Παιδιά: Επενδύουμε στο μέλλον τους;

Οι λόγοι για τους οποίους καθένας από εμάς κάνει οικογένεια και παιδιά είναι διαφορετικοί.

Κοινωνικά στερεότυπα, πρέπει και προσδοκίες των δικών μας γονέων είναι κίνητρα για μερικούς, ενώ άλλοι επιλέγουν πιο συνειδητά πότε θα κάνουν τη δική τους οικογένεια και με ποιον σύντροφο. Πώς τα βοηθάμε όμως να βάλουν τα θεμέλια της ζωής του; Πώς επενδύουμε στο μέλλον τους;

Αξίζει όλοι οι γονείς να αναρωτηθούμε: τι επένδυση και ποιες βάσεις βάζουμε για το μέλλον των παιδιών μας όταν τα μεγαλώνουμε με τιμωρίες, εκφοβισμό και κανόνες τους οποίους αυθαίρετα τους ορίζουμε εμείς σκεπτόμενοι την δική μας βολή; Όταν τα εκπαιδεύουμε να κοιμούνται αποξενωμένα στο δωμάτιο τους αφήνοντας τα να κλαίνε μέχρι να παραιτηθούν ή πιέζοντας τα να βγάλουν την πάνα χωρίς να σεβόμαστε τους ρυθμούς τους;

Όταν τους προσφέρουμε ένα πρότυπο προς μίμηση (εμάς δηλαδή), το οποίο φωνάζει με το παραμικρό, επικρίνει, σχολιάζει αρνητικά και βάζει ταμπέλες που σημαδεύουν την ζωή του παιδιού για πάντα; Όταν αργότερα στο σχολείο βάζουμε υψηλά τον πήχη των προσδοκιών μας και απαιτούμε από το παιδί να φέρετε σαν ενήλικας; Όταν το έχουμε εμποτίσει με τα δικά μας απωθημένα και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν αφήνοντας του βαριά κληρονομιά να τα πραγματοποιήσει εκείνο; Ας αναλογιστούμε τι κάνουμε στο εδώ και το τώρα και τι εφόδια δίνουμε στα παιδιά μας για την ωρίμανση τους, ώστε στην ενηλικίωση του να στέκεται γερά στα πόδια του και οι επιλογές που θα κάνει να είναι βάσει των δικών του αναγκών και θέλω και όχι των προσδοκιών των γονέων του και άλλων σημαντικών προσώπων!

Η αγάπη και η άνευ όρων αποδοχή, είναι μια σημαντική επένδυση στο μέλλον των παιδιών μας, όταν όμως προσφέρεται απλόχερα! “Πρέπει να τον αγαπάς, γιατί είναι πατέρας σου, μητέρα σου, αδερφός/η σου”…πόσοι δεν έχουμε ακούσει αυτή τη φράση; Για την ακρίβεια έχουμε γαλουχηθεί με αυτήν. Υπάρχει όμως “πρέπει” στην αγάπη; Η αγάπη και τα συναισθήματα που βιώνουμε όταν την νιώθουμε, προέρχονται από μια σχέση που χτίζεται μέρα με την μέρα, μέσω του μοιράσματος των κοινών μας βιωμάτων με τους άλλους ανθρώπους. Ο συγγενικός δεσμός που μας ενώνει με την οικογένεια μας, δεν αρκεί για να μας κάνει να νιώσουμε αγάπη για τα συγγενικά μας πρόσωπα, όποια κι αν είναι αυτά. Τι πιο χαρακτηριστικό από την φράση: “Μάνα δεν είναι αυτή που γεννάει, αλλά αυτή που αναθρέφει”.

Ας ξεπεράσουμε λοιπόν αυτά τα στερεότυπα και ας δώσουμε περισσότερη σημασία στις στιγμές που περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους, ώστε να βάλουμε γερά θεμέλια στις σχέσεις μας!

Κρητικού Μαρίνα

Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

marina.kritikou@yahoo.com – kritikou-healthpsy.gr