Connect with us

People

Ο τελευταίος βρακοφόρος της Μεσαράς

Δημοσιεύτηκε

στις

Στις 6 Φλεβάρη του 1986, πέθανε ένα πατριώτης, μερακλής Μεσαρίτης από τη Φανερωμένη, πριν 30 χρόνια δηλαδή, ο Γιώργης Φιτσοδασκαλακης, γνωστός ως “Κατσοχοιρογιώργης”


Στην κηδεία του, έβγαλε λόγο πάτερ Νεκτάριος από τα Καλύβια.
Εκθείασε τις αρετές του, την ανδρεία του στον πόλεμο της Μικράς Ασίας του ’22, και τον ιδιαίτερο χαραχτήρα του.

Στην αρχή της ομιλίας του, ο πατέρας Νεχτάριος Πατεράκης, είπε τότε επί λέξη:

-«Φεύγει σήμερα και ο τελευταίος βρακοφόρος της Μεσαράς»!

Μπορεί να μην ήταν ακριβώς ο τελευταίος, επειδή δεν γνωρίζουμε ακριβώς, ποιος ήταν ο τελευταίος, αλλά σίγουρα όμως από ένας τους τελευταίους είναι κι αυτός!

Σίγουρα σε κάποια χωριά να υπήρχαν κι άλλοι ακόμα, που να τιμούσαν την κρητική βράκα.

Όμως ο Κατσοχοιρογιώργης, πήρε αυτόν τον ιδιαίτερα τιμητικό τίτλο, γιατί τιμούσε την κρητική βράκα, τη φορούσε μέχρι την τελευταία του στιγμή, και ουδέποτε έκανε την εμφάνιση του χωρίς αυτήν!
Θα μας πει για την κρητική βράκα του πατέρα της, και για το χαραχτήρα του, η κόρη του Ειρήνη Ρηγάκη:

– «6 πήχες είχε ύφασμα είχε απ’ έξω η βράκα του, και άλλες 6 από μέσα!

Όντε θαλα κάτσει, και άρχιζε να τη μαζώνει, έκανε ολόκληρο μαξελαράκι από κάτω!

Του άρεσε πολύ ο στρατιωτικός κλάδος.

Επί Βενιζέλου, πολέμησε κι αυτός στον μικρασιατικό πόλεμο για 12 χρόνια, ως το ’43, μαζί με άλλους Φανερωμιανούς, και ήταν υπεύθυνος στα άλογα.

Το μεγάλο του παράπονο ήταν, που δεν έμαθε γράμματα, γιατί ο στρατός ήθελε να του δώσει μεγάλο βαθμό για τη προσφορά του!

Τον έφθασε όμως μέχρι λοχία!

Είχε μεγάλη πολυμελή οικογένεια με 8 παιδιά. Μάλιστα ο ένας του γιός ο Αντώνης, είχε διαπρέψει για χρόνια στους Μεσαρίτικους αγώνες γιοργαλίδικου αλόγου, και αείχε αποσπάσει αρκετά βραβεία.

Ήταν άνθρωπος της παρέας, του άρεσαν να λέει και να ακούει ιστορίες.

Σαν χαραχτήρας, ήταν πολύ φιλότιμος, καλόκαρδος, μερακλής, εργατικός, καλός οικογενειάρχης, αλλά και πολύ κοινωνικός.
Πήγαινε μετά τη δουλειά στο καφενείο, και κέρναγε όποιον θελα μπει μέσα, ακόμα και ξένον!

Καμιά φορά ρωτάγανε οι ξένοι:

-Μα ποιος είναι εκείνος που με κέρασε?

– Ο Κατσοχοιρογιώργης! Του απαντούσε ο καφετζής.

Ασφαλώς, κι αυτός σαν έμπαινε στο καφενείο, όλοι συνοριζότανε ποιος θα τον κεράσει πρώτος!

Συχνά έλεγε την εξής φράση, δείχνοντας το πορτοφόλι του:

-Επαέ βρίχνεται η αθρωπχιά μου!

Και το εννοούσε αυτό, γιατί το πορτοφόλι του, που ήταν πάντα γεμάτο, δεν θα τον ντρόπιαζε ποτέ στη παρέα, και πάντα θα τον έβγαζε ασπροπρόσωπο στα δύσκολα!

Ήταν μερακλής, και χόρευε μέχρι και μπορούσε να σέρνει τα πόδια του!

Τη γυναίκα την θεωρούσε υπεράνω!

Μια μέρα στην υπόλοιπη Ελλάδα, είδε κάποιον να είναι καβάλα στο γαιδουράκι, και η γυναίκα του ξωπίσω να ακολουθεί, κρατώντας μάλιστα και ένα δεμάτι ξύλα…

Πάει κοντά του και τον αρχίζει ο Κατσοχοιρογιώργης, έτοιμος να τον πετάξει κάτω, και να βάλει να καβαλικέψει η γυναίκα στο γαϊδουράκι!

Επενέβη όμως η γυναίκα του και του λέει:

-Και τι σε νοιάζει εσένα που καβαλικεύει ο άνδρας μου εμένα, και όχι εγώ?

Μετά κατάλαβε, πως εκεί έχουν άλλες συνήθειες , και έτσι τους άφησε στη τύχη τους και έφυγε!»

Για τον πατέρα της μας μίλησε και η άλλη κόρη του η Ελένη, και μας είπε, γιατί κάθε χρόνο του Αγίου Αντωνίου, ο παπάς του χωριού, κάνει μνεία για τον πατέρα της.

«Την εποχή που ήτανε επαέ οι Γερμανοί, ένας ανώτερος αξιωματούχος, είδε στον ύπνο του, πως ένας καλόγερος, του έδωσε ένα δυνατό χαστούκι στο μάγουλο! Ηταν ένας γέρος κοντός με γενιάδα, και τον εμπόδιζε στο έργο του.

Αμέσως εκνευρίστηκε τόσο, που ήθελε να κάψει το χωριό!

Ζήτησε κάποιον να του πει, βάσει της περιγραφή, ποιος να ήταν εκείνος ο καλόγερος που τον χαστούκισε!

Τότε κάλεσε ο αξιωματούχος τον πατέρα μου τον Κατσοχοιρογιώργη, που ήταν τότε πρόεδρος του χωριού, και βάσει της περιγραφής του, τον ρώτησε αν μπορεί να καταλάβει ποιος να ήταν εκείνος ο γέρος που τον χαστούκισε!

Ο πατέρας μου κατάλαβε από την περιγραφή, και τον πάει στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, που ήταν τότε στην παλιά της μορφή, δηλαδή ημιυπόγεια.

Μόλις είδε την φιγούρα του Αγίου Αντωνίου, ο ανώτερος αξιωματικός, αμέσως είπε:

-Να! Αυτός με χτύπησε!

Έκτοτε, δεν έκανε καμία κίνηση ο αξιωματικός, για να πλήξει το χωριό!

Από εκείνο το γεγονός, κάθε χρόνο στην γιορτή του Αγίου Αντωνίου, που βγάζει λόγο ο παπάς στην εκκλησία, μιλά για τη χάρη του Αγίου Αντωνίου, τα διάφορα θαύματά του, και αναφέρει και το γεγονός με τον πατέρα μου.

Όμως ο πατέρας μου, διετέλεσε πολλά χρόνια πρόεδρος της Φανερωμένης, ακόμα και τότε που ήταν οι Γερμανοί, και όσα χρόνια ήταν οι Γερμανοί, “δεν άνοιξε μύτη” στο χωριό!

Ο πατέρας μου μάζευε αυγά, ρακί κρασί, κοτόπουλα και πολλά άλλα, τα έδινε στους Γερμανούς, και έτσι, ούτε για αγγαρείες έπαιρναν από το χωριό μας, αλλά ούτε και πείραζαν κανέναν!»

Ο Κατσοχοιρογιώργης, έζησε τη ζωή του με αίσθηση χιούμορ, αλλά είχε και ένα σκοπό:

Ήθελε το βιβλιάριο υγείας του καθαρό!

Ποτέ δεν πήγε στο γιατρό, και πολλές φορές το απέφευγε, να μην «λερώσει» το βιβλιάριο υγείας του!

Την λανθασμένη βέβαια αυτή νοοτροπία, την είχαν και πολλοί άλλοι κρητικοί τα χρόνια εκείνα!

Θεωρείτο μέγα καύχημα σε έναν άνδρα τότε, να μην έχει επισκεφθεί ποτέ του γιατρό!

Έτσι πολλοί έφευγαν πριν την ώρα τους, επειδή αδιαφορούσαν για την υγεία τους.

Φυσικά προτιμούσε αντί φάρμακα, να χρησιμοποιεί βότανα.

Βέβαια ο Γιώργης Φιτσοδασκαλάκης, ήταν τυχερός που έφυγε στα βαθειά του γεράματα, σε ηλικία 95 ετών από φυσικά αίτια, και μονάχα στις τελευταίες του στιγμές που τον πήγαν στην κλινική, «εγκαινίασε» και το βιβλιάριο υγείας του!

Αυτές οι φιγούρες κρητικών, τέτοιες αγνές ψυχές, είναι που λείπουν σήμερα από τον τόπο μας.

Αυτές τις μέρες που έχουμε τα συναπατήματά του, ευχόμαστε να είναι όσο πιο ελαφρύ γίνεται το χώμα που τον σκεπάζει, και έτσι να τον θυμούνται όλοι, , και μείς που τον γνωρίσαμε λιγότερο, έτσι θα τον φέρνουμε και ‘μείς στην σκέψη μας!

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

People

Θύμα ξυλοδαρμού ο Θέμης Αδαμαντίδης

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο γνωστός τραγουδιστής δέχθηκε βίαιη επίθεση από δύο άτομα που επέβαιναν σε μοτοσυκλέτα και μεταφέρθηκε σε ιδιωτικό νοσοκομείο στο Παλαιό Φάληρο


Θύμα άγριου ξυλοδαρμού από δύο άνδρες που επέβαιναν σε μηχανή, σε δρόμο της Καλλιθέας, έπεσε ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Θέμης Αδαμαντίδης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το περιστατικό σημειώθηκε στις 19:30. Οι δύο άνδρες, που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα του επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν άγρια, με αποτέλεσμα ο τραγουδιστής να μεταφερθεί στο νοσοκομείο Metropolitan, στο Φάληρο, με μώλωπες στο πρόσωπο και ρινορραγία.

Στον χώρο του νοσοκομείου βρίσκονται και αστυνομικοί της Ασφάλειας, ενώ ο τραγουδιστής έχει υποβάλει και μήνυση εναντίον αγνώστων.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Ζεσικά Πρεαλπατό, η ζαχαροπλάστρια που αναιρεί το επιδόρπιο

Δημοσιεύτηκε

στις

Αυτή την εποχή στο μενού του τριάστερου εστιατορίου Plaza Athenee στο Παρίσι, όπου εργάζεται από το 2015, η Ζεσικά προτείνει: φράουλες με μπουμπούκια ελάτου ή μόνο με ραβέντι — το οποίο κατά περίπτωση έχει υποστεί ζύμωση, είναι ψημένο, φρυγανισμένο, ποσέ και ωμό σε μια πιο τραγανή άποψη.


Φρούτα εποχής με ξύδι, με ελάχιστη ζάχαρη, στο μπάρμπεκιου… επιδόρπια απόντα παντελώς από το Instagram: η Γαλλίδα Ζεσικά Πρεαλπατό δεν τόλμησε να δώσει στον ζαχαροπλάστη πατέρα της να δοκιμάσει τα επιδόρπιά της, τα οποία βραβεύτηκαν αυτή την εβδομάδα ως τα καλύτερα παγκοσμίως.

«Δεν θα καταλάβαινε τίποτε από αυτά που κάνω», ομολογεί η 32χρονη που ανακηρύχθηκε η «καλύτερη ζαχαροπλάστρια του κόσμου» από την κατάταξη World’s 50 Best Restaurants.

Αυτή την εποχή στο μενού του τριάστερου εστιατορίου Plaza Athenee στο Παρίσι, όπου εργάζεται από το 2015, η Ζεσικά προτείνει: φράουλες με μπουμπούκια ελάτου ή μόνο με ραβέντι – το οποίο κατά περίπτωση έχει υποστεί ζύμωση, είναι ψημένο, φρυγανισμένο, ποσέ και ωμό σε μια πιο τραγανή άποψη.

Η ίδια δεν ενδιαφέρεται να φωτογραφίζει τις δημιουργίες της που μοιάζουν ακατέργαστες αλλά αφήνουν μια εξαιρετικά λεπτή και γνήσια γεύση.

Τα επιδόρπιά της εντάσσονται στην αντίληψη της «φυσικότητας» (naturalite – γευστικές δημιουργίες με χρήση κυρίως φυσικών προϊόντων), την οποία υποστηρίζει ο διάσημος σεφ Αλέν Ντικάς, μέντορας της Ζεσικά Πρεαλπατό, η οποία προτείνει με τη σειρά της την «desseralite» (από τις λέξεις dessert, επιδόρπιο + naturalite, φυσικότητα). Αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου της, στο οποίο προτείνει τις συνταγές για 50 επιδόρπια που ετοίμασε στο Plaza Athenee.

Λεμόνι-φύκια, κεράσια-ελιές-βινεγκρέτ, βυνοποιημένο κριθάρι-παγωμένη μπύρα για γλασάρισμα-λυκίσκος, αγκινάρα Ιερουσαλήμ-βανίλια bourbon-τρούφα… «Εδώ, αναστατώνουμε τον κόσμο», λέει χαμογελώντας η ζαχαροπλάστρια που κατάγεται από το Μον-ντε-Μαρσάν της νοτιοδυτικής Γαλλίας.

Χωρίς κρέμα και μους

«Μου αρέσει πολύ να βάζω ξύδι, βινεγκρέτ, μου αρέσουν όλοι οι τρόποι παρασκευής, διάφορες προσεγγίσεις για να αναδείξω το προϊόν».

Ορισμένοι συνάδελφοί της την επικρίνουν για τα αρκετά σοφιστικέ, όπως τα χαρακτηρίζουν, για ένα πολυτελές ξενοδοχείο, επιδόρπιά της. Μερικές φορές πελάτες δηλώνουν «απογοητευμένοι», αφηγείται η Ζεσικά, μια από τις ελάχιστες σεφ ζαχαροπλαστικής σε εστιατόριο τριών αστέρων.

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Αλέν Ντικάς την έκανε να κλάψει όταν αρνήθηκε να δοκιμάσει ένα από τα πρώτα της ντεζέρ με φρούτα. «Τώρα βλέπω γιατί: εργάστηκα όπως θα έκανε ένας ζαχαροπλάστης. Είχα βάλει πολλή μους, κρέμα, παγωτό και ένα ζαχαρωτό σε σχήμα κεραμιδιού. Για τον Ντικάς, αυτά δεν ήταν πολύ σπουδαία υλικά για ένα επιδόρπιο».

«Αφαίρεσα τα πάντα… και σήμερα δυσκολεύομαι πολύ να φτιάξω επιδόρπια με βάση τη σοκολάτα ή τον καφέ γιατί δεν είναι υλικά που μπορούμε να σερβίρουμε στο πιάτο» Τα επιδόρπιά της έχουν μια υποψία πικράδας και οξύτητας και χρησιμοποιεί τη ζάχαρη όπως το αλάτι, απλά και μόνο για νοστιμιά. «Καταλαβαίνω τους πελάτες όταν δεν τους αρέσουν».

Στην αρχή τα αρνητικά σχόλια την πλήγωναν, μετά συνήθισε. Η ίδια δηλώνει κατάπληκτη για τη βράβευσή της. «Ουδέποτε θα στοιχημάτιζα ότι η ζαχαροπλαστική αυτή θα έδρεπε δάφνες. Είναι τεράστια τιμή για μένα».

«Τα επιδόρπια αυτά δεν είναι κατ΄ανάγκην ωραία, φαίνονται πολύ απλά αλλά απαιτούν πάρα πολλή δουλειά για να γίνουν», εξηγεί.

Η ίδια θέλει έως και έναν μήνα για να επεξεργαστεί ένα νέο επιδόρπιο και το μενού αλλάζει πολύ γρήγορα, με την εναλλαγή των εποχών. Της αρέσει να συνδυάζει τη μαγειρική με τη ζαχαροπλαστική, να ψήνει ροδάκινα και βερίκοκα στο μπάρμπεκιου.

«Όταν ανεβάζω στο Instagram αυτό που ετοιμάζω, η φωτογραφία δεν εντυπωσιάζει… Οι κακόμοιροι οι 20.0000 ακόλουθοί μου!», λέει αστειευόμενη, ενώ παραδέχεται ότι παραδόξως για την ηλικία της, δεν της πολυαρέσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε έχει τον χρόνο να ανεβάζει «σωστά» τη φωτογραφία για να αναδείξει το έργο της.

