Στην Κρήτη το πρώτο χρόνο του γάμου…

Ιδιαίτερος, ήταν στην Κρήτη για τα νεαρά ζευγάρι ο πρώτος χρόνος του γάμου

Μετά που θε ‘λα κοπάσουν τα πολυήμερα γλέντια εκατέρωθεν και εκατέρωθεν απο τα συμπεθεριά, μετά ερχότανε και η περίοδος τση…απομόνωσης!

Έτσι, δίκαια βγήκε η παροιμία, <<συμπεθέροι και συντέκνοι, ότι φάν’ τον πρώτο χρόνο>>

Το ζευγάρι πλέον βρίσκεται μόνο του, με την τύχη του πιά στα χέργια ντου!

Τέρμα οι φαγοπιοτούρες, τέρμα οι χοροί, τέρμα οι επιδείξεις κύρους και γοητείας

Κάποια στιγμη, θα πάει ο πατέρας του γαμπρου στο σπίτι του ζευγαριού, και θα παραγγείλει του γίου ντου:

– Κοιτάξετε επαέ γιέ μου, απο δα και πέρα, να βρήτε τρόπους, να τα βγάνεται πέρα μοναχοί σας, γιατί εγώ έχω να παντρέψω κι άλλα κοπέλια!

Γι αυτό γιέ μου, μπορει να ήμαστε γείτονες, αλλα στή πραγματικότητα ήμαστε παραγείτοννες…

Ετσι το ζευγάρι θα αρχίσει πλέον, και μετα απο τυχόν στερήσεις, τη δικιά του ανέπιαση.

Απο τήν άλλη, θα πάει και η μάνα τσι πρώτες μέρες απο το σπίτι του ζευγαριού, να ιδεί κατά πώς πάνε, άμα θα την ε περιποιηθεί ή όχι η νύφη, και θα κάτσει να κουβεδιάσουνε.

Αμα η νύφη την ε καλουποδεχτεί, και τση βάλει και κιανένα κράσο με μεζε, έστω και με δυό ελιές, σίγουρα θα είναι πολύ καλή νύφη!

Όμως, κάποια στιγμή θα τσή παραγγείλει:

-Κόρη μου, θα το κατέχεις, πως επαέ στα μέρη μας, το πρώτο χρόνο, το ζευγάρι δέ βάνει στο σπίτι ντου, ”μουδέ σκυλί, μουδέ γατί, μουδέ γαστρί.”

Σκύλους γατιά καί λουλουδικά στσι γλάστρες τα βάνουνε αντίκαιρου. Και σείς κόρη μου, έχετε χρόνια μπροστά σας!

Εδά θα αφιερωθείτε στον έρωτα ο ένας στον άλλο, να φροντίζετε όσο πιό καλά μπορείτε ο ένας τον άλλο, και απο του χρόνου, κάνετε ότι θέτε!

Πράγματι, έτσι έδιαχναν τα νέα ζευγάρια τότε, κι άν ακόμα ερχότανε άσκημες μέρες, και δέν είχανε λάδι να λαδώσουνε τσι βρούβες, εξ ανάγκης εβρίσκανε τρόπο στηριζόμενοι στα χέρια τους και στίς δυνάμεις τους, όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλα να κάμουνε και καταδιά!

Σήμερα,δύσκολα ένας γονέος να μήν βοηθήσει, σε μια ανάγκη του κοπελιού του, ανε μπορεί βέβαια, αλλά η ουσία είναι, κατα πόσο τα σημερινά κοπέλια, έχουν τα κότσια να στηριχτούν στίς δικές τους δυνάμεις.

Πολλοί ηλικιωμένοι που συζητάνε και σήμερα στα ΚΑΠΙ ή στα καφενεία, σε ένα πράγμα συμφωνούνε, στα δύσκολα πρώτα χρόνια…

Θυμούνται συνήθως δύο πράγματα:

Τις δύσκολες μέρες που πέρασαν, με τσι κρυγιότες, τσι στερήσεις μέχρι να βρούν τρόπους να ορθοποδήσουν, αλλα και απο την άλλη τσι όμορφες ερωτικες στιγμές που περάσανε με την νεαρή τότε αγαπημένη τους!

Κάποτε που ρώτηξα ένα ηλικιωμένο σχετικά για το θέμα αυτό, μου απάντησε…

<<Εγώ, παιδί μου, ήντα να σου πρωτοπω… Ετοτεσάς, δέν υπήρχε χωράφι για χωράφι, απο τα χωράφια μας, που να μή το κάνωμε! >>

Μέγάλο σεβασμό στήν ευτυχία του ζευγαριού, δέν έδινε μονάχα το ίδιο το ζευγάρι, αλλά και οι απέξω.

Δέν πήγαιναν να μείνουν στο σπίτι του ζευγαριού, ούτε αδερφός, αδερφή ή φίλος φιλοξενούμενος το πρώτο χρόνο.

Η ησυχία του ζευγαριού να αφιερωθεί στόν έρωτά του, ήταν βασική υπόθεση!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης