Ιστορίες του Παπα-Γιώργη – Το λιοντάρι και ο ξυλοκόπος

Καμποσες ιστοριες ηξερε καποτε και ο παπα Γιωργης, ο εφημεριος του χωριου Γαλιας.

Πολλες φορες ημουνα και εγω στην παρεα και ακουγα…

Στο σπιτι του τα καλοκαιρια καθομαστε στην αυλη, και αποσπεριζαμε κατω απο τη μεγαλη κλιματαρια και ο καθε ενας ελεγε οτι ιστορια ηξερε..

Στη προσπαθεια μου να διασωσω οσες περισσοερες τετειες ιστοριες μπορω, ανατρεχω στα παλια σημειωματα μου που ειχα κρατησει ηδη τις σημειωσεις μου…

Μια βραδυα απο τις πολλες ο παπα Γιωργης αρχινηξε….

>Ητονε μια φορα ενας ξηλοκοπος, που λετε, και πηγε στο βουνο να κοψει ξυλα, χειμωνα καιρο.

Πανω που εκοβε τα ξυλα, αλλαζει ο καιρος και ριχνει μια δυνατη μπορα!

Τρεχει αυτος βιαστικα και παει σε ενα σπηλιαρι και μπηκε μεσα να μη βρεχεται…

Σε λιγη ωρα, να σου και ερχεται ενα θεριο…!

Μπορει να ταν και λιονταρι!

Το θεριο ηταν ευγενικο, χαιρετα τον ξυλοκοπο και την αραξε για υπνο…

Εκανε πολυ κρυο το βραδυ και την επεσε ε και ο ξυλοκοπος για υπνο!

Ομως επειδη το θεριο ειδε πως κρυωνε ο ανθρωπος, πηγε κοντα του και με τη γουνα του τον ζεσταινε…

Το πρωι ξυπνησαν και οι δυο. και πρωτα ειπε καλημερα το θεριο…

Μετα τον ρωτησε…

-Πως τα περασες ολο το βραδυ φιλε μου?

Κοιμηθηκες καλα?

-Ναι, μια χαρα περασα!

Καλα ητανε! Μονο που βρωμαγες λιγακι…,

Ηβγανες ετηνα τη θεργιουκλια!

-Ε τοτε, αφου ειναι ετσα, παρε ετουτονε το μαναρι (τσεκουρι )και παιξε μου μια μαναρια στη κεφαλη!

-Μα ηντα λογαται ‘δα, που θα σου δοσω και μαναρια?

Εσυ ολη νυχτα με ζεσταινες με τη γουνα σου και με τα χνωτα σου, και θα σου δοσω και μαναρια?

-Εσυ με εσωσες! Δε το κανει η καρδια μου!

-Μωρε δοσε που σου λεω μια μαναρια, και ασε τα πολλα λογια!

Ηντα να κανει ο αθρωπος, του δινει μια δυνατη μαναρια στη κεφαλη, τρεχουνε τα αιματα, και το θεργιο εφυγε προς το δασος…

Του χρονου το Καλοκαιρι ξαναπαει ο ξυλοκοπος στο βουνο και εκοβε παλι ξυλα…

Απο μακρια θωρει το θεργιο και ερχεται προς αυτον…

-Καλημερα του λεει.

-Καλημερα του λεει και ο ξυλοκοπος!

Πως τα πας?

-Καλα παω. Του απαντα το θεργιο.

Θωρεις να ‘χω πραμα?

Με τη μαναργια που μου δωκες εγιανα.

Μα τα λογια που μου πες πως εβρωμαγα, δεν εγιανανε!

Και αφου του τα’πε αυτα πιανει και τον κατασπαρασει!

Ετσι θελει να μας πειη ιστορια αυτη τη σοφη παροιμια του λαου οτι…

<<Οι ξυλιες γιαινουν, μα τα λογια δεν γιαινουν!>>

Κειμενο – Γεωργιος Χουστουλακης