Connect with us

Life

Το τσιγάρο του Μοναχού

Δημοσιεύτηκε

στις

Μια συγκλονιστική διδακτική ιστορία, που μας δείχνει γιατί ποτέ δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν


Του Στέφανου Δορμπαράκη

Η καμπάνα μόλις είχε σημάνει για το κάλεσμα των μοναχών στην εωθινή ακολουθία. Ο μοναχός Ησύχιος για ακόμη μία φορά έμπαινε με αρκετή δυσκολία στο καθολικό του ναού σέρνοντας, όπως συνήθιζε άθελά του τα τελευταία χρόνια, τα λεπτοκαμωμένα γερασμένα πόδια του προκαλώντας έτσι την αναστάτωση των περισσοτέρων μοναχών. Ορισμένοι τον κοίταξαν περιφρονητικά. Άλλοι δεν καταδέχτηκαν ούτε το βλέμμα τους να του ρίξουν, αρκούμενοι στο να μουρμουρίζουν κάτι μέσα από τα δόντια τους.

Δεν ήταν αυτή όμως η κύρια αιτία αναστάτωσης. Εκείνο που προκαλούσε περισσότερο τους άλλους μοναχούς ήταν η έντονη μυρωδιά του τσιγάρου που αναδυόταν από τα βρωμισμένα ράσα του και από τη λευκοκιτρινισμένη γενειάδα του. Δεν μπορούσαν να ανεχτούν οι εν Χριστώ αδελφοί του ότι καλόγερος τέτοιας μεγάλης ηλικίας – ογδόντα τεσσάρων ετών και με έκδηλα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω του – ήταν μπλεγμένος μ’ ένα τέτοιο πάθος, που οδηγούσε κάποιους πιο ασθενείς στη συνείδηση να ξεπερνούν τα όρια της αποστροφής του και να φτάνουν μερικές φορές στον εμπαιγμό και την προσβολή του προσώπου του.

Τι κι αν που ο Ησύχιος ήταν από τους παλαιοτέρους στο μοναστήρι; Η βρωμιά που άφηνε πίσω του είχε κάνει πολλούς όχι μόνο να μην τον αποδέχονται, αλλά και να μην τον σέβονται καθόλου.

Εκείνος δεν μιλούσε ποτέ. Έβλεπε την όλη ατμόσφαιρα γύρω του, έσκυβε το κεφάλι, ψιθύριζε προσευχές και… έδινε ευχές. Είχε καταφέρει σ’ ένα βαθμό να κάνει βίωμα ό,τι έλεγε το όνομά του.

Κανείς βεβαίως δεν γνώριζε την πραγματική ζωή και τον μεγάλο αγώνα που έκανε καθημερινά. Ούτε καν και ο νέος ηγούμενος του μοναστηριού, ο οποίος από παλιά τον κρατούσε σε κάποια απόσταση, κι όταν έγινε ηγούμενος απορροφήθηκε από τα διοικητικά βαριά καθήκοντά του. Μη γνωρίζοντας μάλιστα την πνευματική κατάστασή του, θεωρούσε καλό να κρατά «διακριτική» στάση απέναντί του, με σεβασμό μεν προς το γήρας του, αλλά και με την ενδόμυχη προσμονή, που δεν ήθελε ούτε στον εαυτό του να την ομολογήσει, πότε θα αναχωρήσει από τον κόσμο αυτόν για να γλιτώσει από τις πιέσεις και τα σχόλια των άλλων μοναχών.

Ένα σύνηθες φαινόμενο ήταν το γεγονός ότι πολλοί νεώτεροι μοναχοί κάθε φορά που περνούσαν έξω από το μικρό κελί του, του χτυπούσαν δυνατά την μικρή ξύλινη πορτούλα του προσβάλλοντάς τον πολύ άσχημα, λέγοντας χαρακτηριστικά πως η μυρωδιά που έβγαινε από μέσα θα τον έκαιγε στην κόλαση…

