Εφτάξανε οι Οχτωβριάδες…

Έτσά ελέγανε οι παλιοί, αθρώποι

Με τα πρωτοβρέξα, μαλακώνει η Γης και ο κάθε νοικοκύρης είχενε τσι δουλειές του.

Στα δώματα εβάνανε λεπίδα (χώμα) γύρου, γύρουκαι στσι κουτσουνάρες για να μη περνά το νερό στσι τοίχους.

Εκαθαρίζανε τσι καμινάδες, γιατί τα τζάκια και οι παρασθιές, θα καίνε ξύλα ούλο το χειμώνα.

Σε πλήρη οργασμό κάθε χωραφάκι, προετοιμάζεται για τη νέα σπορά. Κάθε ζευγάς ετοιμάζει τα ζυγάλετρά ντου, οι σιντεράδες έχουνε πολύ δουλειά ετεσές τσι μέρες.

Το αλέτρι, η σκαλίδα, το σκαπέτι, ο σάρακας, το τσαπράζι, τα απαραίτητα εργαλεία, χρειαζούμενα, για κάθε σπίτι αυτή τη ν’ εποχή.

Ο τζαγκάρης έχει μπροστά ντου ένα σωρό στιβάνια, για σόλιασμα.

Ο σωμαράς εδούλευγενε ασταμάτητα και ο πεταλωτής επίσης να καλικώνει άλογα, μουλάργια και μπεγίργια.

Οι ελιές φορτωμένες κι εκείνες, με το ξέπλυμα απου τη σκόνη του Καλοκαιργιού, ανετσουλώσανε (επήρανε τ’ απάνω ντως) για τη συγκομιδή του καρπού… το χρυσάφι τση Κρήτης… έτσα λέμε νε το λάδι.

Οι φαμπρικάρηδες θα γεμίζουνε με ζύμη τσι μποξάδες, να σφίξει η πυρήνα, να τρέξει το λάδι και να ξεχωρίζει απ’ το (γ)κατσίγαρο.

Οι μυλωνάδες ετοιμάζουνται από δα κι ύστερα θα σέρνει ο ποταμός, να γεμίζει το ζουργιό από τη στέρνα και θα ξαναγυρίσει η αφτερωτή, τσι μυλόπετρες.

Τα ξυνόδετρα φορτωμένα κι εκείνα, ξεχωρίζουνε από τ’ αποδέλοιπα δεντρά απου ρίχνουνε τα φύλλα ντως στο χώμα.

Η εποχή του καζανάρη, τση τσικουδιάς και του μερακλή.

Στα ρακοκάζανα σε κάθε χωργιό, θα κουβαλήσουνε τα τσίκουδα, για να πάρουνε μπροστά οι λουλάδες και οι οφτές πατάτες στη θράκα, ο μεζές για να γραδάρουνε τη τσικουδιά.

Ρόγδια, κυδώνια, καρύδια, κουνάλια, και τόσα άλλα καλούδια, ανημένουνε τη ρακή, να παρείσουνε.

Κάθε Μήνας έχει τσι χάρες του και τσ’ ομορφιές του.

Και ο Οχτώβρης δε πάει πίσω.

Ο Μήνας του Άι Δημήτρη, και του ΟΧΙ… έφταξενε, να’ μαστονε ούλοι μας καλά να το ν’ εζήσουμενε κι οφέτος, καλοί μου φίλοι…χαιρετώ σας…

του Αντώνη Κοουκλινού