H γέννα

Καλοκαιριάτικες ασχολίες για να περνά η -γ ώρα ντως τα κοπέλια ήτονε να βοηθούνε τσι γονέους τως, στσι αγροτικές δουλειές

Να πάρουν τα πρόβατα, κατσίκες και το γαϊδουράκι, και να πάνε πρωί πρωί για τη βοσκική, και να γιαγείρουν αργά αργά, με τσι κοιλιές φουσκωμένες από το χόρτο!

Με το που θα πατήσει αργά το κοπέλι στο σπίτι, ανάλογα ήντα σχήμα είχαν οι κοιλιές των οζώ, ο πατέρας καταλάβαινε άμα το κοπέλι έκανε καλή βοσκική στα οζά, ή το ριξε στο παιγνίδι, και τα οζά τα φησε στη τύχη τους, και τα γύρισε πίσω ”πίτα οι κοιλιές τους”!

Άμα τα γύριζε και οι κοιλιές ήταν σαν μπάλες, το παιδί έπαιρνε και τα ανάλογα ”μπράβο” και εισέπραττε το χαμόγελο του πατέρα…

Εγώ είχα αναλάβει την ίδια ευθύνη, με τη διαφορά, πως η γαϊδάρα μας, ήτονε με μια κοιλιά ίσαμε να αγγίξει στο πάτωμα, γιατί εκείνο το Καλοκαίρι ήτονε ”στο μήνα τση”!,

Οι δυο κατσίκες, μια ”κόκκινη”, ήρεμη πράα και καλοσυνάτη, και μια άσπρη η αγριμπάζα, η ”τζοτζόνα” όπως την αποκαλούσαμε…

Όλα αυτά τα ζωντανά, τα , πήγαινα να βοσκήσουν, και η τοποθεσία που θα τα πήγαινα, ήταν στη δικαιοδοσία μου, φτάνει να υπήρχε χορτάρι, και να γυρνούσαν σπίτι με τσι κοιλιές γεμάτες!

Εγώ, μιά και ήταν κάψα, αντί να πάω στο βουνό στο λιοπύρι, προτίμησα να πιάσω τα ποτάμια, και να τα βοσκήσω κάτω απο τα πλατάνια ότι πρασινάδα υπήρχε να τη φάνε.

Πήγα προς το Μονόχωρο, το διπλανό κοντινό χωριό, και τα αφήκα μολαρητά, απο την Αγία Παρασκευή, την εκκλησία, ελεύθερα να τρώνε και να προχωράνε …κατά βούληση!

Χορτάρι υπήρχε δίπλα στο τρεχούμενο νερό, αν και καλοκαίρι.

Εγώ, ξυπόλητος, λαχτακούσα στα νερά και ακολουθούσα τα ζώα.

Με το μαχαιράκι έκοβα καλάμια και έφτιαχνα κανένα χαμπιόλι και έπαιζα κάποιο σκοπό, να περνά η ώρα, μάλλον τον Ερωτόκριτο…

Σαν προχωρήσαμε στο ύψος που έχει ο Κακαβελόκωστας τις μέλισσες, θωρώ τη γαϊδάρα μας να πέφτει κάτω και να αγκομαχά!

Για μια στιγμή εθάρρουνα πως πράμα έφαε και ήπεσε του ψόφου!

Δεν άργησα όμως να καταλάβω, πως ήθελε να γεννήσει, αλλά δυσκολευόταν!

Μούγκριζε η γαϊδάρα, και ράσσω μάνι μάνι και λύνω τσι αίγες απο τα σκαρβέλια, και της βγάζω και το σωμαρι!

Η γαϊδάρα πήρε τη θέση γέννας, και άρχισε να πιλώθει να βγει το μικρό!

Εγώ σαν παιδί, δεν έτυχε ποτέ να δω τέθειο θέαμα , και με έπιασε δέος για τα ζωντανά που η φύση τα θέλει να αναπαράγονται με αυτόν τον τρόπο…

Τί να κάνω, ”ανασκουμπώνομαι”, και άρχισα να τραβάω από τα πόδια το ήδη τεράστιο γαϊδουράκι!

Μετά απο αρκετές προσπάθειες της γαϊδάρας, με τη βοήθεια τη δικιά μου, επιτέλους, τράβηξα το γαϊδούρι έξω!

Πράγματι, αν και άπειρος, κάναμε καλή δουλειά!

Παραπατώντας το αστείο κανιάρικο γαϊδουράκι στάθηκε κιόλας στα πόδια του, και η μάνα του του έγλυφε απο την πλάτη τα αίματα και τα υπόλοιπα από τον αμνιακό σάκο!

Το έσπρωχνε να πάει να βρει τη ρόγα τα βυζάξει, και αυτό πάλι το έσπρωχνε το ένστιχτο του και πήγε λαίμαργο και βύζαξε!

Και μετά σου λένε, δεν υπάρχει θεός…

Τι όμορφες στιγμές αλήθεια!

Με υπομονή περίμενα να τελειώσουν οι ”διεργασίες΄΄ φροντίδας της μάνας γαϊδάρας, και σιγά σιγά βραδιασμένα πλέον την ”έστρωσα” πάλι, δηλαδή της έβαλα το σαμάρι, και έδεσα τις κατσίκες στα σκαρβέλια.

Βοήθησα, μάλλον το πήρα αγκαλιά το γαϊδουράκι και το ανέβασα στο ίσιωμα από το ρυάκι, και πήραμε το δρόμο του γυρισμού όλοι μαζί, για το σπίτι!

Με πολύ χαρά πήγαινα του κυρού μου ”πεσκέσι” το μικρό αυτό γαϊδουράκι, και το ευχάριστο ”κατόρθωμα” μου, που το πετύχαμε με τη βοήθειά μου!

Μεγάλη και η χαρά των γονιών μου, που δεν περιγράφεται θυμάμαι.

Δεν χρειάστηκε πια να ξενυχτά τα βράδια για να είναι παρών στη γέννα, όπως έκανε και με όλα τα μεγάλα ζώα.

Μου είχε πει, πως τη γαϊδάρα την είχε πάει σε ένα επιβήτορα που είχε κάποιος στο Ζαρό.

Ο Ζαριανός είχε διασταυρώσεις από άλογα που λάβαιναν μέρος σε αγώνες , και ποντάριζε μήπως η γαϊδάρα μας έκανε μουλαράκι, που το είχε ανάγκη για τις αγροτικές δουλειές.

Τα άλογα του Ζαριανού ήταν όλα γιοργαλίδικα, και το ίδιο και Το προηγούμενο γαϊδουράκι που έκανε η γαϊδάρα.

Όπως και ο γάιδαρος που είχε γεννήσει η γαϊδάρα πιο παλιά, από μικρό αγαπούσε το τρέξιμο, έτσι έκενε και τούτο εδώ το μικρό γαϊδουράκι που βγείκε θηλυκό!

Όλη μέρα έτρεχαν, παίρνοντας φόρα, από την μια μεριά της αυλής μέχρι την άλλη!

Δός του μπρος, δός του πίσω, όλη μέρα έτρεχε καλπασμό!

Τα δύο ζώα αυτά είχαν μάθει να τρέχουν ”΄γιοργά” δηλαδή στρωτά και χωρίς να σε χτυπάνε.

Όλοι στο χωριό έλεγαν στους γονείς μου…

-Εσείς δεν έχετε ανάγκη από αυτοκίνητα! Τα γαϊδούρια σας τρέχουν πιο γρήγορα!

Έτσι λοιπόν, μπροστά ο γάιδαρος , πίσω η γαϊδάρα που έγινε πια το μικρό γαϊδουράκι σα μεγάλωσε, πότε ήταν φορτωμένα, πότε καβάλα οι γονείς, σφαίρα πήγαιναν, σφαίρα ερχόταν από τις δουλειές!

Ήταν φιλότιμα ζώα, και οι χωριανοί τα είχαν θαυμάσει!

Και να σκεφθείς πως σε όλα αυτά, κάπου έβαλα και εγώ το χεράκι μου….

Κείμενο – φωτογραφία: Γεώργιος Χουστουλάκης