Η αλήθεια όμως ήταν πως γεννήθηκε από δύο γονείς λάτρεις του τσιγάρου, αφού σ’ αυτούς ανήκε μία από τις μεγαλύτερες καπνοβιομηχανίες εκείνη την εποχή στην Ελλάδα. Έτσι, είτε το ήθελε είτε όχι, ο Ησύχιος (κατά κόσμον Παύλος) μεγάλωσε μέσα στο εργοστάσιο των γονιών του, με αποτέλεσμα ο καπνός να μην λείπει καμία ώρα της ημέρας ούτε από το σπίτι αλλά ούτε και από το χώρο εργασίας όπου τον έπαιρναν μαζί τους από πολύ μικρό. Ως εκ τούτου, ο Παύλος από την παιδική του ηλικία είχε εθιστεί στην μυρωδιά αυτή, πράγμα που τον έκανε πολύ φανατικό καπνιστή…

Η έντονη κλίση του όμως στην Εκκλησία – κατάλοιπο από τη συναναστροφή του με την ευλαβή γιαγιά του – κι ένα συγκλονιστικό γι’ αυτόν γεγονός που το θεώρησε ως επέμβαση του Θεού στη ζωή του, οδήγησε τα βήματά του εδώ κι αρκετές δεκαετίες στις μοναχικές τάξεις της ιστορικής μονής του αγίου Νεκταρίου. Ο αγώνας του έκτοτε να επιβεβαιώνει την κλίση του στην καλογερική με την τήρηση των αγίων εντολών του Χριστού ήταν μεγάλος.

Εκεί όμως που έδινε τις μάχες του καθημερινά, εκεί που φαινόταν άλλοτε να κερδίζει και άλλοτε να πνίγεται και να χάνει ήταν με την «οικογενειακή» μυρωδιά. Το τσιγάρο φάνταζε ο απόλυτος όγκος, το βουνό που μπροστά του διαπίστωνε ότι ίσως ποτέ δεν θα πατούσε την κορυφή του. Πραγματικά το τσιγάρο ήταν σαν δεύτερη τροφή του. Καλύτερα: η πρώτη τροφή του! Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς αυτό.

Κι όμως η προσπάθεια που κατέβαλε όλα αυτά τα χρόνια ήταν αξιοθαύμαστη. Είχε καταφέρει όλο αυτό το διάστημα να μειώσει κατά πολύ το κάπνισμα και μάλιστα είχε φτάσει στο σημείο να καπνίζει μόνο ένα-δύο τσιγάρα τη μέρα. Γεγονός πάντως ήταν ότι παρόλο τον περιορισμό, το πάθος ήταν ενεργό.

Αυτός βεβαίως που ήξερε τον πνευματικό αγώνα του ήταν ο γέροντάς του, με τον οποίο συνδέθηκε πολύ αφότου εισήλθε στη μοναχική ζωή. Αυτός τον ενίσχυε, τον κατανοούσε, τον παρηγορούσε, τον προστάτευε… Η αναχώρησή του όμως για την ουράνιο βασιλεία έριξε πολύ το πνευματικό σθένος του Ησύχιου. Ο νέος Γέροντάς του, κατά πολύ νεώτερός του, δεν μπορούσε να κατανοήσει σε βάθος ακόμη την εσωτερική του ζωή, ενώ, όπως είπαμε, ο νέος ηγούμενος ακόμη περισσότερο δεν είχε και τον χρόνο καν να ασχοληθεί με τον γέροντα μοναχό.

Ο καιρός περνούσε και τα καψώνια των νεωτέρων προς τον φιλήσυχο μοναχό συνεχίζονταν παίρνοντας στο εξής και μορφή μίσους, καθώς κάποιοι ενοχλούνταν ακόμα κι από την σιωπή του ηλικιωμένου αυτού μοναχού…

‘Ήταν ανήμερα των αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου όταν μία ευωδία είχε διαχυθεί σ’ όλο το μοναστήρι. Όλοι αναστατωμένοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της άρρητης ευωδίας, η οποία μπορούσε ίσως να συγκριθεί μόνο με το πιο μεθυστικό λουλούδι στο περβόλι του Παραδείσου… Κι όμως κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως αυτή η θεϊκή και άγια ευωδία προερχόταν από το μικρό και ταπεινό κελί του μοναχού Ησυχίου.

