Εντοπίστηκε στο Πηγάδι του Διαβόλου η σορός του 34χρονου δύτη

Εντοπίστηκε στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης η σορός του 34χρονου δύτη, τα ίχνη του οποίου είχαν χαθεί όταν έκανε κατάδυση στο «Πηγάδι του Διαβόλου». 

Η επιχείρηση για την ανάσυρση της σορού δεν θα πραγματοποιηθεί σήμερα. Θα προηγηθεί ο σχεδιασμός της και στη συνέχεια οι διασώστες θα βουτήξουν με ειδικά μίγματα στις μπουκάλες οξυγόνου. Πληροφορίες αναφέρουν πως η επιχείρηση, εκτός απροόπτου, θα γίνει το Σάββατο (28/3). 

Σύμφωνα με πληροφορίες του protothema.gr, η σορός εντοπίστηκε σε μεγάλο βάθος μέσα στο Πηγάδι του Διαβόλου. Κατά τη διάρκεια των ερευνών εχθές Τρίτη, τα σωστικά συνεργεία είχαν εντοπίσει ένα βατραχοπέδιλο και ένα καταδυτικό σκούτερ στην περιοχή. 

Η εξαφάνιση

Υπενθυμίζεται πως ο δύτης είχε εξαφανιστεί το μεσημέρι της Κυριακής (22/3). Τις Αρχές ειδοποίησε έτερος δύτης, ο οποίος κατάφερε να βγει στην ακτή.

Γρήγορα κινητοποιήθηκε μεγάλη επιχείρηση έρευνας και διάσωσης από το Λιμενικό, με τη συνδρομή πλωτού σκάφους, δυτών της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών, αλλά και εξειδικευμένων σπηλαιοδυτών από ιδιωτικά συνεργεία.

Ο 34χρονος διέθετε ειδικό εξοπλισμό που του παρείχε επιπλέον παροχή οξυγόνου για χρονικό διάστημα περίπου 3 έως 5 ωρών, καθώς και υποβρύχιο σκούτερ.

Ο 34χρονος δύτης

Ο 34χρονος ήταν επαγγελματίας πιλότος-κυβερνήτης της Πολιτικής Αεροπορίας, εργαζόταν σε ελληνοϊταλική εταιρεία και ζούσε μόνιμα στη Βούλα. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον κύκλο του και είχε μεγάλο πάθος με τις καταδύσεις και τις μηχανές. Ένα χόμπι στο οποίο είχε αφιερώσει αμέτρητες ώρες αποκτώντας σημαντική εμπειρία. Όσοι τον γνώριζαν έκαναν λόγο στο protothema.gr για ένα πολύ καλό παιδί με ήθος και αγάπη για τη θάλασσα.

Το Πηγάδι του Διαβόλου 

Το υποθαλάσσιο πηγάδι στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα από ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία της παραλιακής, που συγκεντρώνει τα καλοκαίρια χιλιάδες επισκέπτες. Πρόκειται για το άνοιγμα μιας σήραγγας με διάμετρο 3 μέτρων η οποία βρίσκεται σε βάθος 11 μέτρων. Μια σημαδούρα δείχνει τη θέση της για τους κολυμβητές, περίπου στη μέση του όρμου.

Όσοι έχουν κινηθεί στη σήραγγα αναφέρουν ότι αρχικά εκτείνεται οριζόντια, αλλά σε ένα σημείο έχει απότομη κλίση προς τα κάτω. Είναι ένα σημείο όπου το ρεύμα γίνεται πολύ ισχυρό και εξαιρετικά επικίνδυνο για τους δύτες, ενώ επικρατεί και σκοτάδι.

Το μήκος της σήραγγας είναι περίπου 30 μέτρα, με ιδιαίτερα επικίνδυνα ρεύματα γύρω στα 16 μέτρα, όπου η σήραγγα «τραβάει» τον δύτη προς τα κάτω. Στη συνέχεια οδηγεί στην είσοδο μιας στενής υποβρύχιας σήραγγας η οποία καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων.

Η εξερεύνηση έχει φτάσει μόνο στα 150 μέτρα. Είναι πιθανό ότι όλο το σύστημα συνδέεται με τη λίμνη της Βουλιαγμένης.​

Τη δεκαετία το ’80, το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικό πλέγμα στο σημείο, προκειμένου να αποτρέψει επικίνδυνες καταδύσεις. Υπάρχει και προειδοποιητική επιγραφή που υπενθυμίζει ότι «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή».

Ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ για το «πηγάδι»

To 2018, η καταδυτική ομάδα του Αντώνη Γράφα οργάνωσε αποστολή για την εξερεύνηση και χαρτογράφηση του υποβρύχιου σπηλαίου. 

Τελικά κατάφεραν να φτάσουν σε απόσταση 145 μέτρων, μια αποστολή που όπως λέει οι ίδιος ο Αντώνης Γράφας ήταν μία από τις δυσκολότερες σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. «Δεν συμβουλεύουμε ή παροτρύνουμε κανέναν να εισέλθει στο σπήλαιο και ο καθένας φέρει την ατομική ευθύνη των καταδυτικών του επιλογών», αναφέρει μεταξύ άλλων στο site του.

Το αποτέλεσμα των αποστολών ήταν αφενός ένας χάρτης που αποτυπώνει το κομμάτι του σπηλαίου που έχει εξερευνηθεί και αφετέρου ένα ντοκιμαντέρ για το «Πηγάδι του Διαβόλου».

Οι τρεις Αμερικάνοι που χάθηκαν στο Πηγάδι του Διαβόλου

Τον Σεπτέμβριο του 1978, δύο Αμερικανοί στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην αμερικανική βάση του Ελληνικού και άλλη μια γυναίκα επιχείρησαν να εξερευνήσουν το σημείο.

Ήταν ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ, ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν. Κανένας τους δεν επέστρεψε στην επιφάνεια.

Οργανώθηκε μεγάλες προσπάθειες για τον εντοπισμό τους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μια πρώτη μεγάλη προσπάθεια διάσωσης έγινε τον Νοέμβριο του 1978, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Τελικά τα οστά τους εντοπίστηκαν μόλις το 2006 και ταυτοποιήθηκαν το επόμενο έτος.