Η εξέλιξη των μπικίνι

Αν μία γυναίκα των αρχών του περασμένου αιώνα βρισκόταν σήμερα σε παραλία, θα λιποθυμούσε από τη ντροπή της. Και ενδεχομένως να διαπίστωνε ότι από το μαγιό που είχε η ίδια τότε, θα φτιάχνονταν… δέκα σημερινά.

Οσο οι δεκαετίες περνούσαν, τόσο τα μαγιό μίκραιναν. Αυτό το διαπιστώνει κανείς εύκολα από τα αντικείμενα που θα παρουσιαστούν σε έκθεση στο Λονδίνο, για την ιστορία αυτού του στοιχείου της γκαρνταρόμπας των ανθρώπων.

«Στη δεκαετία του ’50 όλα τα νεαρά κορίτσια ήθελαν να μοιάσουν στη μητέρα τους. Το ’60, η μεγάλη αλλαγή ήταν πως οι μητέρες ήθελαν να είναι σαν τις κόρες», λέει στο BBC ο σχεδιαστής μόδας Ντέιβιντ Σασούν, ο άνθρωπος πίσω από τα βραδινά φορέματα της πριγκίπισσας Νταϊάνα και άλλων μελών της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.

«Σήμερα μπορείς ουσιαστικά να βγεις στην παραλία δίχως να φοράς τίποτα», προσθέτει. Μία ματιά στα μαγιό του παρελθόντος δείχνει πολλά και για το τι ήταν ηθικό κάθε εποχή, ποια σημεία του σώματος επιτρεπόταν να αποκαλυφθούν δημοσίως και ποια όχι.

Για παράδειγμα, στις αρχές του 20ου αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν φορέματα παραλίας, που μόνο κατάλληλα για κολύμπι δεν ήταν. Φτιαγμένα από μαλλί, γίνονταν βαριά και προκαλούσαν φαγούρα όταν βρέχονταν. Κάλυπταν το σώμα από τους ώμους μέχρι μόλις πάνω από το γόνατο. Επιπλέον, οι γυναίκες από κάτω φορούσαν εσώρουχο- βερμούδα ενώ για ένα διάστημα έβαζαν και κορσέ. Πιο απλά, η σκέψη και μόνο για μία βουτιά προκαλούσε κόπωση.

Και οι άνδρες όμως δεν έπρεπε να δείχνουν πολλά. Για παράδειγμα, την ίδια εποχή, φορούσαν διπλό μαγιό, σλιπάκι και σορτσάκι, για να καλύπτονται όσα έπρεπε, όταν έπεφταν στο νερό και το ύφασμα χαλάρωνε.

Αργότερα, όταν οι παραλίες έγιναν μεικτές, οι άνδρες έπρεπε να καλύπτουν το στέρνο τους, οπότε προέκυψε το ολόσωμο, πλεκτό με ζώνη μαγιό. Το ’30 έγιναν μόδα οι «πιτζάμες παραλίας», που τις φορούσαν πίνοντας κοκτέιλ το βράδυ δίπλα στη θάλασσα.

Δεν άλλαζαν όμως μόνο τα σχέδια. Στο τέλος εκείνης της δεκαετίας οι εταιρείες είχαν αρχίσει ήδη να προσπαθούν να δημιουργήσουν ελαστικά υφάσματα, γιατί τα πλεχτά έχαναν το σχήμα τους. Τα επόμενα 20 χρόνια, οι σχεδιαστές άρχισαν να δίνουν σημασία και σε πιο κολακευτικά σχέδια, που αναδεικνύουν τις καμπύλες.

Μετά, ήρθε το νάιλον, χάρη στο οποίο τα μαγιό ήταν πιο ελαφριά και στέγνωναν πιο γρήγορα. Και όσο τα χρόνια περνούσαν, τόσο πιο μικρά γίνονταν τα σχέδια, φτάνοντας στις αρχές του 21ου αιώνα, όταν έπρεπε να είναι αισθησιακά και σέξι, για άνδρες και γυναίκες.