Άπαντες έτρεξαν να δουν τι είχε συμβεί… Το μυστήριο λύθηκε σύντομα. Ο μοναχός Ησύχιος βρισκόταν μέσα στην αγκαλιά του αγαπημένου του Πατέρα. Είχε μόλις αναχωρήσει για την ουράνια πολιτεία των αγγέλων. Ο πολυαγαπημένος του γέροντας θα ήταν στο εξής πολύ περήφανος για τον καλό υποτακτικό του ο οποίος έστω και την έσχατη στιγμή κατάφερε να ξεπεράσει το πάθος του…

Ο Ησύχιος την τελευταία μέρα πριν την αναχώρησή του για τους ουρανούς, νίκησε τον πειρασμό του και αγωνιζόμενος μέχρι τέλους δεν κάπνισε καθόλου. Η επιβράβευση ίσως του Θεού για όλα τα χρόνια του πνευματικού του αγώνα, πολύ περισσότερο κατά του μεγάλου του πάθους, επήλθε με την ευωδία του σκηνώματός του, η οποία έγινε αφορμή για μετάνοια όλων των μοναχών αλλά και του νέου ηγουμένου του μοναστηριού…

Όλοι τώρα ήξεραν ότι ο γέρων Ησύχιος θα εξακολουθούσε να είναι μαζί τους και θα συνέχιζε να τους «μιλάει» με την ιερή σιωπή του, όπως άλλωστε έκανε μέχρι τότε, πρεσβεύοντας πια για εκείνους…

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Life

Αρχίζουν την ανακύκλωση στις Φλαθιάκες

Δημοσιεύτηκε

στις

Ανακοίνωση από τον ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ και ΕΞΩΡΑΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΛΑΘΙΑΚΟΝ του Δήμου Γόρτυνας


Θα θέλαμε να σάς ενημερώσουμε ότι τα μέλη τού Δ. Σ τού ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ και ΕΞΩΡΑΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΌΓΟΥ ΦΛΑΘΙΑΚΟΝ αποφάσισε να κάνει ανακύκλωση ανακυκλωσιμον προϊόντων και συγκεκριμένα σε πλαστικά καπάκια από αναψυκτικά!

Ζητούμε συμμετοχή σάς να συγκεντρωνουμε όλη μαζί καπάκια στον χώρο τού Πολιτιστικού Συλλόγου!

Η κίνηση μάς είναι για καλό σκοπό πού θα ανακοινωθεί!

Ευχαριστούμε πολύ

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Life

Παγκόσμια ημέρα πρώτων βοηθειών

Δημοσιεύτηκε

στις

Κάθε δεύτερο Σάββατο του Σεπτέμβρη έχει καθιερωθεί να εορτάζεται η Παγκόσμια ημέρα Πρώτων Βοηθειών


Οι Εθνικοί Σύλλογοι Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου, σε όλο τον κόσμο, γιορτάζουν την ημέρα αυτή, προκειμένου να τονίσουν τη σπουδαιότητα των Πρώτων Βοηθειών σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης αλλά και στην καθημερινότητα, εκεί όπου η έγκαιρη και σωστή παρέμβαση κάποιου που γνωρίζει Πρώτες Βοήθειες μπορεί να αποτρέψει μια αναπηρία ή να σώσει κάποια ζωή.

Τα ατυχήματα και οι ξαφνικές αδιαθεσίες εμφανίζονται χωρίς καμιά προειδοποίηση, στο δρόμο, στο γραφείο ή στο σπίτι και ο καθένας μπορεί να κληθεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση. Η καλή μας διάθεση και η αγάπη που έχουμε για κάποιον δεν είναι αρκετά για να τον σώσουν. Χρειάζεται γνώση και κατάλληλη εκπαίδευση για να είμαστε χρήσιμοι.
Είναι σημαντικό για μας και τους συνανθρώπους μας να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τους κινδύνους, να παίρνουμε μέτρα για να τους αποφύγουμε, αλλά και να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο.
Στην εποχή μας η ανάγκη γνώσης Πρώτων Βοηθειών από όλους τους πολίτες είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, η κλιματική αλλαγή, η αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων, αλλά και η αύξηση του ποσοστού των καρδιοαγγειακών νοσημάτων, μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στην αντιμετώπιση εκτάκτων περιστατικών.
Στο χρονικό διάστημα μεταξύ της στιγμής του ατυχήματος και της παροχής οργανωμένης ιατρικής βοήθειας, είναι που οι πρώτες βοήθειες αποδεικνύουν την αξία τους. Τα συνεργεία διάσωσης ή η ιατρική βοήθεια λογικά φτάνουν πολύ αργότερα. Επομένως η πορεία ενός θύματος θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο αυτός που βρίσκεται δίπλα του γνωρίζει τι πρέπει να κάνει ή τι να μην κάνει.

