Οι δυο συντέκνοι ποντικοί

Μια φορά και ένα καιρό ήτανε δυο ποντικοί που ήταν συνάμα και συντέκνοι

Ο ένας εκατοικούσενε στο οροπέδιο των Ακολήτων κι’ ο άλλος κάτω χαμηλά στο Γιαλομονόχωρο τση Μονής Οδηγήτριας.

Κατά το μεσοκαλόκαιρο ο ποντικός των Ακολήτων, εσκέφτηκε να κατεβεί οθό το Γιαλομονόχωρο να επισκεφτεί τον ποντικό σύντεκνο ντου και επ’ ευκαιρίας να ρίξει και μια βουθιά στη θάλασσα, στα πεντακάθαρα εκεινανά νερά, του Νότιου Κρητικού Πελάγους.

Ο σύντεκνος-ποντικός από το Γιαλομονόχωρο, υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά τον σύντεκνο ντου από τα Ακόλητα, για την απρόσμενη αυτή επίσκεψη ντου, κι’ ήστρωσε την ίδια ώρα το τραπέζι για να του κάνει το ραέτι και να πχιούνε και τσι ”ρακές ντως”.

Το φαγητό ήτονε ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο χαρούπια!! Ο σύντεκνος-ποντικός των Ακολήτων, εξαφνιάστηκε το ντελόγο από το απρόσμενο αυτό φαγητό και γι’ αυτό εξίνισε τα μούτρα ντου, εσηκώθηκε όρθιος και λέει περιφρονητικά στο σύντεκνο ντου.

– Μα ειντά ναι δα ετούτανα τα φαγιά μρε σύντεκνε, απού τρως επαδά;; Mε τα χαρούπια τηνέ βγάζεις του λόγου σου;; Μα πες μου ανέ πιστεύγεις σε κια νά θιό;; Για έλα κια μια μέρα εκέ πάνω στα Ακόλητα, να ιδείς καλοπέραση απού την έχομε εμείς οι ποντικοί των Ακολήτων!! Να σκεφτείς πως σε ούλα τα τυροκέλια του βουνού του Ψηλορείτη έχομε να κάνωμε!! Αθοτύρους να δούνε τα μάθια σου!! Όσους και να θες μπορείς να έχεις!! Κεφαλοτύργια να φας και να ευφρανθεί η ψυχή σου!! Πέρα από αυτά δεν τρώμε άλλο πράμα συντεκνάρα μου!! Μόνο τυρί απού τα Ακόλητα και κρυγιό νερό από το Σκαρόνερο πίνομε!! Και εσύ μρε σύντεκνε κάθεσαι επαέ στο Γιαλομονόχωρο, λες και είσαι ο φτωχός ο συγγενής και τρως παγιδοχάρουπα;;

Ο σύντεκνος-ποντικός από το Γιαλομονόχωρο ο μαύρο κακομοίτσης, εδελεάστηκε με τα λόγια του συντέκνου ντου, και το λόγιασε πως τ’ άλλο Σαββατοκύριακο θα ανεβεί στα Ακόλητα, να βρει το σύντεκνο ντου και να απολαύσει τσι Καλοκαιρινές του διακοπές, εκειά στον λάκκο των Ακολήτων, σε συνδυασμό με τη καλή φαγοπιοτούρα. Δρόμο-δρόμο ετραγουδούσενε και ήφερνε στο μυαλό ντου, σα πόσους αθοτύρους θα ν-ήτρωγε τη πρώτη μέρα, που θεονήστικος είχενε ξεκινήσει από τη φωλιά ντου.

Σα κι’ ήφταξε στα Ακόλητα, ξεθεομένος όπως ήτονε από τη κούραση και εξαντλημένος από τη πείνα, αρχίνηξε από μακριά να φωνιάζει του συντέκνου ντου: – Συντεκνάρα μου!! Καλώς σας σε βρήκα στσι τόπους τσι δικούς σας!!

– Καλώς το καλό μου σύντεκνο από το Γιαλομονόχωρο!! Καλώς τόνε!! Φαντάζομαι σύντεκνε μου ετόσες σάς ώρες στο δρόμο, που περπατούσες για νά ‘ρθεις επαέ, πως η κοιλιά σου θα παίζει νταούλι από τη πείνα!! Έλα στα ντάκα ντάκα να σε πάω σε κια ν-ένα τυροκέλι, πού νά ‘ναι γεμάτο αθοτύρους, να χαφτούμε και πράμα!!

Τρέχει ομπρός ο σύντεκνος των Ακολήτω και ξαοπίσω ακλουθά κι ο σύντεκνος από το Γιαλομονόχωρο. Μνιας τζιμνιάς νταλτίζουνε μέσα σ’ ένα τυροκέλι κι δυο ντως μαζί, αλλά ξαφνικά ο δεύτερος γροικά ένα απότομο χτύπο εκιά μέσα στο τυροκέλι!! Όφου τρομάρα και καημός και επατησέντηνε, ο μαύρο κακομοίτσης ο Ακοληθιανός ο σύντεκνος!!

Μια παγίδα του βοσκού τον ήπιασε και τον επίεσε κι’ από τη πολύ τη πίεση που του έκανε, επετάχτηκε ο κώλος του, το ίσα όξω!! Μέχρι να τονέ ιδεί ο σύντεκνος του, εχιαρχίντησε και αρχίνηξε να φωνιάζει αδυνατά.

– Ειντά ‘ναι μρε σύντεκνε μου ετουτονά το καταφρόνιο!! Επάτησες τηνέ μαύρο κακομοίτση μου!! Επάτησες τηνέ!! Σα δε τηνέ πάτησα και εγώ ο έρμος, απού ‘ρθα επαδά ετόσο να κόσμο, για να χορτοψωμήσω. Καλιά συντεκνάρα μου μπαγιδοχάρουπα στο Γιαλομονόχωρο και μέσα ο κώλος, παρά τυργιά και αθοτύργια στα Ακόλητα και όξω ο κώλος!!

Σύνταξη κειμένου, διάσωση ιστορικού: Φανούριος Ζαχαριουδάκης