”Ά μρε και νάχα……….ένα καλά μεγάλο απαλό ψωμί, ένα αξάι σταφιδολιές και μια μεγάλη κρομμύδα……. ……να κάμω μια καλή μπουκιά!!!
Αν σκεφτούμενε ένα άνθρωπο, που έχει μια πείνα του ”χίλιου καταραμένου” και προσπαθεί τρώγοντας να κάμει ούλο του το φαϊ μια μπουκιά, σα πόσο άραγε φαϊ θα μπορούσε μονοκοπανιάς να βάλει στη μπούκα ντου μέσα και να μπορέσει να το μασήσει κιόλας;;
Θα μπορούσε άραγε να βάλει ένα μεγάλο σάντουιτς, γι μια μεγάλη τομάτα, γι κια ‘να μεγάλο μήλο;;
Θα μπορούσε άραγε να βάλει κια ‘νά βόλο κριάς οσά τη γροθιά ντου, γι παραπάνω;;
Σα πόσο άραγε θα μπορούσε να βάλει;;
Ούλοι σας βέβαια νομίζω πως θα έχετε τη δικιά σας απάντηση!!
Του λόγουμου όμως θα ν-ήλεγα με πολύ μεγάλη σιγουργιά, πως το γέρο Γιωργαρά δεν θα μπορούσε κιανείς να τονέ συναγωνιστεί, σε τουτονά το ”αγώνισμα”!!
Ετουτονά το στηρίζω σ’ αυτά που λέγανε οι παλιοί, απού τονε θυμούντανε κιόλας.
Αυτός λέει εκαβαλίκευγε το γάιδαρο ντου και ήτρεχε και ήβλεπε τα οζά, ενώ δρόμο δρόμο εγύρναγε τη κεφαλή ζερβά – δεξά και ήλεγε συγχρόνως ετουτανά που θα σας σε γράψω παρακάτω:
”Ά μρε και νάχα……….ένα καλά μεγάλο απαλό ψωμί, ένα αξάι σταφιδολιές και μια μεγάλη κρομμύδα……. ……να κάμω μια καλή μπουκιά!!!
Από τότεσας το λοιπόν έμεινε να λέγεται, ”η μπουκιά του Γιωργαρά”!!!
Σύνταξη κειμένου, διάσωση ιστορικού: Φανούριος Ζαχαριουδάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
