Ας γνωρίσουμε τα χόρτα μας – Σταφυλίνακας

Mπορεί παλιά στα χωριά, να μην είχανε όλοι καρότα στον κήπο τους, μαϊντανό και άνηθο, αν και κάποιοι είχαν, για τα γιαχνιά τους όμως είχαν σύγουρα τους σταφυλινάκους και τα χατζικάκια!

Να μην πώ και για τα τσιλιμπουρδίνια και τις καυκαλήθρες (μυρόνια), που όλα αυτά τα βρίσκουμε στο περιβόλι της φύσης!

Πολλές φορές κάποιοι θέλουν να μαγειρέψουν στο εξοχικό τους, αλλά δεν έχουν πάντα διαθέσιμα καρότα. Μια άριστη λύση σε αυτή τη περίπτωση για να δόση νοστιμιά στο φαγητό, είναι ο σταφυλίνακας, που λέγεται και άγριο καρότο!

Ο σταφυλίνακας ανήκει κατά βάσιν στα γιαχνερά χορταρικά, αλλά τα νεαρά βλαστάρια του την Άνοιξη. ταιριάζουν απόλυτα με βραστά βρουβάσταχα με χλωροκούκια, ακόμα και φρέσκο αρακά, που τους δίνουν μια ιδιαίτερη γεύση!

Κρέας γιαχνιστό, τσιγαρισμένο με κρεμμύδι και ψιλοκομμένο σταφυλίνακα, δίνει υπέροχη γεύση, που γίνεται ακόμα καλύτερη αν προσθέσουμε και τα υπόλοιπα άγρια μυρωδικά, χατζίκους, τσιλιμπουρδίνια, καυκαλήθρες και πρασάκια! Πολλοί «πεθαίνουν» για αυτά τα φαγητά!

Δεν είναι τυχαία η λαική Κρητική ρήση που μας έρχεται από πολύ παλιά χρόνια, που λέει:

«Καυκαλήθρα μυρωμένη, που ‘κανες τον άνδρα μέλι! Τζιλίμπουρδίνι χάτζικας, καλογριά ποθαίνει»!

Θέλει να πεί πως το φαγητό με τζιλιμπουρδίνια και χατζίκους, δελεάζει ακόμα και μια καλογριά!

Βέβαια όταν είναι να βάλουμε σταφυλίνακες στα γιαχνιστά μας, δεν πρέπει να βάλουμε μεγάλη ποσότητα, για το λόγο ότι έχει βαριά μυρωδιά, και έτσι χρειάζεται μέτρο, και μονάχα το τρυφερό μέρος του φυτού.

Βέβαια λίγοι ίσως γνωρίζουν για το θαυματουργό «πενταβότανο», το οποίο θεραπεύει πνευμονολογικές ασθένειες . βρογχίτιδες κλπ.

Τα βότανα αυτά είναι:

«Αποξηραμένη μολόχα, αποξηραμένο μεντόχορτο, θυμάρι θρούμπα, και το ξερό άνθος σταφυλίνακα».

Οι παλιοί δεν παρέλειπαν να έχουν στα σακούλια τους αυτά τα πέντε βότανα, τα οποία έπιναν είτε σαν τσάι, είτε έκαναν αναπνοές.

Υπάρχει ακόμα και μια δοξασία που αφορά τον σταφυλίνακα, και συγκεκριμένα το όμορφο μεγάλο άνθος του που το βλέπουμε κατά κόρον στη φύση την Άνοιξη!

Κάποτε κάποιος έδειχνε το άνθος στη παρέα του και τους είπε τα εξής:

-«Βλέπετε στο κέντρο του λευκού άνθους του σταφυλίνακα, που έχει μια μαύρη τελεία?

Αυτή η τελεία κάποτε ήταν μεγαλύτερη και από δεκάρα!

Αυτή να ξέρετε, συμβαδίζει με τη τιμή των γυναικών!

Τώρα είναι μικρή αλλά με τα χρόνια θα μικρύνει ακόμα περισσότερο, και στο τέλος θα χαθεί η τελεία αυτή τελείως…!»

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης