Το καλοκαίρι του 1964 φτιάχτηκε, και από ένα παρόμοιο μοντέλο είχαν όλα τα χωριανάκια στο δημοτικό
Κρεμασμένο σήμερα στη δική του γωνιά,κι αφού έχει ολοκληρώσει το προορισμό του, έχει επωμιστεί στην πλάτη του 50 ολόκληρα χρόνια, για να πεί στους νέους πως και εμείς υπήρξαμε νέοι και παιδιά, και σήμερα καλείται να ξανάρθει πάλι σε μας, και να ξανακάνει και πάλι για άλλη ακόμα φορά μιά βόλτα στον περίγυρο της αυλής, και να μας φέρει έτσι στο νουν παιδικές αναμνήσεις και συγκινήσεις!
Παιγνίδια δεν μας αγόραζαν οι γονείς μας σχεδόν ποτέ τις δεκαετίες ’50 -’60, κι αν μας αγόραζαν θα ήταν καμιά φούσκα (μπαλόνι)! Έτσι όποιο παιδί ήθελε παιγνίδια, έπρεπε να καθίσει και να τα φτιάξει μονάχο του!
Αυτό στη φωτογραφία ήταν τότε το δικό μας αυτοσχέδιο “αυτοκίνητο”, μαζί με το ”τσέρουκλο” απο στεφάνι βαρελιού, με την ”μπανέλα” από σκληρό και χονδρό σύρμα. Ήταν αυτά τα “αμάξια” των παιδικών μας χρόνων!
Καλώς ή κακώς οι γονείς μας δεν μας είχαν παραχαϊδέψει. Ακόμα και τα παιδιά που είχαν ευκατάστατους γονείς, και πάλι και αυτά με τα ίδια παιγνίδια παίζανε με τα φτωχά, δηλαδή μπάλα παίζαμε με τη φούσκα του χοίρου, αυτοκινητάκια μικρά έφτιαχναν από πηλό, η ντενεκάκια του γάλακτος και για ρόδες “καρόλια” της μηχανής. Μια ίσια βέργα γινόταν “μοτοσικλέτα”, που έτρεχε στις ανηφόρες κατηφόρες, έκοβε στις στροφές και τέρμα το γκάζι στο ίσωμα! Ο ήχος της “εξάτμισης” έβγαινε από το στόμα!
Μουσικά όργανα φτιάχναμε μόνοι μας από καλάμια χοχλιούς φύλλο από σιτηρά,, μαντούρια, χαμπιόλια, σφυροχάμπιολα κλπ.
Σήμερα όσο πιό πολλά έχει ένα παιδί, τόσο πιό δυστυχισμένο είναι, που δεν προλαβαίνει να τα διαλύσει όλα!
Κείμενο – φωτογραφίες:, Χουστουλάκης Γεώργιος
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
