Στους παλιούς της υπαίθρου, είναι γνωστή μια βρούβα, που δέν είναι τοσο “άγρια”, οπως οι άλλες!
Είναι λεία όλα, κορμός και φύλλα, ποιο ανοιχτού χρώματος, και η διαφορά είναι μεγάλη και στο βράσιμο!
Είναι “μαγλινή” μας έλεγε η μητέρα μας κάποτε όταν μας την έδειχνε.
Είναι γλυκεία, δέν καίει καθόλου, γι’αυτό και ήταν πάντα ιδιαίτερα αρεστή στα παιδιά!
Τείνει όμως και αυτή να χαθεί , ιδιαίτερα στην Κρήτη, και έτσι και εκείνη υπάγεται στα ενδημικά φυτά.
Ευτυχώς υπάρχει πληθώρα στη υπόλοιπη Ελλάδα, και ιδιαίτερα στη στερεά Ελλάδα.
Προσωπικά στη Θήβα έχω εντοπισει μεγάλες ποσότητες του ιδιαιτερου αυτού φυτου, και μάλιστα και …έξω απο το στρατόπεδο!
Μπορει το φυτό να μεταφυτευτει το χειμώνα απο τη φύση στον κήπο μας, είτε για να το έχουμε για το πιάτο μας, είτε για να συλλέξουμε το σπόρο του, και να τον σπείρουμε του χρόνου!
Το βλαστάρι του γίνεται βραστό, οπως και οι βρούβες η το σινιάβρι.
Τρώγεται βραστό με αλάτι και λάδι.
Οι Κρητικοι ποτέ δεν έβαζαν λεμόνι στα λαψανιδοβρουβάσταχα.
Όμως σε άλλα μέρη βάζουν…
Και επειδή δεν είναι καφτερό, τρώγεται και απο όσους αποφεύγουν τα καφτερα, λόγω στομαχικών δισλειτουργειών.
Ας προσπαθήσουμε να διασώσουμε και αυτο το φυτό έχοντας το στον κήπο μας δίπλα στα ραδίκια, τις γούλες, τα αγριόπρασα και τα μάραθα…
Κείμενο – φωτογραφίες: Γεωργιος Χουστουλακης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
