Οι παλιές κρασομέρες στα χωριά της Κρήτης

Σαν αυτές τις κρύες και βροχερές μέρες του Ηφαιστίωνα, υπήρχαν και παλιά

Ο κόσμος έσμιγε σε παρέες, και συνέχιζαν το φαγοπότι των εορτών, μια και υπήρχαν αφθονα ακόμα και τα απάκια η τσιλαδιά και τα σίγλινα.

Την άραζαν κοντά στο τζάκι οι άνδρες και πίνανε κουβεδιάζοντας, ενω οι γυναίκες έσαχναν διάφρα, τηγανοπιτες, τηγανόψωμα, πιταράκια, τέτοια.

Κάποτε μάλιστα μια Απολυχνιανή, έφτιαξε πολλές τηγανόπιτες μεγάλες λεπτές, μόνο με ζυμάρι και όσο χωράει το τηγάνι η καθεμία!Τους έβαλε και μέλι, και τις έστειλε των αναρτώ στο βουνό!

Το τι χαρά έκανε ο Πετρακογιωργης με την παρέα του δεν περιγράφεται!

Ο καιρος είναι καλός λέγανε, γιατί βρέχει λίγο λίγο και το πίνει η γης, και δεν πηγαίναε χαμένα τα γκουανά και οι κοπρές στα χωράφια.

Ήξεραν πως αυτοί μπορεί να κάθονται τώρα, αλλά η φύση θα κάνει από δω και μπρος τη δουλειά της, για να μεγαλώσουν τα γεννήματα.

Οι νεότεροι και οι μεσήλικες αυτές τις μέρες τις έλεγαν και “γ@μσμέρες”, γιατί είχαν την ευκαιρία να νοιώσουν πιο κοντά ο ένας με τον άλλο με τη σύντροφό της ζωής τους, και ευκαιρία βέβαια να κάνουν κι άλλα παιδιά οι νεότεροι!

Και οι μέρες αυτές ήταν του Θεού, και όποιος ήθελε έπαιρνε το αγίασμα και νερό στο χωράφι, και ράντιζε και τα δένδρα του να ναι κι αυτά εβλογημένα.

Ήθελαν όλα να είναι ευλογημένα στο σπιτικό τους, ακόμα και τα ζωντανά όλα.

Τα παιδιά όταν δεν είχαν ακόμα σχολείο πήγαιναν στου παππού με τη γιαγιά και μάθαιναν νέα παραμύθια και ιστορίες κοντά στο τζάκι η το μαγκάλι..

Έτρωγαν και κανένα καστανάκι η πατάτα στη χόβολη, και γενικά όλοι ήταν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι!

Μα δεν ήθελε και τα πολλά ο φτωχός για να μεγαλουργήσει..

Κείμενο φωτός Γεώργιος Χουστουλάκης