Για το μικρό Ζαχαρία Καμαράτο…

του Αντώνη Κουκλινού

Ενα κορμί αμέστωτο, μέσα στη Γή πως μπαίνει,
και πως ν’ αντέξεις το καημό, Μάνα χαροκαμένη.
Άδειο το κρεβατάκι σου, μισεύγεις και τ’ αφήνεις,
ογλήγορα το κύρη σου, στα μαύρα το νε ντύνεις.
Πχιός θα σε ντύσει στο σκολειό, να πας στη πρώτη τάξη,
μ’ ίντα καρδιά η Μάνα σου, στο ν’ Άδη θα σε γράψει.
Που πας κ’ αφήνεις αδειανή, τη θέση στο τραπέζι,
και τα παιχνίδια σου, ορφανά, εδά πχιός θα τα παίζει.
Στο ν’ Άη Νικήτα τάξιμο, τό ‘χανε οι δικοί σου,
το Καλοκαίρι Ζαχαργιό, να γίνει η βάφτισή σου.
Πολλά λογιάζει ο άθρωπος, όνειρα και τα πλάθει,
μα μπαίνει η μοίρα ντου μπροστά και ούλα τα διαγράφει.
Έκαμες να παραμιλούν και τσι γιατρούς ακόμη,
κ’ εκόντεψε στο θάνατο, ούλοι ν’ αλλάξουν γνώμη.
Μεγάλο θαύμα εγίνηκε, ετσά πνιγμό ν’ αντέξεις,
αλλά δε ν’ ήταν μπορετό, να ξαναζωντανέψεις.
Όλη η Ελλάδα εγίνηκε, μιά δακρυσμένη Μάνα,
και κλαίει κ’ ανεστουλουχά, στη νεκρική καμπάνα.
……………….καλό σου ταξίδι στους αγγέλους………………..