Όταν πρέπει να “αφήσουμε” τους αγαπημένους μας να “φύγουν”….

Δύσκολες στιγμές όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια απώλεια δικού μας ανθρώπου. Κάθε απώλεια στην ζωή μας πονάει και πονάει βαθιά

Η απώλεια δεν είναι μόνο η φυσική, η οποία έπεται όταν ο άνθρωπος μας έχει ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ από μια χρόνια νόσο, αλλά και η αλλοίωση της οντότητας του ανθρώπου μας έτσι όπως τον ξέραμε πριν νοσήσει. Του δίνουμε κουράγιο και τον στηρίζουμε στο να το παλέψει και να βγει νικητής. Όμως πολλές φορές οι καταστάσεις μας ξεπερνούν και τότε έρχεται η αλλοτρίωση και η καταπάτηση της αξιοπρέπειας.

Τότε έρχεται η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μας, η στιγμή που πρέπει να τον αφήσουμε να φύγει. Επώδυνο και βαρύ. Δύσκολες οι πρώτες μέρες μακριά από τον άνθρωπο μας, αλλά όταν η καταιγίδα κοπάσει και περάσει λίγος καιρός, αξίζει να δούμε τι κληρονομιά μας άφησε αυτή η εμπειρία. Το να μαχόμαστε μέχρι την τελευταία στιγμή και να κυνηγάμε το αδύνατο!!Να μην το βάζουμε κάτω και να αφήνουμε καλή παρακαταθήκη για τα παιδιά μας.

Όταν αυτός που “φεύγει” είναι ο ένας γονέας, τότε η οικογένεια καλείται να βρει νέες ισορροπίες! Η οικογένεια είναι ένα σύστημα, δηλαδή μια ομάδα ατόμων που αλληλεπιδρούν ως ένα λειτουργικό όλον. Οι φυσικές, κοινωνικές και συναισθηματικές λειτουργίες των μελών της οικογένειας βρίσκονται σε βαθιά αλληλεξάρτηση, ώστε οι αλλαγές σ’ ένα μέρος του συστήματος να έχουν αντίκτυπο σε άλλα μέρη του. Στον κύκλο ζωής της οικογένειας, η απώλεια του ενός γονέα αποτελεί κρίσιμο γεγονός ζωής, το οποίο αλλάζει τη δυναμική της.

Όσο καιρό ζούσαν και οι 2 γονείς ισορροπούσαν την τραμπάλα, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να κρατήσουν τις οικογενειακές ισορροπίες. Με την απώλεια του ενός γονέα, αυτόματα η τραμπάλα γέρνει, με αποτέλεσμα ο γονέας που έμεινε πίσω να κληθεί να βρει νέο τρόπο να ισιώσει την τραμπάλα. Πολύ κομβικό σημείο είναι η ηλικία των παιδιών, αλλά και η σχέση του γονέα που ζει με τα παιδιά του. Ο γονέας “αναλαμβάνει” να “αναπληρώσει” το κενό του άλλου γονέα, αλλά και να δομήσει ίσως από την αρχή την σχέση του με τα παιδιά του. Αν μέχρι τότε οι σχέσεις τους ήταν απόμακρες και συγκρουσιακές, τότε η εύρεση ισορροπιών είναι ακόμα πιο δύσκολη!

Τι θα βοηθήσει; Η ενσυναίσθηση και το μοίρασμα των συναισθημάτων για την κοινή απώλεια, ίσως βοηθήσει τον γονέα και τα παιδιά να σπάσουν τους τοίχους που τους χωρίζουν και να αναδιαμορφώσουν τη σχέση τους θέτοντας νέες βάσεις! Ας είναι αυτό το δυσάρεστο ορόσημο ευκαιρία για μια νέα αρχή στη σχέση γονέα-παιδιού!

Μαρίνα Κρητικού

Ψυχολόγος Υγείας – Οικογενειακη/ Συστημική Σύμβουλος

marina.kritikou@yahoo.com – kritikou-healthpsy.gr