Connect with us

ΘΕΜΑΤΑ

Ισχυρός σεισμός7,5 βαθμών στην Παπούα Νέας Γουινέας

Δημοσιεύτηκε

στις

“Ήταν απόλυτα τεράστιος και πολύ φοβιστικός”


Ηρθη η προειδοποίηση για τσουνάμι μετά τον ισχυρό και ρηχό σεισμό που σημειώθηκε σήμερα κοντά στην Ραμπαούλ στο απομακρυσμένο νησί Νέα Βρετανία της Παπούας Νέας Γουινέας συγκλονίζοντας την πόλη καθώς οι κάτοικοι κοιμούνταν.

Ο σεισμός μεγέθους 7,5 βαθμών και βάθους περίπου 10 χλμ. σημειώθηκε 44 χλμ. βορειοανατολικά του Κοκόπο στην Παπούα Νέα Γουινέα και αμέσως μετά εκδόθηκε προειδοποίηση για τσουνάμι, καθώς θεωρήθηκε αρκετά επικίνδυνος, παρότι τοπικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι δεν παρατήρησαν μεγάλα κύματα ούτε υπήρξαν αναφορές για ζημιές.

“Σύμφωνα με τις πρώτες παραμέτρους του σεισμού (…) είναι δυνατόν επικίνδυνα κύματα τσουνάμι να πλήξουν τις ακτές που βρίσκονται σε ακτίνα 1.000 χλμ. από το επίκεντρο”, ανακοίνωσε το κέντρο προειδοποίησης για τσουνάμι στον Ειρηνικό.

Οι κυβερνητικές υπηρεσίες αρμόδιες για τις απειλούμενες παράκτιες περιοχές πρέπει να πάρουν μέτρα για να ενημερώσουν και να δώσουν οδηγίες στους πληθυσμούς που κινδυνεύουν , σύμφωνα με τις διαδικασίες τους αποτίμησης και τον βαθμό απειλής”, πρόσθεσε το κέντρο.

“Ήταν απόλυτα τεράστιος και πολύ φοβιστικός”, δήλωσε στο AFP η Μέγκαν Μάρτιν, διευθύντρια του ξενοδοχείου Rapopo Plantation resort στο Κοκόπο. “Δεν φαίνεται να υπάρχουν ζημιές αλλά είμαστε στη φάση της εξακρίβωσης”.

Σύμφωνα με ανταποκριτή του AFP που ήταν στο Κοκόπο, υπήρξε διακοπή ρεύματος στην πόλη μετά τον σεισμό. “Οι μετασεισμοί είναι αισθητοί”, πρόσθεσε.

Το επίκεντρο του σεισμού βρίσκεται στη “ζώνη του πυρός” του Ειρηνικού, μια περιοχή που πλήττεται συχνά από τους σεισμούς

Τον Φεβρουάριο του 2018, σεισμός μεγέθους 7,5 βαθμών στο κέντρο της Παπούας Νέας Γουινέας είχε προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 125 ανθρώπων και είχε ισοπεδώσει εκατοντάδες κτίρια.

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Στις 19 Ιουλίου 1974 φτάνουν στην Κύπρο, στις 20 γνωρίζουν τον πόλεμο

Δημοσιεύτηκε

στις

Λίγο μετά τις έξι το απόγευμα και μετά από περιπλάνηση περίπου μιας εβδομάδας στη θάλασσα μεταξύ Ρόδου και Κύπρου το αρματαγωγό που μεταφέρει την 107 σειρά της ΕΛΔΥΚ, φτάνει στο λιμάνι της Αμμοχώστου και αποβιβάζει τους περίπου 1.200 στρατιώτες. Είναι 19 Ιουλίου του 1974


   Ανάμεσά τους ο Γιώργος Χουλιαράς και ο Γιώργος Βουρλιόγκας δύο γειτονόπουλα 20 χρόνων από τη συνοικία του Αγίου Δημητρίου στην Πάτρα, που η προηγούμενη ζωή τους δεν τους είχε κάνει φίλους, αλλά οι επόμενες ώρες, ημέρες και χρόνια τους έκαναν συμπολεμιστές.

   «Φτάσαμε μετά από μεγάλο ταξίδι, επιτέλους στην Κύπρο. Είχαμε φύγει από το λιμάνι των Κεχριών στις 14 του μήνα» αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Χουλιαράς «και ενώ το ταξίδι ήταν περίπου τρεις μέρες, εμείς το κάναμε έξι. Στο πλοίο πάνω μάθαμε για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Αλλά κάτι οι καθησυχαστικές δηλώσεις των αξιωματικών κάτι το ανέμελο της ηλικίας, που να φανταστούμε το μετά…»

   Μετά την αποβίβαση οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και χωρίστηκαν σε διαφορετικούς λόχους και μετά στους θαλάμους. Μια ήρεμη νύχτα πριν ξημερώσει η τραγωδία…

   «Την ώρα που είχαμε πάει για το πρωινό ρόφημα, λίγο πριν τις έξι, ακούσαμε αεροπλάνα να πετούν πάνω από το στρατόπεδο και πριν προλάβουμε καλά-καλά να καταλάβουμε τι συμβαίνει άρχισαν να πέφτουν οι βόμβες», θυμάται μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Χουλιαράς. «Πρώτα οι βόμβες έπεσαν στο γήπεδο και μετά στα κτήρια. Στις 10:30 μας μάζεψαν για να κάνουμε επίθεση κατά του τουρκικού στρατοπέδου, στο Κιόνελι. Ξεκινήσαμε, προχωρήσαμε αλλά ήταν αδύνατο να συνεχίσουμε και μας είπαν να γυρίσουμε πίσω. Τα αεροπλάνα συνέχιζαν τον βομβαρδισμό ενώ είχαν αρχίσει να πέφτουν και οι αλεξιπτωτιστές. Το βράδυ μας μέτρησαν, δηλαδή φωνάζανε τα ονόματά μας και τότε κατάλαβα ότι τουλάχιστον 7 ή 8 δεν ήσαν πια μαζί μας…»

   Οι μάχες συνεχίζονται γύρω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και την επομένη νύχτα ο στρατιώτης Χουλιαράς λαμβάνει εντολή να τοποθετηθεί σε ακροαστικό φυλάκιο. Στην ουσία δηλαδή να βγει εκτός των συρματοπλεγμάτων του στρατοπέδου και να προσπαθήσει να ακούσει ή να δει εάν πλησιάζουν οι Τούρκοι.

   «Φοβήθηκα γιατί εκεί θα ήμουν μόνος μου απέναντι σε Τούρκους λοκατζήδες. Αλλά τι να κάνω, πήγα. Έπιασα θέση σε ένα μικρό ύψωμα και κάποια στιγμή άρχισα να ακούω κάτι θορύβους. Με προσοχή επέστρεψα στο στρατόπεδο και ενημέρωσα τον αρχιλοχία μου, που δεν με πίστεψε. Άντε ρε φοβητσιάρη μου είπε. Φεύγω τότε και πάω και το λέω και στον λοχαγό. Και πριν προλάβει να ειδοποιήσει ότι έρχονται, βλέπει κάποιους και τους φωνάζει “Αλτ, τις ει”. Και του απαντά μια φωνή. «Τι φωνάζεις βρε βλάκα; Έλληνες είμαστε». Το άκουσα καθαρότατα, ελληνικά. Του ζητά το παρασύνθημα χωρίς να πάρει απάντηση. Και δίνει εντολή για πυρ. Εκεί πρέπει να χάσανε πολλούς, άκουγες σκουσμάρια… Όταν ξαναβγήκα μαζί με άλλους σε ακροαστικά φυλάκια, είδα νεκρούς, όπλα και πυρομαχικά που είχαν εγκαταλείψει..» 

   Μόλις 20 χρόνων πέφτουν στη φωτιά της μάχης και πυροβολούν για πρώτη φορά. Ανθρώπινους στόχους. Το θυμούνται το συναίσθημα. Εάν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η μάχη και ο πόλεμος έχουν τέτοια συναισθήματα. «Εγώ έριχνα στο ψαχνό γιατί πόλεμος ήταν, εάν δεν σκοτώσω θα με σκοτώσουν», θυμάται ο κ. Χουλιαράς αν και παραδέχεται πως το πρωί της πρώτης ημέρας «με έπιασε ταραχή. Σκέφτηκα την μάνα μου και τον πατέρα μου γιατί είχαμε χάσει και τον αδελφό μου 17 χρόνων… Σας το λέω και ανατριχιάζω, σοκαρίστηκα. Αλλά όταν άρχισε το μπαμ δεν σκεφτόμουν τίποτα. Μόνο πώς θα γλιτώσω και πόσους θα μπορέσω να ….» 

   Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη αλλά και την ψυχή του Γιώργου Βουρλιόγκα. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά, αφού ήταν εκεί μέχρι την ύστατη στιγμή, όταν δόθηκε η εντολή για την απαγκίστρωση.

   «Ήμουν στον 2ο λόχο, τον λόχο Προμαχώνα» αφηγείται στο ΑΠΕ ΜΠΕ. «Φύγαμε τελευταίοι από τις θέσεις μας. Πολεμήσαμε με την ψυχή μας. Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτή. Οι Τούρκοι είχαν μέσα που εμείς δεν διαθέταμε όπως βαρέα όπλα και άρματά μάχης. Ωστόσο πολεμήσαμε μέχρι το τέλος. Είμαστε από τους τυχερούς που αν και βρεθήκαμε στη δίνη της μάχης δεν τραυματιστήκαμε. Όμως πολλά παιδιά που κατάφεραν να γυρίσουν στην Ελλάδα ήσαν τραυματίες και πολλοί είχαν ψυχολογικά τραύματα που τους ακολούθησαν στη ζωή τους…»

   Ξεχνιούνται άραγε αυτές οι εμπειρίες; Τα χρόνια που περνούν, 45 σήμερα, είναι αρκετά να διαγράψουν μνήμες και σκιές ρωτάμε τον κ. Βουρλιόγκα;

   «Όχι δεν ξεχνιούνται, αλλά και δεν έρχονται μόλις τις αναζητήσεις. Το μυαλό μας επιστρέφει σε κείνες τις μέρες όταν βρεθούμε πάλι οι συμπολεμιστές. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην θυμηθούμε τα γεγονότα. Αλλά γενικά υπάρχουν στιγμές που ακόμη και εάν προκληθούμε από κάποιους που θέλουν να μάθουν τι έγινε τότε, δεν σου έρχεται η διάθεση να το κουβεντιάσεις. Δεν είναι μνήμες τεχνητές, αλλά βιωματικές».

   Δεκαεπτά μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 1975 επιστρέφουν στην Ελλάδα, πάλι στο λιμάνι των Κεχριών. «Δεκαεπτά μήνες στην πρώτη γραμμή» όπως λένε και οι δύο χαρακτηριστικά.

   Και η ζωή συνεχίστηκε. Οι τότε 20χρονοι, σήμερα σε ηλικία 65 ετών έφτιαξαν τη ζωή τους, αλλά ένα κομμάτι τους έχει παραμείνει σε εκείνο το τραγικό καλοκαίρι της νεότητάς τους, στις μνήμες που ακόμη και σήμερα ανακαλούνται κάθε φορά που πλησιάζει η επέτειος της 20ης Ιουλίου του 1974.

   Το ότι δεν έχουν ξεχάσει και δεν πρόκειται να ξεχάσουν αποτελεί το γεγονός ότι παραμένουν δραστήρια μέλη του συλλόγου Αγωνιστών Κύπρου Ν. Αχαϊας, ο κ. Χουλιαράς από την θέση του προέδρου και ο κ. Βουρλιόγκας από τη θέση του αντιπροέδρου.

   «Όλα αυτά τα χρόνια, μιλώντας με δεκάδες συμπολεμιστές μου από όλη την Ελλάδα έχουμε ένα παράπονο. Ότι δεν αναγνωρίστηκε η συμμετοχή μας και η όποια προσφορά μας εκείνο το τραγικό καλοκαίρι του 1974. Θα ήταν η ηθική μας ανταμοιβή. Και είναι θετικό το γεγονός ότι πρόσφατα έστω ένα τμήμα από αυτό που αποκαλείται “Φάκελος της Κύπρου” δόθηκε στη δημοσιότητα», προσθέτει ο κ. Βουρλιόγκας. 

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

5 τραγούδια θρηνούν ακόμα για την Κύπρο

Δημοσιεύτηκε

στις

Συμπληρώνονται, σήμερα, 45 χρόνια από την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι Τούρκοι σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, εκτόπισαν και συνεχίζουν να κατέχουν με τη βία το 36% της μαρτυρικής Μεγαλονήσου


20 Ιουλίου 2016. Σήμερα, η Κύπρος ξύπνησε, υπό τους ήχους των σειρήνων. Ως ένδειξη μνήμης για την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974. Τη μέρα που οι πρώτοι Τούρκοι στρατιώτες πάτησαν τα χώματα της Κερύνειας και ο “Αττίλας” ξεκίνησε την παράνομη εισβολή του στη Μεγαλόνησο.

Οι σειρήνες ήχησαν στο νησί, σήμερα, για δεύτερη φορά, μετά από πέντε μέρες. Είχαν προηγηθεί εκείνες της 15ης Ιουλίου. Άλλη μια ημερομηνία σημειωμένη με μαύρο χρώμα στο ημερολόγιο της Κύπρου. Δίπλα της, γράφει:

“Προδοτικό Πραξικόπημα”. Της χούντας των Αθηνών και των Ελληνοκύπριων συνεργατών της.

Πέρασαν κιόλας 42 χρόνια. Απ’ άκρη σ’ άκρη του νησιού, οι θύμησες ζωντανεύουν ξανά. Θύμησες πολέμου, θανάτου, προδοσίας. Θύμησες χαμού, ξεριζωμού και απώλειας. Θύμησες που φαίνεται να ξεθωριάζουν, όσο περνάει ο πανδαμάτωρ χρόνος, μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας και το ζοφερό κλίμα της εποχής της κρίσης.

Αλλά δεν σβήνουν. Δεν γίνεται να σβήσουν. Παραμένουν ζωντανές. Στις καρδιές και στον νου των Κυπρίων που τις περνούν από γενιά σε γενιά, περιμένοντας τη λύτρωση.

Πέραν της ιστορικής αναδρομής, παραθέτουμε 5 τραγούδια που φανερώνουν το συναισθηματικό “ταξίδι” κάθε Κύπριου, εδώ και 42 χρόνια. Τις αναμνήσεις, τη θλίψη, την οργή, το παράπονο, την ελπίδα…

Πατρίδα (Στίχοι – Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης)

Λογαριάσατε λάθος (Στίχοι: Θεοδόσης Πιερίδης – Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας)

Πενταδάκτυλέ μου (Στίχοι: Κώστας Μόντης – Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας)

Η δική μου η πατρίδα (Στίχοι: Νεσιέ Γιασίν – Ερμηνεία: Μάριος Τόκας)

Καρτερούμεν (Στίχοι: Δημήτρης Λιπέρτης – Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας)

*To άρθρο αναδημοσιεύεται κάθε 20η Ιουλίου από το pathfinder.gr, κάθε φορά με την ελπίδα ότι θα είναι η τελευταία.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ

1974 – Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Δημοσιεύτηκε

στις

Σαν σήμερα, την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι εισέβαλαν παράνομα στην Κύπρο, σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, εκτόπισαν και συνεχίζουν να κατέχουν με τη βία το 36% της μαρτυρικής Μεγαλόνησου


“Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο…”.

20 Ιουλίου 2016. Η Κύπρος ξύπνησε, υπό τους ήχους των σειρήνων. Πέρασαν κιόλας 42 χρόνια. Απ’ άκρη σ’ άκρη του νησιού, οι θύμησες ζωντανεύουν ξανά. Θύμησες πολέμου, θανάτου, προδοσίας. Χαμού, ξεριζωμού και απώλειας. Θύμησες που φαίνεται να ξεθωριάζουν, όσο περνάει ο πανδαμάτωρ χρόνος, μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας και το ζοφερό κλίμα της εποχής της κρίσης.

Οι σειρήνες ηχούν και το μακρόσυρτο “κλάμα” τους ανατριχιάζει. Δεν μπορώ να το περιγράψω -κι ας είμαι Κύπριος κι ας έχω μεγαλώσει μαθαίνοντας τον ήχο τους και τη σημασία τους- αλλά πρόκειται για απόκοσμο συναίσθημα, που σε διαπερνά. Και είναι τότε, που όσα (κακώς) αφήνεις να περάσουν στο πίσω μέρος του μυαλού σου τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, εμφανίζονται μπροστά σου.

Σχεδόν βίαια. Όσο βίαια τα τούρκικα αποβατικά, στον δρόμο που τους άνοιξαν οι πραξικοπηματίες της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, κατέβασαν τους Τούρκους στρατιώτες στην Κύπρο. Δεν έχει σημασία αν έζησες ή όχι τα γεγονότα του μαύρου Ιουλίου. Αν είσαι Κύπριος, οι εικόνες που περνάνε από τα μάτια σου είναι οι ίδιες.

kypros1

Κι όμως…

Αεροπλάνα να σκοτεινιάζουν τον ουρανό, αλεξιπτωτιστές να πέφτουν οπλισμένοι και έτοιμοι να σπείρουν το θάνατο κατά δεκάδες, τούρκικα άρματα και στρατιώτες να προελαύνουν, μάνες να κλαίνε και να ψάχνουν τα παιδιά τους, Ελλαδίτες και Κύπριους να πολεμούν σαν ήρωες, αψηφώντας τις πιθανότητες, για μια προδομένη πατρίδα.

Δεν γίνεται να μην είναι αυτές οι εικόνες. Δεν γίνεται να τις ξεχάσεις. Είναι οι εικόνες που σημάδεψαν την ιστορία και τη ζωή σου. Είναι οι ανοιχτές πληγές της μάνας Κύπρου, που δε λένε να κλείσουν. Και πώς να κλείσουν, όταν 42 χρόνια μετά, η Κύπρος παραμένει μοιρασμένη στα δύο, με το βόρειο κομμάτι της τουρκοκρατούμενο και την “πράσινη γραμμή” να διαπερνά σαν χαρακιά το σώμα της;

Η Κερύνεια κατεχόμενη, η Μόρφου επίσης, η Αμμόχωστος πόλη φάντασμα, η Λευκωσία τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα…

Σειρήνες, μνημόσυνα, πορείες. Η Κύπρος δείχνει ότι θυμάται και τιμά τους ήρωές της. Κομματικές ανακοινώσεις και παρουσία πολιτικών στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις μνήμης. Πάντα, όμως, με ένα κλίμα υποβόσκουσας αντιπαλότητας να πλανάται πάνω από το νησί. Τα γνωστά σύνδρομα “αριστερά εναντίον δεξιάς” και το αντίστροφο που δεν αφήνουν, ούτε και τώρα, το βλέμμα να δει καθαρά τα ιστορικά γεγονότα, τον λαό να τα αντιμετωπίσει κατάματα και να φτάσει στην κάθαρση, για να προχωρήσει ενωμένος και χωρίς αγκυλώσεις.

21 Ιουλίου 2016. Πέμπτη. Η Κύπρος θα ξυπνήσει και όλα θα αρχίσουν να γυρνάνε σιγά – σιγά στο “φυσιολογικό”. Εκείνοι που θυμούνται 365 μέρες το χρόνο -οι εκτοπισμένοι, οι συγγενείς των αγνοουμένων και των νεκρών, οι βετεράνοι ήρωες- δεν χρειάζονται σειρήνες για να μην ξεχάσουν. Άραγε, θα χρειαστεί να περάσει ένας χρόνος, για να ξαναθυμηθούμε οι υπόλοιποι;

“Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο…”.

Σύντομο Ιστορικό του “βιασμού” της Κύπρου

1974, 15 Ιουλίου, Δευτέρα. Στις 08:15 το πρωί, τανκς και στρατιώτες από το στρατόπεδο της Κοκκινοτριμυθιάς και το στρατόπεδο Καποτά βγαίνουν στους δρόμους της πρωτεύουσας Λευκωσίας, με πορεία προς το Προεδρικό Μέγαρο. Λίγα λεπτά αργότερα, το Μέγαρο της Προεδρίας, στο οποίο ο πρόεδρος Μακάριος φιλοξενούσε εκείνη την ώρα μαθητές από την Αίγυπτο, δεχόταν τα πυρά των πραξικοπηματιών.

tank-kupros

Τα ξενοκινούμενα τανκς στους δρόμους της Λευκωσίας, καθ’ οδόν προς το Προεδρικό Μέγαρο.

Το πραξικόπημα ζυμωνόταν σαν σκέψη στο μυαλό των ηγετών της αθηναϊκής χούντας από τις αρχές του 1974. Η σύσκεψη στην οποία πάρθηκε, τελικά, η απόφαση για ανατροπή του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας έγινε στις 2 Ιουλίου, στο Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, στην Αθήνα. Δεν είναι μυστικό, ακόμη, ότι και η Ουάσιγκτον επιθυμούσε την απομάκρυνση του Μακαρίου και υποστήριζε τα σχέδια των Ιωαννίδη (αρχηγός της χούντας), Γκιζίκη (πρόεδρος), Ανδρουτσόπουλου (πρωθυπουργός) και Μπονάνου (αρχηγός Ε.Δ.).

vorvadismi-kupros

Το Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία, καμένο από το χουντικό πραξικόπημα κατά της Κύπρου.

Ο Μακάριος ξεφεύγει από τις καθοδηγούμενες από τη χούντα δυνάμεις και να φθάσει στην Πάφο, αλλά το χτύπημα κατά της Δημοκρατίας ήταν γεγονός. Η Κύπρος ελέγχεται από ελεγχόμενες από τους πραξικοπηματίες δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ, της Εθνικής Φρουράς και μέλη της ΕΟΚΑ Β’, παρά την αντίσταση που προέβαλαν οι δημοκρατικοί. Λίγο μετά της 15:00, ο Νίκος Σαμψών επιλέγεται από τον ταξίαρχο Γεωργίτση (εκ των αρχηγών του στρατιωτικού πραξικοπήματος) και ορκίζεται Πρόεδρος.

apovasi-tourkon

Τα πρώτα αποβατικά πλοία κατεβάζουν Τούρκους στρατιώτες στις παραλίες της Κερύνειας.

1974, 20 Ιουλίου, Σάββατο. Τα ξημερώματα, ο Αττίλας βρίσκεται εν κινήσει. Τις πρώτες πρωινές ώρες, πλοία φτάνουν στις ακτές της Κερύνειας και ένα ενισχυμένο τούρκικο σύνταγμα πατάει στο νησί. Στρατιωτικά αεροσκάφη καλύπτουν τον κυπριακό ουρανό, ρίχνουν αλεξιπτωτιστές και βομβαρδίζουν ελληνοκυπριακούς στόχους. Οι δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, “παροπλισμένες” από προδοτικές κινήσεις που προηγήθηκαν, προσπαθούν να αντιδράσουν και πολεμούν όπως μπορούν.

vorvadismos-kupros

Τα τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν στρατιωτικούς στόχους και πόλεις της Κύπρου. Η εισβολή έχει ξεκινήσει.

Απέναντι στον πάνοπλο τούρκικο στρατό, όμως, που συνολικά αριθμούσε περίπου 40,000 άνδρες, οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις δεν είχαν τύχη. Όχι επειδή υπολείπονταν ικανοτήτων, αλλά επειδή η ηγεσία τους αδράνησε εγκληματικά. Λίγες μόνο ημέρες μετά το πραξικόπημα, η ηγεσία του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς είχε αναλωθεί σε ένα κυνηγητό του Μακαρίου, με εντολές της χούντας των Αθηνών και δεν είχε οργανωθεί -αντιθέτως- απέναντι στην τουρκική απειλή.

aixmalotoi-kupros

Εκατοντάδες Έλληνες και Κύπριοι που πιάστηκαν αιχμάλωτοι, στάλθηκαν σε φυλακές στα βάθη της Τουρκίας.

Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας το εγκληματικό πραξικόπημα ως πρόσχημα, εισέβαλε στην Κύπρο παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για “ειρηνική επέμβαση με στόχο την επαναφορά της συνταγματικής τάξης”. Ανακοίνωσε, μάλιστα, ότι είχε δικαίωμα επέμβασης ως εγγυήτρια δύναμη, αγνοώντας όμως το γεγονός ότι το δικαίωμα ένοπλης παρέμβασης κατοχυρωνόταν μόνο αν υπήρχε εισβολή τρίτης χώρας στην Κύπρο ή το ζητούσε η ίδια Κυπριακή Δημοκρατία ή τα Ηνωμένα Έθνη.

Οι διαταγές που έφταναν στους διοικητές στρατοπέδων και λόχων από ΓΕΕΦ και Αθήνα ήταν αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες. Όποια αντίσταση προβλήθηκε στην πρώτη φάση της τούρκικης εισβολής (η δεύτερη πραγματοποιήθηκε στις 14 Αυγούστου 1974) οφείλεται κυρίως στο ένστικτο και στο αίσθημα ευθύνης των κατά τόπους στρατιωτικών και αξιωματικών, που έδωσαν τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη.

tafoi-gyprioi

Χιλιάδες οι νεκροί που θρηνεί η Κύπρος από την παράνομη και εγκληματική τουρκική εισβολή.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε κατάπαυση του πυρός από τις 16:00 της 22ας Ιουλίου. Απόφαση που εφάρμοσε η ελληνοκυπριακή πλευρά, αλλά δεν σεβάστηκαν οι Τούρκοι, προωθώντας τις θέσεις τους και ενισχύοντας τις δυνάμεις τους, προετοιμάζοντας το δεύτερο μέρος του σχεδίου τους: τον Αττίλα ΙΙ, που εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης το γεγονός ότι ενώ η Τουρκία κατέβαζε ολόκληρο εκστρατευτικό σώμα στην Κύπρο και τα αεροσκάφη της πλημμύριζαν τους κυπριακούς αιθέρες, η Αθήνα επέμενε ότι οι Αμερικάνοι διαβεβαιώνουν πως οι Τούρκοι κάνουν άσκηση και μπλοφάρουν! Στην Ελλάδα υπήρξε κινητοποίηση στρατού, αλλά η χούντα δεν διέταξε στρατιωτική επέμβαση.

gupros-agnooumenoi

Οι συγγενείς των αγνοουμένων ακόμα καρτερούν τους δικούς τους.

Tο τέλος της εισβολής δύο φάσεων στην Κύπρο βρήκε το μισό νησί κατεχόμενο. Η Τουρκία κατέλαβε και κατέχει ακόμα περίπου το 36% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, κοντά στις 4,000 άτομα σκοτώθηκαν και 200,000 Ελληνοκύπριοι εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους και έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα. Μέχρι σήμερα, αγνοείται η τύχη περίπου 1,400 ανθρώπων, ενώ περίπου 500 παραμένουν εγκλωβισμένοι στις κατεχόμενες περιοχές

To άρθρο αναδημοσιεύεται κάθε 20η Ιουλίου από το pathfinder.gr, κάθε φορά με την ελπίδα ότι θα είναι η τελευταία χρονιά που η Κύπρος παραμένει αλύτρωτη.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη