Η τελευταία φάμπρικα της Γαλιάς

Είτε από καλό οιωνό, είτε από κακό οιωνό, η φάμπρικα του Ρετζεπομανώλη υπάρχει ακόμα στη Γαλιά, και χρήζει απαραίτητα ενός μουσείου στο χωριό, που δεν θα υπήρχε παρόμοιο στη Μεσαρά, και θα μπορούσαν οι νεώτεροι της ευρύτερης περιοχής, να έχουν μια καλή εικόνα, για το πως έβγαινε το λάδι, πριν εμφανιστεί το ρεύμα!

Aπό τις εφτά φάμπρικες που είχε κάποτε η Γαλιά, και μαρτυρούσαν το πόσο προκομμένου χωριό ήταν, όλες η μια μετά την άλλη καταστράφηκαν, και είτε μετατράπηκαν οι χώροι σε δωμάτια του σπιτιού, είτε άδειασαν από τους ιδιοκτήτες τους, με αποτέλεσμα να έχουν χαθεί όλες , πλην μιας! Εκείνης του Μανώλη Χουστουλάκη η Ρετζεπομανώλη.

Λέω από καλό οιωνό, γιατί από τύχη ακόμα σώζεται ευτυχώς η φάμπρικα, έστω και καταπλακωμένη από την οροφή που έχει καταπέσει, αλλά από κακό οιωνό, γιατί όταν δινόταν τα κονδύλια για την αναστήλωσή της, με ενέργειες του συμβούλου τότε Γιάννη Καργάκη, δεν επετεύχθη συμφωνία μεταξύ μέρους των κληρονόμων, και του τότε Δημάρχου.

Παρ’ όλο που η συμφωνία ήταν να δοθεί στον Δήμο σαν δωρεά, και ο Δήμος να φροντίσει για την καλύτερη αναστύλωση του κτηρίου και να μετατραπεί ο χώρος σε μουσιακός, με την ονομασία: ”Η φάμπρικα του Ρετζεπομανώλη”, Ωστόσο κάποια ελάχιστα άτομα από τους κληρονόμους δεν συμφώνησαν τότε, και το θέμα έμεινε ως έχει.

Είναι κρίμα που χάθηκε μια ευκαιρία, γιατί με τα σημερινά δεδομένα, και τα οικονομικά του Δήμου, καθιστούν την όλη διαδικασία του μουσείου, πολύ δύσκολη, αλλά ωστόσο υπάρχει ακόμα ελπίδα…

Ήδη ο χώρος που περιλαμβάνει την φάμπρικα με τα δύο πρέσα, το παλαιότερο σύστημα, και το πιο ”σύγχρονο” της εποχής εκείνης. Περιλαμβάνει όμως και πολλά άλλα σκεύη και εργαλεία, όπως πιθάρια βρασκια πήλινα που είχαν για τις μέλισσες τότε, τμήματα μποξά, σκάφες, την κυκλική βάση με τις μυλόπετρες, και πολλά άλλα αντικείμενα οικιακής χρήσεις, όπως μουστρουχινάκια, κάσους, ζυγούς οργώματος ξύλινους , μαναράκια κλπ.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να εκτεθούν μέσα στο μουσείο, και να φέρουν και όσοι κυρίως συγγενείς η χωριανοί έχουν παρόμοια παλιά αντικείμενα από τα σπίτια τους, και να γίνει ένα από τα καλύτερα μουσεία γεωργικών εργαλείων!

Σε πρώτη φάση θα έπρεπε οι πολιτιστικοί φορείς του τόπου να σφραγίσουν το σπίτι από τυχόν κλεψιές, κατόπιν συνεννοήσεως και των δύο μερών, και ίσως μια μέρα με τη βοήθεια όλων, καταφέρουμε και γίνει κάτι καλό στον τόπο.

Ίσως μετά παρέλευση ετών, να είναι αργά…

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης