Ένας πολυτεχνίτης παπάς και η “βάφτιση του μπιστολιού”

Σε πάμπολλες συζητήσεις ο λαός μας σχολιάζοντας το κλήρο, καλοπροαίρετα βέβαια, αναφέρεται στις διάφορες θρησκευτικές τελετές που κάνουν οι Παπάδες όπως, βαφτίσεις και γάμους, καθώς και στη προσωπική ζωή και περίεργα καμώματα τους, όπως, φαγοπότια και γλέντια.

Μέσα από τα περίεργα αυτά καμώματα τους μπορούμε να ξεχωρίσουμε την απίστευτη και ιδιαίτερη μεγάλη ικανότητα τους να βαφτίζουν αντικείμενα, πέρα από ανθρώπους και παιδιά.

Έτσι ακούγεται να λέγεται ότι κάποιος Παπάς ”βάφτισε” πετεινό και τον ονομάτισε… κάβουρα, άλλος Παπάς ”βάφτισε” κρέας και το ονομάτισε… ψάρι, την ημέρα των βαϊων, ενώ άλλος Παπάς ”βάφτισε”βραστά αυγά και τα ονομάτισε… βραστές πατάτες.

Επίσης, πέρα από αυτά ο λαός μας σχολιάζοντας λέει ότι οι Παπάδες έχουν δύο χέρια.

Το ένα χέρι το έχουν για να ευλογούν και το άλλο χέρι για να παίρνουν.

Όλα λέει αυτά που παίρνουν τα θεωρούν καλοδεχούμενα, ενώ στη συνέχεια τα ”βαφτίζουν” και τα επενδύουν κατάλληλα.

Ο Παπάς όμως που θα μας απασχολήσει στη συνέχεια, ποτέ δεν τον ενδιέφεραν τέτοιου είδους ”βαφτίσεις”, όσον αφορά εδέσματα και χρηματικά ποσά.

Ωστόσο ο συγκεκριμένος Παπάς είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Από τις περίεργες ”βαφτίσεις” των αντικειμένων, που προαναφέραμε, είχε κάνει λίγες αλλά όμως καλές.

Να σημειώσουμε δε ότι, εκτός βαφτίσεις προέβαινε και σε απρόβλεπτες ενέργειες που έμειναν στην ιστορία για να ακούγονται μέχρι και σήμερα, όπως και αυτές τις οποίες θα αναφέρουμε παρακάτω.

Ο Παπάς αυτός ήταν διαφορετικός Παπάς από πολλούς άλλους.

Ήταν ζωηρός και καλλίφωνος, με βροντερή φωνή,που το γονίδιο της καλλιφωνίας το κληρονόμησαν πολλοί απόγονοι του.

Επίσης ήταν καλός οικογενειάρχης, διορατικός, εφευρετικός, καλός αγρότης, ενώ προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις που είχε, σε όλους τους άλλους, όπως να πολλαπλασιάζουν και εμβολιάζουν ελιές και αμπέλια και να διατηρούν μελίσσια μέσα σε βρασκιά.

Όπως δε, διηγούνται οι γεροντότεροι του χωριού Μάρθα, όπου λειτουργούσε τα μεταπολεμικά χρόνια, πέρα από τα μαθήματα που ταχτικά τους έκανε, όσον αφορά τη γεωργική επιστήμη, τους μάθαινε να πλέκουν κόφες και κοφίνια, αλλά και να πιάνουν αρκάλους (ασβούς) και ζουρίδες με τις αρκαλοπαγίδες που ο ίδιος τους προμήθευε, αποφέροντας εις αυτούς ικανοποιητικά κέρδη από τη πώληση των δερμάτων τους.

Επίσης ήταν λεβέντης, θυμόσοφος, χουβαρντάς, γλεντζές, καθώς και καλός χορευτής.

Πρόκειται για το πατέρα, του Λευτέρη του Γαλιανού, και εννοούμε το Παπά Γιάννη, που η φωτογραφία του συνοδεύει το παρών δημοσίευμα και ο οποίος υπηρέτησε την ενορία του Άϊ Γιώργη της Γαλιάς μέχρι το έτος 1944, ενώ παράλληλα διετέλεσε και δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο Γαλιάς.

Αμέτρητες είναι οι ιστορίες που έχουν περισωθεί και λέγονται γι’ αυτόν.

Λέγεται ότι κάθε χρόνο τη Βραδιά της Ανάστασης, έλεγε το Χριστός Ανέστη στη Γαλιά και μετά καβαλίκευε τη ψαρή φοράδα του και πήγαινε και το έλεγε, στο Μονόχωρο, στα Ρογδιανά, στον Απόλυχνο και στου Βρέλη, αφού από βραδύς έκανε την αρχή.

Έκανε όμως και κουζουλάδες-αστεία πειράγματα και γι’ αυτό κάποτε το κάλεσε ο Επίσκοπος Βασίλειος, στην Αρχιεπισκοπή, στους Αγίους Δέκα, για να του κάμει το σπολάϊτ-κάποιες συστάσεις.

Αυτές όμως οι συστάσεις, καθόλου μα καθόλου δεν άρεσαν στο Παπά Γιάννη και του κακοφαινόταν, ενώ προσπαθούσε μετά δυσκολίας να κρύψει το θυμό του.

Ωστόσο όμως για να εκδικηθεί τον Επίσκοπο, όταν έφευγε από το Επισκοπείο και βγαίνοντας από το διάδρομο προς την έξοδο, έβγαλε στα γρήγορα το Αντερί που φορούσε, το κρέμασε στη κρεμάστρα και φόρεσε το Αντερί του

Επισκόπου που κρεμόταν εκεί και έφυγε για το Χωριό του χωρίς να το δει κανείς!!

Τα χρόνια εκείνα, κάποια μέρα, είχε κατεβεί στη Μεσαρά ο Βασιλιάς για περιοδεία.

Μεταξύ των άλλων, επισκέφτηκε και την Ιερά Μονή Βροντισίου.

Είχε νε πάει εκεί για προσκύνημα.

Δεν έχασε όμως την ευκαιρία, ο Βασιλιάς, να μιλήσει στο κόσμο που είχε νε φθάσει εκεί.

Πάρα πολύς κόσμος είχε νε συρρεύσει από τα γειτονικά και μακρινά χωριά για να δουν από κοντά και να ακούσουν το Βασιλέα.

Στο Βροντίσι όμως είχαν μαζευτεί και όλοι οι Παπάδες των ενοριών της Μητρόπολης Γορτύνης και Αρκαδίας.

Να σημειώσουμε ότι, τα χρόνια εκείνα υπηρετούσαν στη Μονή πάρα πολλοί καλόγεροι.

Ο Γούμενος του Βροντισού έδωσε εντολή στους καλόγερους της Μονής να ετοιμάσουν εδέσματα για να κεράσουν το πλήθος που θα ερχόταν.

Οι ετοιμασίες ήταν αρκετά μεγάλες, αφού και ο κόσμος πολύς ήταν.

Μετά τη μεγαλοπρεπή ομιλία του Βασιλιά, δεν άργησε να ακουστεί και η λαλιά της Κρητικής λύρας, ενώ ο κόσμος τό ‘ριξε στο χορό.

Βρακοφόροι κάθε ηλικίας, έσερναν στο χορό για να τιμήσουν το Βασιλιά που πρώτη φορά επισκεπτόταν το τόπο τους.

Αλλά και οι καλόγεροι με τους Παπάδες και πρώτος πρώτος ο πιο ζωηρός της παρέας, ο Παπά Γιάννης, Κρητικούς χορούς εχόρευαν.

Ακόμα και αυτούς που δεν ήξεραν να χορεύουν, ο Παπά Γιάννης τους παρακινούσε να σηκωθούν να σύρουν το χορό.

Λέγεται ότι σε ένα χορό, εχόρευαν περί τους σαρανταπέντε Παπάδες και καλόγεροι, ενώ ο Παπά Γιάννης πρώτος πρώτος έσερνε το χορό, σαν καλός γλεντζές και χορευτής που ήταν.

Καθ’ όσον όμως εχόρευε στη προς μεριά, φορώντας τη Κρητική βράκα, στιβάνια και καλιμαύκι του Παπά, παίζει ένα πήδο για να κάμει ένα τσαλιμάκι και από τη πολύ εκτίναξη που έκαμε, πετάχτηκε το μπιστόλι που περίτεχνα είχε νε τοποθετήσει μες τη Κρητική ζώνη, κάποια μέτρα πιο μακριά.

Τη στιγμή εκείνη, ένας χωροφύλακας της φρουράς του Βασιλιά τρέχει γρήγορα να πάρει το μπιστόλι, αλλά δεν πρόλαβε.

Έκανε πίσω, ακούγοντας τη βροντερή φωνή του Παπά Γιάννη, που το καθήλωσε στη θέση του:

– Άστο εκειά το κλειδί……… άστο!!

Το κλειδί τσ’ εκκλησάς τ’ Αϊ Γιώργη είναι!!

Κατάλαβες…….. το κλειδί τσ’ εκκλησάς!!!!!!

Όπως και έγινε.

Έτσι έμεινε να λέγεται η ” βάφτιση του μπιστολιού ” του Παπά Γιάννη!!

Ευχαριστώ τη κόρη του Παπά Γιάννη, Ελένη Μανασσάκη, για το φωτογραφικό υλικό.

Σύνταξη κειμένου: ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