Ο ζερζεβουήλ και το σόι ντου!

Μια παλιά ιστορία του Παπά Γιώργη του Γαλιανού

Ο ζερζεβουήλ λέει ήτονε αρχηγός των διαόλω, ενώ ούλοι ντως οι διαόλοι είχανε τσαντιρώσει, στη βορινή μεριά των Αστερουσίων Ορέων, πάνω κάτω λέει, εκειά απού είναι εδά ο σπαστήρας.

Κάποτε μια Παρασκευάδα, ήκαμε ο ζερζεβουήλ ανεμάζωξη του σογιού ντου, για να τως σε δώσει καινούργιες αρμηνειές για τσ’ επόμενες ‘μέρες.

Για να ιδείτε, τως σε λέει ο ζερζεβουήλ, μρε διαολόπαιδα.
Εδά απού σιμώνουνε Λαμπρόσκολα, θα δράσωμε ούλοι μας μαζί και ένας ένας ξεχωριστά!!

Θα πηγαίνει το κάθ’ ένα σας αλλού και θα κάνει ανεκατωσούρες, και θα βάνει το κόσμο σε καβγάδες, να αλληλοσκοτώνονται!!

Το ένα δηλαδή θα πηγαίνει σε ένα σπιτικό να ξεχωρίζει τ’ ανδρόγυνο, το άλλο σε ένα κέντρο να τσι βάνει να παίζουνε μπολωθιές και να αλληλοσκοτώνονται, το άλλο στην αγορά των Μοιρών και ιδικά τα Σαββάτα στο παζάρι, απού μπόλικη δουλειά θα βρίσκει να κάνει, το άλλο θα τρέχει στο Κόκκινο Πύργο και θα στεκουλίζει μέχρις ότου σιμώσει κιανείς να τονέ σπρώξει να νταλτήσει στη θάλασσα μέσα και να πνιγεί, το άλλο θα πιάσει τα βοσκοτόπια και θα βάνει τσι βοσκούς να τα βάνουνε αναμεταξύ ντος και να μπαλωταρίζωνται, το άλλο θα πιάσει τσ’ εκκλησές και θα ‘μποδίζει τσ’ ανθρώπους να μπαίνουνε στην εκκλησά μέσα, μονό να βλαστημούνε τα Θεία, ενώ το άλλο θα τρέχει στα σχολειά να βάνει στα κοπέλια αλληλομαχιές και να σβολώνωνται, αλλά και όπου αλλού θα βρίσκετε ανθρώπους να κάνετε κακό!!

Κάθε βράδυ θα ν- έρχεστε επαέ, ούλα σας μαζί και θα μου δίνετε αναφορά!!

Πόσα κακά ήκαμε δηλαδή, το κάθ’ ένα σας, ούλη την ημέρα!!
Εγούη ντου όμως, απού θα ν-έρθει άπραχτο!!
Ετσά εγίνηκε κι’ όλας στη συνέχεια.

Αλλά ένα διαολάκι απού πήγαινε σε ένα σκολειό, εντιγιάγερνε κάθε βράδυ κατασβολωμένο, χωρίς να καταφέρει να κάμει πράμα κακό, ενώ τη τελευταία βραδιά εντιγιάγυρε με ένα αμάτι μόνο, γιατί το άλλο του τό ‘χανε βγαρμένο τα κοπέλια του σκολειού!!

Για κείνο νά ο ζερζεβουήλ ήτονε η ψυχή στ’ αρθούνια ντου και εσκεφτότανε να πάει ο ίδιος σε κείνο νά το σκολειό για να τα καταζβολώσει!!

Τόνε καθησύχασε όμως ο μεγάλος του γυιός, ο βελζεβουήλ, πως του λόγου ντου θα πάει και θα τα καταφέρει, μα ο μονόματος δεν είναι μηδέ για το χυλό!!
Ερώτηξε στη συνέχεια το μονόματο, που κια ολιάς είναι εκείνο νά το σκολειό, για να πάει να το βρει.

Να, του κάνει ο μονόματος.
Εκειέ πάνω οθώ τ’ αόρι, είναι το σκολειό εκείνο νά!!
Το Βορζανό σκολειό είναι και σα σε πιάνει του λόγου σου, άμε!!

Γέρνει απάνω ο βελζεβουήλ, αγριεμένος καθώς ήτονε και μια και δυο και φτάνει στο συγκεκριμένο σκολειό.
Πάει το ντελόγο να βάλει τη πρώτη αλληλομαχιά, σε μια πατούλια κοπέλια την ώρα του διαλείμματος, μα να και τρώει μια χαρακιά από ένα βορζανάκι στη καυκάλα κι’ ήκαμε ντου μια γρομπόλα, να εκέ πέρα!!

Πάει πέρα πέρα να βάλει μια δεύτερη αλληλομαχιά σε άλλα κοπέλια και να και τρώει μια τσιτρεθιά, από ένα άλλο βορζανάκι στα κολομέργια!!

Επιχειρεί μια τρίτη φορά ακόμα, μα δεν εσυνέχισε, μονό τό ‘βαλε στα πόδια κι’ απού φύγει φύγει!!
Ο λόγος ήτονε, γιατί τού ‘μπηξε ένα άλλο βορζανάκι, μια ν-αφτούμενη χαχαλόβεργα στο κόλο, όσο νε μπόργιενε πλια βαθιά!!

Εντιγιάγυρε ο βελζεβουήλ οπίσω κλαούμενος, μα παρ’ ολίγο να τσι φάει κι’ απού τον ίδιο τον κύρη ντου, το ζερζεβουήλ!!

Μα που μρε επήγες, αμπουντάλακα, του λέει ο ζερζεβουήλ;;
Δεν σας έχω πομένο, χίλιες δυο φορές, μρε κολόπαιδα, να μην κάνετε παρέα με τα βορζανάκια, γιατί θα σας σε χαλάσουνε;;

Σύνταξη κειμένου: Φανούριος Ζαχαριουδάκης.