Η σπουδή της αθρωπχιάς

Του Αντώνη Κουκλινού

Έβαλε μνιά ψημαθιά πατάτες στη μ-ποδιά τζη και παίρνει τη καθέκλα να κάτσει απόξω στη ν’ αυλή να τσι καθαρίσει.

Σφουγκάτο θα τω σε κάμει σήμερο, με πατάτες και κολοκύθια.

Τα γυαλιά δε τζη φέγγουνε και πολλά καλά, γι αυτό εβγήκενε όξω να θωρεί, να μη τζι πετσοκόβγει παχιόφλουδες.

Ούλοι λείπουνε απου το σπίτι, μόνο το γλάνι τση φήκανε σάμε το μεσημέρι.

Το στεροβύζι τση θυγατέρας τση…

Η χαρά του Θεού είναι και δε ξεκολλά από πάνω τζη.
Αγλακά πάνω, κάτω, με τα κουτσουνικά στη ν’ αμπασκάλη και κάθε πότε λίγο πάει και τση τρίβγιεται στα γόνατα.

-Φύγε πέρα, πέρα, μωρή κουζουλή, να ποκαθαρίσω τσι πατάτες, να μη σου βαρεί το μαχαίρι.

Άλλο πράμα δε κάνει μόνο να παρατηρεί, μνιά, μνιά πατάτα καθαρισμένη να πέφτει στη μοσώρα, να τη νε πιτσιλίζει το νερό και να βουτά τα χεράκια ντου να τσι ανεκατώνει.

-Πέρα, πέρα, για θα γραθείς και θα σε κοπανήσει η μάνα σου, εδά που θα ν’ άρθει.

Ότι δουλειά και να κάμει τση κλουθά στο πόδα… στη σκάφη οντε ζημώνει, σάχνει τα δικά ντου ψωμάκια.

Οντε θα παρασέρνει, αγλακά να τση φέρει το παλαμάκι και στο πλυσταργιό τα ίδια… ποκρεμάται και σπά τσι φουσκάλες με το δαχτυλάκι ντου και σκα στα γέλια.

Μόνο στη παρασιά με το τηγάνι δε σιμώνει…
Προ καιρού επεταχτήκανε σπίθες και το πήρενε από φόβο.

Σαν εγύρισε το σφουγκάτο να ροδίσει κι από πάνω, επήρενε το πχιατάκι ντου και με τα γόνατα καθίζει στη καρέκλα να φτάνει το τραπέζι.

Ετσά είναι μαθημένο και βαστά το πιρουνάκι ντου να τρώει αμοναχό ντου…να προσέχει τα ρουχαλάκια ντου να μη λαδωθεί και να μη σκύφτει να πέφτουνε στο πχιάτο τα μαλλάκια ντου.

Η γιαγιά ντου είναι η πρώτη ντου δασκάλα.
Το σκολιό τση καλής αναθροφής.

Πχιός δε θέλει ετσά δασκάλους στα κοπέλια ντου…
Να κατέχει πως θα πάρουνε τη καλύτερη αρμηνεμνιά, σάμε να σαλέψουνε και να πάνε με τη ντάσκα στο ν’ ώμο, αμοναχά ντως στο δημοτικό.

Δύσκολοι καιροί εφτάξανε και οι γερόντοι ζούνε την αμοναξά και την απομόνωση, τση τεχνολογίας σε κάθε σπίτι.

Ο κόσμος δε κουβεδιάζει σήμερο… δε θέλει μπλιό ορμηνεμνιές, δε τζι χρειάζεται.

Δε σέβεται τη γνώμη του πλιά μεγάλου, είναι ξερόλας… βαστά ένα κινητό και επειδή έχει πρόσβαση σε κάθε πληροφορία έχει τη γνώμη πως εμορφώθηκε.

Κενό περιεχόμενο είναι και οι καρδιές του κόσμου… τα συναισθήματα έχουν σχέση, με το εφήμερο…

Για να καταγράψει εικόνες η ψυχή του αθρώπου ώστε νά ‘χουνε βιώματα, χρώματα, σεβασμό, χρειάζεται αυτή η γιαγιά ανάμεσά μας να μας τα διδάξει… όχι παραπεταμένη σ’ ένα παρακούζινο, η σ’ ένα ίδρυμα, παροπλισμένο σαπιοκάραβο.

Άτυχο θεωρώ το κάθε βυζανιάρικο απου δε θα γνωρίσει αυτό το χάδι και αυτή τη σπουδή.

Τσι δασκάλους του σπιθιού σας και τα μάθια σας λοιπόν…