Ασφαλώς και της αρέσει η κλασική ζαχαροπλαστική αλλά δεν θέλει πια να την παρασκευάζει: «ήρθα εδώ γιατί είχα βαρεθεί να φτιάχνω σοκολάτα-φυστίκι ή κεράσι-αμύγδαλο. Ένα Σεντ-Ονορέ είναι τόσο ωραίο, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να το επαναπροσδιορίσω. Εδώ μας αρέσει να ταράζουμε τα νερά. Όταν λοιπόν ο πελάτης φθάνει στο επιδόρπιο, και αυτό είναι ένα Σεντ-Ονορέ, τότε δεν υπάρχει διαφορά».

Πάντως ούτε ο πατέρας της ούτε τα άλλα μέλη της γαλλο-ιταλικής της οικογένειας –μάγειρες και ζαχαροπλάστες– έχουν δοκιμάσει τις τελευταίες δημιουργίες της. «Όταν επιστρέφω στο πατρικό μου, οι γονείς μου δεν μου μιλούν για τη δουλειά μου. Πράγματι, δεν ξέρουν τι γίνεται και αυτό μου αρέσει πολύ. Μας αρέσει να τρώμε οικογενειακά, να μοιραζόμαστε πιάτα, τα οποία είναι πολύ απλά τις περισσότερες φορές. Αλλά σίγουρα δεν θα καταλάβαιναν τα δικά μου επιδόρπια».

(με πληροφορίες από Le Monde)

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Το 2007 πέθανε ο Σωτήρης Μουστάκας

Δημοσιεύτηκε

στις

Κύπριος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με σπουδαία κωμική φλέβα και μεγάλες δυνατότητες στο δράμα


Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά.

Το άτυπο ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι το έκανε στη Λεμεσό. Είχε πάει να δει τον θίασο του Νίκου Σταυρίδη και κάποια στιγμή βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει στα καμαρίνια. Εκεί ζήτησε τη βοήθεια του σπουδαίου κωμικού, όταν θα ερχόταν στην Αθήνα να σπουδάσει θέατρο. Στο διάλειμμα από σκηνής ο Σταυρίδης έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου» είχε πει.

Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για εφτά μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.

Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ’ ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κόπηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1973 κι έκαναν μία κόρη, την Αλεξία. Την περίοδο που σπούδαζε στο Εθνικό, πέρασε στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ.

Ως σπουδαστής εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι κρατώντας ένα μικρό ρόλο στο έργο «Χαραυγή» του Δημήτρη Μπόγρη (1961) κι ένα χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο της Κάκιας Αναλυτή και του Κώστα Ρηγόπουλου στο έργο των Βαγγέλη Γκούφα και Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες». Με τον ίδιο θίασο συνεργάστηκε και τον επόμενο χρόνο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους Μάρως Κοντού – Γιώργου Πάντζα και Λάμπρου Κωνσταντάρα – Μάρως Κοντού.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 έπαιξε στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Τη θεατρική σεζόν 1969-1970 συνεργάστηκε με τον θίασο Αλέξη Μινωτή – Κατίνας Παξινού στο θεατρικό του Σον Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγόνι».

Το 1976 συγκρότησε τον δικό του θίασο και ανέβασε τα έργα «Το κλουβί με τις τρελλές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Ο σιγανοπαπαδιάς».

Ηθοποιός με άνεση στον αυτοσχεδιασμό, διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επιθεώρηση. Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων τού απένειμε το βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δύο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μί-μη χειρότερα».

Στον κινηματογράφο, η καριέρα του ξεκίνησε το 1964 με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου υποδύθηκε τον τρελό του χωριού και ολοκληρώθηκε με τον ρόλο του Τιτσιάνο στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο» το 2007. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Νομοταγής Πολίτης», σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Κώστα Μουρσελά. Τη δεκαετία του ’80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες. Το 2002 βραβεύτηκε για το ρόλο τού 98χρονου χάκερ στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Σμαραγδή «Τα χαϊδεμένα παιδιά», που μεταδόθηκε από την ΕΤ1.

Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στις 4 Ιουνίου 2007 σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 66 ετών. Λίγες ώρες πριν από το μοιραίο είχε αισθανθεί αδιαθεσία, κατά τη διάρκεια πρόβας του «Πλούτου» του Αριστοφάνη, που θα παρουσίαζε με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου και Βάσια Τριφύλλη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από καρκίνο.

Πηγή: sansimera.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη