντιθέτως, αν στη γεύση σας αισθάνεσθε δυσάρεστη «ταγγίλα» ή «τσούξιμο». Για ευκολία θυμηθείτε, τι γεύση έχει το λάδι που βγαίνει στο πιάτο από τηγανισμένες μπριζόλες αν τις φάτε την επομένη ημέρα, ή φέρτε στο νου σας, όταν φάτε κακής ποιότητος τυρόπιτα, μπουγάτσα κλπ.

Αν νοιώσετε στο στόμα σας δυνατή και αφόρητη πικρή γεύση, όπως όταν καταπίνετε ένα πικρό φάρμακο ή γκράπες (γρέϊπ-φρουτ) χωρίς ζάχαρη
Αν σας βγαίνει στη γλώσσα, στον ουρανίσκο ή στα χείλη αίσθηση από παλιόνερα, λυπαντικά, απορρυπαντικά
Τότε πρόκειται για ο,τιδήποτε άλλο εκτός από εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και καλό είναι να το αποφύγετε.

3ο Βήμα-Χρώμα
Ενώ το χρώμα δεν αποτελεί άμεσο κριτήριο της ποιότητος του ελαιολάδου εντούτοις από αυτό καταλαβαίνουμε αν το ελαιόλαδο είναι φρέσκιας σοδειάς.

Το χρώμα, είτε πρασινωπό είτε χρυσοκίτρινο, στα φρέσκα ελαιόλαδα είναι πολύ έντονο, ζωηρό και ζωντανό με μια ελαφρά διάθλαση όταν φωτίζεται, σαν μια απαλή θαμπάδα (όχι θολούρα).

Αντιθέτως, αν το λάδι έχει εκτεθεί σε μεγάλες θερμοκρασίες, ειδικά το καλοκαίρι, είτε έχει παλιώσει (δεν γίνεται όπως το παλιό κρασί), τότε «κόβει», δηλ. το χρώμα και η πυκνότητά του αδυνατίζουν. Το λάδι γίνεται τόσο διάφανο που βλέπεις μέσα από το μπουκάλι, σαν να σας δίνει την αίσθηση του χρωματισμένου νερού.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Life

Ενθυμήματα από τον Κλήδονα παλιά

Δημοσιεύτηκε

στις

Στο β΄μέρος θα αναφέρουμε συμπληρωματικά κάποιες μαρτυρίες, για το πως γινόταν ο κλήδονας στη Φανερωμένη και στις Μοίρες


Όπως αναφέραμε και στο α΄μέρος περί Κλήδονα, διαφορές είχαμε ανά τόπο κυρίως σε κάποιες λεπτομέρειες διεξαγωγής του εθίμου, όπως διαφαίνονται και από κάποιες ζωντανές μαρτυρίες που αφορούν κάποια χωριά της Μεσαράς.

Πώς γινόταν ο Κλήδονας στην Φανερωμένη

Για την Φανερωμένη μας μίλησε η λαογράφος κα Αικατερίνη Νικολιδάκη, αναφέροντας μας τα παρακάτω:

Δεν υπήρχαν ιδιαίτερες συνήθεις για τον Κλήδονα της Φανερωμένης, απλά αποφασίζανε από πριν σε ποιο σπίτι ή μέρος ή σε ποια αυλή θα τον ανοίξουν. Έβαζαν ένα παιδί να τραβάει τα ριζικάρια κατά προτίμηση αγόρι που να έχει και τους δύο γονείς του. Όταν ήταν η ώρα του Κλήδονα, έβαζαν το παιδί τη μέση της αυλής, και όταν ήταν η ώρα να ανοιχτεί ο κλήδονας, έβαζε το παιδί το χέρι του μέσα, και τραβούσε όποιο ριζικάρι τύχαινε. Το ριζικάρι μπορούσε να είναι καρύδι, απίδι, μπουρνέλα, μούσμουλο, μικρό αγγουράκι κλπ.
Το παιδί έδινε το ριζικάρι στο άτομο που θα έλεγε τις μαντινάδες, και εκείνος διάβαζε τα αρχικά του ονόματος, για να δούνε σε ποιόν ανήκει. Στη συνέχεια έλεγαν την μαντινάδα ο λυράρης ή ο μαντιναδολόγος που είχε προ μελετηθεί, είτε αυτοσχεδίαζαν και επιτόπου μια μαντινάδα.
Μια Φανερωμιανή μαντινάδα του Κλήδονα έλεγε:
«Ανοίξετε τον Κλήδονα να βγει και το δικό μου, το μήλο μου το κόκκινο και το ζαρίφικό μου»

