Tι θα πει Κρητικός;

Τι είναι αυτό που κάνει άραγε ένα Κρητικό να διαφέρει από άλλους Έλληνες, μήπως η κουζουλάδας τους; Μήπως το υπερβολικό τους φιλότιμο τους σε σημείο που να κουράζει τον άλλο;

Ποιοι άραγε συμπατριώτες θα μπορούσαν να τρακάρουν στο δρόμο, και μόλις θα έλεγε ο άλλος πως είναι Κρητικός, θα απαντούσε ο έτερος:

– Άσε δα τα αμάξα Σύντεκνε, και έλα να μπούμε εκειέ στο καφενείο να πχιούμε δυο ρακές! Μα τα αμάξα είναι για να χαλούνε και να σπούνε!

Άλλος Κρητικός πάλι, μόλις πότισε τις ελιές του, και ετοιμάζεται να πάρει το φορτηγάκι για να φύγει. Άλλος Κρητικός και χωριανός του εμφανίζεται ξάφνου, που έτυχε να περνά με το τραχτέρι, ο Μανώλης! Τραβά αστραπιαία το χειρόφρενο ο Μανώλης, και πιάνει επιτόπου από το κάθισμα από κάτω ένα μικρό μπουκαλάκι ρακή!

– Έλα Σύντεκνε να πχιούμε μια! Λέει ο Μανώλης ο τραχτεριτζής.

-Μα δεν έχωμε ποτήρια! Του απαντώ.

-Πολλά έχομε Γιώργη, μυαλό δεν έχομε! Είπε αυτά και με μια μαθιά που έριξε στη καρότσα του αγροτικού μου, είδε ένα πορτακάλι!

-Και ετονέ δεν είναι ποτήρι? Μου λέει!

Πού θα βρεις καλύτερο ποτήρι, που να έχει και η ρακή φρουτώδη γεύση!

Ενώ μίλαγε τα δικά του, έκοψε στα δυο το ποτρτακάλι, αφαίρεσε τον «μεζέ» που είχε μέσα, τσίτωσε το ένα στο μαχαιράκι και μου το πρόσφερε:

-Πχιάσε επαέ το «μεζέ» και το «ποτήρι» σου! Μου λέει ο Μανώλης, και μου δίνει την άδεια κούπα του πορτακαλιού και το πορτακάλι – μεζέ που είχε μέσα!

Έφερε δυο πέτρες ντάκα – ντάκα κάτω από μια ελιά, και αφού καθίσαμε, κέρασε τη παρέα γεμίζοντας τις δυο κούπες!

– Ήπχιες ποτές σου καλύτερη ρακή Γιώργη?

-Μπά! Έχεις το χάζι σου Μανώλη, και συ και τα ποτήργια σου με τη ρακή!

Μέχρι να αδειάσει το μπουκαλάκι είπαμε χιλιώ λογιώ ιστορίες, καλαμπούρια, και κάπνισε ο Μανώλης και εφτά οχτώ τσιγάρα!.

Όταν άδειασε το μπουκάλι και έφυγε ο Μανώλης, έκατσα και κοίταζα κάτω στο έδαφος τις δυο πορτοκαλόκουπες, τα αποτσίγαρα, και αναρωτιόμουν:

Σε όλη τη χώρα, πόσοι άραγε «Μανώληδες» να υπάρχουν!

Άνθρωποι πρόσχαροι και προ πάντων πραχτικοί!

Έτσι είναι οι Κρητικοί, αν και λιγάκι … κουζουλοί!

Κείμενο – φώτο: Γεώργιος Χουστουλάκης