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός προσφέρει μαθήματα Πρώτων Βοηθειών από το 1962 προς όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες.

Μάθε πρώτες βοήθειες. Μην το αμελείς..

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΟΛΟΥΣ!

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Life

Η τζιτζιφιά, στου Ντούιντο το Μετόχι

Δημοσιεύτηκε

στις

Η τζιτζιφιά είναι δέντρο που ο καρπός της όχι απλώς τρώγεται, αλλά είναι γεμάτος θρεπτικά συστατικά για τον οργανισμό


Θα ήθελα να σας κάνω γνωστόν ότι την συγκεκριμένη τζιτζιφιά την έχω φυτέψει πριν τριάντα περίπου χρόνια, στον ιδικό γι’ αυτή τη περίπτωση χώρο που διατηρώ, που έχω φυτεμένα τα περισσότερα από τα είδη των δένδρων και ιδικά των υπό εξαφάνιση Κρητικών δένδρων, όπως είναι, οι ποικιλίες σταφυλιών: σιρίκι, φτακίλι, φράουλα, ραζακί, ταχτά, μα ως και το ποταμίσιο σταφύλι ακόμη!!

Ήταν κάποια παραφυάδα παλαιότερης τζιτζιφιάς σε σημείο που βρίσκεται κοντά στο βουνό Κάρταλος, ενώ είχα μάθει πως βρισκόταν εκεί από τον καιρό της τουρκοκρατίας, που ένας αγάς την είχε φυτεμένη.

Μιας και οι καρποί της αυτή την στιγμή είναι στο στάδιο της ωρίμανσης, έψαξα να βρω σχετικά στοιχεία όσον αφορά το δένδρο αυτό και σας τα παραθέτω αυτούσια.

Η τζιτζιφιά είναι δέντρο που ο καρπός της όχι απλώς τρώγεται, αλλά είναι γεμάτος θρεπτικά συστατικά για τον οργανισμό.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, στην Κίνα και στη Βόρεια Κορέα, οι Ασιάτες καλλιεργούν και χρησιμοποιούν τους καρπούς αυτού του δέντρου ως μέσο για να καταπραϋνουν προβλήματα σπλήνας και στομάχου (και όχι μόνο). Είναι άγνωστο πως το Ziziphus jujuba ή «μοσχοιτιά» ή «ελιά της Βοημίας» (όπως αποκαλείται εναλλακτικά στην Ελλάδα), κοινώς η τζιτζιφιά, ήρθε από τα αργιλώδη και καλά στραγγιζόμενα εδάφη της Κίνας και εγκλιματίστηκε στις (παρα)μεσόγειες χώρες.

Πρόκειται για φυλλοβόλο δέντρο (ανήκει στην οικογένεια των ραμνωδών), με ευωδιαστά άνθη και βαθυκόκκινους, σε χρώμα, καρπούς που είναι κανονικά εδώδιμοι και ωριμάζουν το φθινόπωρο.

Το τζίτζιφο τρώγεται σαν σνακ -περισσότερο ξερός παρά φρέσκος- και χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για μαρμελάδες, γλυκά, μέχρι και καραμέλες για το βήχα. Τρώγοντας το είναι σαν να γεύεστε κάτι ανάμεσα σε μήλο και χουρμά. Βασικό του γνώρισμα είναι η υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη C.

Επιπλέον, περιέχει ασβέστιο, φλαβονοειδή, σίδηρο, σαπωνίνες, βιταμίνες Α και Β2 και 18 από τα 24 αμινοξέα που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός. Χάρη στα φυτοθρεπτικά του συστατικά, προστατεύει από τις αλλεργίες, είναι μαλακτικός, βοηθά το συκώτι, είναι ήπια καθαρτικός. Ταυτόχρονα βοηθά στη μείωση του άγχους και ενισχύει τη διάθεση, ενώ μειώνει τη νυχτερινή εφίδρωση και την κατακράτηση υγρών.

Το μόνο του μειονέκτημα είναι ότι δεν πρέπει να καταναλώνεται από άτομα που πάσχουν από διαβήτη, καθώς οι σύνθετοι υδατάνθρακες που περιέχει επηρεάζουν αρνητικά τα σάκχαρα του αίματος.

Έρευνα – φωτογραφικό υλικό: Φανούριος Ζαχαριουδάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη