Δεν θέλει πολύ η παιδική φαντασία να ονειρευτεί διάφορα!
Οι γονείς μας κάποτε μας τα είχαν μάθει σαν ”λυχναράκια”, και τα παιδιά της εποχής, τα έκοβαν σε ένα μικρό ματσάκι, και τα παρακολουθούσαν από κοντά, να δουν κατά πόσο έμοιαζαν με λυχνάρια.
Πράγματι, το δοχείο λαδιού το είχαν, το φιτίλι το είχαν, το μόνο που δεν είχαν ήταν λάδι και φιτίλι που να ανάβει!
Όχι που μου θα την γλύτωνε ένα τέτοιο λυχνάρι κάποτε! Tο πήρα, θυμάμαι, σπίτι, έφτιαξα ένα μικρό φiτιλάκι με βαμβάκι που έστριψα, του έβαλα και λάδι και το άναψα!
Φώτο: Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
