Γράμμος-Βίτσι, Αύγουστος 1949

Τιμή και δόξα στους ηρωικός πεσόντες και αγωνισθέντες

30 Αυγούστου 1949 : Η τελειωτικὴ νίκη τοῦ Εθνικού Στρατού στὸν Γράμμο καὶ τὸ Βίτσι,κατά τον συμμοριτοπόλεμο και όχι εμφύλιο , διότι όσοι έχουν ελληνικὴ παιδεία γνωρίζουν, οτι ο «πόλεμος» κυριολεκτείται μόνον ἐπὶ διαμάχης μεταξύ ξένων, ποτὲ μεταξύ ὁμοφύλων, πολέμιοι ειναι μόνον ξένοι καὶ ὁ πόλεμος μόνον με ξένους διεξάγεται, ενώ ἡ διαμάχη καὶ ἀντιπαράθεση πρὸς ομοφύλους ονομάζεται «στάσις».

Επίσης, η συσταθείσα ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας τοῦ Ο.Η.Ε. Διεθνής Εξεταστικὴ Επιτροπή, ὕστερα ἀπὸ ἐπιτόπια Έρευνα, διεπίστωσε, καὶ συμπεριέλαβε στα συμπεράσματα της εκθέσεώς της κατὰ λέξη, ὅτι :
«Επί τη βάσει των γεγονότων, τα οποία διεπίστωσεν η ιδία η Επιτροπή, κατέληξεν εις το συμπέρασμα, ότι η Γιουγκοσλαβία και εις μικροτέραν έκτασιν αι Αλβανία και Βουλγαρία υποστηρίζουν τον συμμοριακόν πόλεμον εν Ελλάδι. Οι βόρειοι γείτονες της Ελλάδος επιχειρούν να δημιουργήσουν και να υποδαυλίσουν αυτονομιστικήν κίνησιν εν Μακεδονία με σκοπόν την τελικήν απόσπασιν της Μακεδονίας από την Ελλάδα…»

Η Πολιτεία ,βέβαια ,δεν τήρησε με την πολιτική του «κατευνασμού» των παθών που ακολούθησε , την ίση μεταχείρηση ,και συνεχώς εξυμνεί την μία πλευρά (κομμουνιστοσυμμορίτες) για δε τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης την άλλης πλευράς , μιλά για γιορτές μίσους.’Ομως, ο κατευνασμὸς δεν συνεπάγεται τὴν πλαστογράφηση της ἐθνικής μας ιστορίας διὰ τῆς διαγραφ’ης των σελίδων δόξας της.

Συγχωρέστε μου μιαν προσωπική εξομολόγηση ,προς επίρρωση της άποψης-θέσης μου για τους κομμουνιστοσυμμορίτες . Ο πατέρας μου , βρέθηκε ως στρατιώτης στον συμμοπιτοπόλεμο ,’οπως φαίνεται και στα επίσημα ατομικά του έγγραφα -βεβαίωση την οποία και κοινοποιώ και αναφέρεται καθαρά μεταξύ των άλλων.«……έδειξε πίστιν και κατανόηση στους αγώνες κατά του έθνους κατά των Κ/Σ(Κομμουνιστοσυμμοριτών)….».Όσα χρόνια έζησε απέφευγε να μας δώσει συγκεκριμένες πληροφορίες για την δράση του. Όταν πέθανε βρήκα σ ένα ντουλάπι του σπιτιού, την εν λόγω βεβαίωση που κρατούσε κλειδωμένη.

Αποτελεί την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη που μου(ας) κληροδότησε . αλλά και τεράστια ευθύνη. . Έχουμε χρέος σε καιρούς δύσκολους , σε καιρούς διανοητικής στρέβλωσης, πνευματικού υποσιτισμού διαστρέβλωσης της ιστορίας και διαφθοράς, να σταθούμε όρθιοι ,αφού περπατούμε πια στην κόψη του ξυραφιού. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που με ωθεί αυτή τη στιγμή να γράψω αυτές τις γραμμές.

Εαν τα παραπάνω αναγραφόμενα , προκαλούν μίση σε κάποιους– διότι για γιορτές και εκδηλώσεις μίσους μίλησε η πολιτεία και συνεχίζουν να αποκαλούν οι εθνοπροδότες και μηδενιτές – μάλλον υποκρίνονται! Τους υπενθυμίζω οτι τα μίση επανεμφανίζονται όταν συνταξιοδοτούνται οι «δημοκράτες», όταν ηρωοποιοούνται οι προδότες, όταν προωθούνται επικρατούν οι ελληνόφωνοι

Του Βασίλη Ψυχαράκη