Όπως οι μανάδες έδιναν συμβουλές στα αγόρια τους παλιά στην Κρήτη, έτσι συμβούλευαν και τις κόρες τους σε καθημερινή σχεδόν βάση!
Οι συμβουλές ήταν όλων των ειδών, είτε με ποιήματα, είτε με παροιμίες, με μαντινάδες, με λαϊκές φράσεις, με ζωντανά παραδείγματα, ακόμα και με παραμύθια!
Τα κορίτσια έπρεπε τότε να είναι αγνά, να έχουν καθαρή ψυχή και συνείδηση!
Τις περισσότερες φορές βέβαια, αυτό ήταν και επιλογή των ίδιων των κοριτσιών, άσχετα από συμβουλές.
Τις δίδασκαν πως «Γυναίκα απου δεν έχει τιμή δεν τη θέλει κιανείς». Ότι κανείς δεν πρέπει να τις αγγίζει , γιατί τα μεγαλύτερα πλούτη στη γυναίκα είναι «η καλή αναθροφή της».
Θα θυμίσουμε σήμερα ένα παλιό και πολύ σύντομο ποιητικό παραμυθάκι του’30, που ήταν μια διδαχή για την τιμή. Το θέμα αφορούσε τρεις νέες, την Τιμή την Φωτιά και το Νερό.
Μια μέρα η Τιμή η Φωτιά και το Νερό, συμφώνησαν να πάνε λέει κάπου ένα ταξίδι κάπως μακρινό…
Η Τιμή η Φωτιά και το Νερό
Τιμή φωτιά και το νερό, συμφώνησαν μια μέρα
μαζί να ταξιδέψουνε και κόσμο να γυρέψουν ε!
Στο δρόμο που πηγαίνανε, λέει η μια στην άλλη:
Αν τύχει και χαθούμε, πώς θα συναντηθούμε?
Και τότε λέει η φωτιά: «Όπου καπνό ιδείτε
ελάτε να με βρείτε»! Και τότε λέει και το νερό:
«Όπου δείτε ένα λιβάδι, δικό μου είναι σημάδι»!
Και τότε λένε στην Τιμή: «Σου φανερώσαμε εμείς
τον εδικό μας τόπο, πες μας κι εσύ τον τρόπο»!
Και τότε λέει η Τιμή: Ανε γλιστρήσω μια φορά
και δε με πιάστε σταθερά, όσο κι αν με γυρέψετε
τον κόπο θα ξοδέψετε»!
Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