Ο Κλήδονας κάποτε στις Μοίρες

Για το τι κάνανε την παραμονή οι κοπελιές στις Μοίρες μας λέει η Μοιριανή κα Ανδριάνη Μαρκάκη όπως τα έζησε η ίδια.
-Το πρωί της παραμονής, οι κοπέλες γύρναγαν στις γειτονιές με μια στάμνα γεμάτη νερό, που είχαν πάρει από την πηγή. Οι ανύπαντρες καθώς γυρνούσαν, τους έριχναν μέσα οι ανύπαντρες κοπέλες διάφορα, όπως μπουρνέλες βερίκοκα, πενηνταράκια κλπ, με τα αρχικά του ονόματος ή άλλα σημάδια που ήξερε η κάθε μια ποιο είναι το δικό της.
Τη στάμνα το βράδυ την άφηναν έξω να τη δουν τα άστρα. Την επαύριο όπου γινόταν η συγκέντρωση, άνοιγαν τον κλήδονα. Στις Μοίρες, πρώτα έβγαζαν το ριζικάρι κάθε ενός, και μετά λέγανε ή μελετούσανε τη μαντινάδα που ταίριαζε ανάλογα την περίπτωση, ή έβγαζαν μια και επιτόπου!
Η κα Ανδριάνη από τις Μοίρες έζησε και εκείνη το έθιμο με τον καρφίχτη, όπως μας είχε αναφέρει στο α΄μέρος του άρθρου και η κα Αμαλία Φαραγκουλιτάκη από τη Γαλιά, και μας λέει:
-Φεύγοντας οι κοπέλες από τον Κλήδονα, πήγαιναν στο σπίτι μπροστά στον καθρέφτη. Εκεί γδυνόταν και δίπλα στο κορμί τους βλέπανε το πρόσωπο που θα’λά πάρουνε. Εγώ είδα ένα χαρκιά (σιδηρουργό) με τα σύνεργα του, και πράγματι με ζήτησε ένας Χαρκιάς!
Βέβαια την ημέρα του Κλήδονα, συνήθιζαν στις Μοίρες να παίζουν οι νέοι το παιγνίδι με το μπουκάλι, που ήταν συνηθισμένο τον Κλήδονα. Καθόταν όλοι κυκλικά, και κάποιος γύρναγε ένα γυάλινο μπουκάλι! Όποιον τότε έδειχνε ο λαιμός του μπουκαλιού, αυτόν έπρεπε να τον φιλήσει εκείνος ή εκείνη που ήταν η σειρά του! Οι κοπελιές βέβαια ντρεπόταν, και το παιγνίδι είχε άφθονο γέλιο!

Μπορεί σε κάποιους σήμερα να φαίνονται όλα αυτά ανούσια ή αστεία, αφού μιλάνε για παρθένες κλπ, αλλά θα πρέπει όμως να αναλογιστεί κάποιος πως κάποτε ήταν δύσκολα χρόνια, και ακόμα πιο δύσκολα όσον αφορούσε τις ερωτικές σχέσεις. Η παρθενία ήταν τότε ισχυρό όπλο στη προίκα της κάθε κοπέλας, αλλά και δώρο σύμβολο αιώνιας αγάπης πίστης και αφοσίωσης στον μέλλοντα σύζυγό της. Όμως ο Κλήδονας έδινε ευκαιρίες, και μόνον να βρεθεί ο νέος με τη νέα έστω και λίγα λεπτά της ημέρας, και με το να ανταλλάξουν για μια στιγμή το βλέμμα τους, έστω μια απλή χειρονομία να προκύψει, ένα χαμόγελο, ήταν ήδη αρκετά, γιατί θα έπεφτε έτσι το πρώτο λιθαράκι στο θεμέλιο μιας νέας σχέσης! Η πορεία πλέον των δυο νέων θα δημιουργούσε μια συνισταμένη, όπου έκλεινε κάθε μέρα σιγά – σιγά προς τα εκεί που ήθελαν αι οι δυο τους, μέχρι να τα καταφέρουν να στεφανωθούν!
Να γιατί εκείνα τα χρόνια λάτρευαν όλοι και όλες τον Κλήδονα!

Αναβίωση του Κλήδονα σήμερα

Παρόλα αυτά, ο λαός μας έχει και μια σχετική φράση που λέει:

«Αυτά να τα πεις στον Κλείδωνα»! Η φράση αυτή θέλει να πει, πως όλα αυτά που λέει ο συνομιλητής είναι ψέματα, και αφήνει να εννοηθεί, πως εκεί μονάχα, στο Κλείδωνα αν τα πει, ίσως και βγούνε αληθινά!
Όσο και αν πολλοί πιστεύουν πως ο Κλήδονας σαν έθιμο σε όλη τη χώρα γινόταν το ίδιο, ωστόσο η δική μου έρευνα δείχνει ότι, και σε κάθε περιοχή οι άνθρωποι αναβίωναν το έθιμο με όποιο τρόπο ήξεραν, ή μάθαιναν από τους παππούδες τους, διατηρούσαν τις βασικές αρχές του εθίμου.
Οι νεώτερες γενιές οι περισσότεροι δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα περί Κλήδονα, αλλά δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα και να μάθουν. Κάποιοι σύλλογοι της Αθήνας αλλά και της επαρχίας, και κάποιοι φοιτητές, κάποια χρόνια είχαν οργανώσει αναπαράσταση του Κλήδονα. Είχε γίνει το ίδιο και στη Γαλιά το ’94 έως το 98 με τον τότε Πολιτιστικό Σύλλογο Γαλιάς με επιτυχία!
Παροτρύνουμε σήμερα τις νεολαίες και τους διαφόρους μορφωτικούς συλλόγους, αλλά και τους Δήμους, κάθε χρόνο να οργανώνουν και πάλι τον παλιό Κλήδονα, έστω και εν είδη θεατρικού δρώμενου. Πρέπει να τον αναβιώσουν, ώστε και οι νεώτεροι να μάθουν περί τίνος πρόκειται, αλλά και να μην χαθούν τελείως τα τοπικά έθιμα μας, μια και ο Κλήδονας ήταν από τα πιο σπουδαία ελληνικά έθιμα.
Ας αναλογιστούμε μονάχα, πως μια και γίνεται Καλοκαίρι, θα μπορούσε αυτό να αξιοποιηθεί και να τραβήξει ακόμα και περισσότερο Τουρισμό!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης

Φωτογραφίες: Εύα Λεβεντάκη – Πολιτιστικός Σύλλογος Γαλιάς

(Ευχαριστούμε τον κ. Μύρωνα Μαραγκάκη, την κα Αμαλία Φαραγκουλιτάκη, την κα Κατερίνα Νικολιδάκη και την κα Ανδριάνη για τις πολύτιμες πληροφορίες του άρθρου)

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη