Ήταν η βρύση της γειτονιάς

Σε καθε γειτονια ειχε η κοινοτητα του χωριου και μια βρυση τσιμεντενια, με μια γουρνα με δυο η και περισσοτερες

Εκει ηταν η θεση προμηθειας νερου ολης τις γειτονιας.

Εκει ποτιζε τα ζωα του ο περαστικος, επειναν τα παιδια που επαιζαν εκει τρυγυρω και εριχναν και μια σταλια στο προσωπο τους.

Δεν ετρεχε παντα, πολλες φορες στερευε, ειδιως τους καλοκαιρινους μηνες.

Κλασσικες σκηνες οι νοικοκυρες με τις σταμνες, μια στον ωμο και την αλλη στο χερι.

Κλασσικες σκηνες να περνανε οι νεαρες γυφτισες να πλενουν τα ποδαρια τους και τα ανδρικα αδηφαγα βλεματα να καραδωκουν…μπας και δουν κανενα μπουτι!

Κλασσικη σκηνη τα παιδια το καλοκαιρι να βαζουν το κεφαλι τους ολο μεσα στο νερο…

Αλλα και κλασσικη στιγμη να εχει στερεψει η βρυση και το παιδι να ρουφαει με δυναμη μπας και κατεβει μια σταλια.

Πανω δε εκει το αλλο παιδι το μεγαλιτερο να του λεει..

-Μη τη ρουφας τη βρυση γιατι θα βγαλεις λυχναραδες!

Προφανως οι ”λυχναραδες” ηταν μια αρωστεια της εποχης, πρεπει νομιζω να εσκαγαν τα χειλια δεξια αριστερα.

Δεν ηταν πολλες φορες μα υπηρχαν, που τσακωνοτανε ποιος θα πρωτογεμισει τα δοχεια του.

Το νερο, το θειο αυτο δωρο του Θεου το ευλογημενο, ηταν τσαμπα

Τα εργα ολα αυτα για να παει το νερο στις γειτονιες, μια βρυση σε καθε μια, τα εκανε η κοινοτητα.

Εσκαβε ο ανδρικος πληθισμος του χωριου με κασμαδες και σκαλιδες (αξινες), και ενας πισω με το φτυαρι πεταγε εξω τα χωματα.

Γινοταν ενα βαθυ χαντακι για να περασουν οι σωληνες αμυαντου.

Τα μεροκαματα αυτα ηταν υποχρεωτικα και ονομαζοτανε ”γκαρικοι”.

Αν καποιος δεν πηγαινε στους γκαρικους που του αναλλογουσαν, επρεπε υποχρεωτικα να ορισει στη θεση του αλλον.

Ετσι καποια στιγμη, οι κοινοτητες, εκαταφεραν με δικα τους τα εξοδα και τις εργασιες, και εφεραν σιγα σιγα και το νερο μεσα σε καθε σπιτι του χωριου…

Πανω τωρα εκει, με τη χουντα κυβερνηση αν θυμαμαι, ηρθε μια ωραια μερα, και ”κολυσαν” και απο ενα ”ρωλογακι” σε καθε σπιτι και το νερο το ονομασαν ”ΟΥΛΕΝ”

Απο κει και περα ΟΥΛΑ δικα τους!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗΣ