Μια υπόσχεση…

Θα μουνα δε θα ‘μουνα 3 χρονω! Μα το θυμουμαι ακομα…

Με το πατερα μου ερχομαστε ενα Σαββατο βραδυ απο τσοι Μοιρες απο το παζαρι, καβαλα στη γερικη γαιδαρα σιγα σιγα,βουτημενος ο ηλιος.

Εγω στη καπουλα, αυτος στο σωμαρι.

Περνωντας απο το νεκροταφειο, μου λεει ο πατερας μου…

-Εγω παιδι μου μια μερα θα ποθανω…

-Ηντα θα πει θα ποθανεις, μπαμπα?

Μεχρι τοτεσας εγω ,νομιζα οτι θα ζουσαμε για παντα σ’αυτο το κοσμο….

-Να ποθανω θελω παιδι μου και θα με πετρωσουνε επαε, και δε θα με ξαναιδεις ποτε τω ποτω!

Απογοητευτηκα που εμαθα πως ποθαινουν οι γ’αθρωποι, και του ειπα…

-Μα εγω δε θελω να ποθανεις μπαμπα…

-Ε μα να ποθανω θελω παιδι μου.

Ετσα τα κανονισε ο Θεος μνια μερα των ημερω, να ποθενουν οι γ ‘αθρωοι, μονο να το κατεχεις…

Και δεν ειναι μονο πως θα ποθανω, μου λεει, αυτο ειναι το λιγοτερο!

-Και ηντα αλλο θα παθεις μπαμπα?

Θα βρωμησω αμα πεθανω, μου λει…

-Εμα!Πως θα βρωμησεις?

Μα αληθεια το λες μπαμπα?

-Ναι καημενε μου!

Να βρωμησω θελω εκεια που θα με βαλουνε στο μνημα…

Τοτε εγω που καταλαβαινα το παραπονο του, θελησα με τη παιδικη μου αθοωτητα, να του δοσω ενα μεγαλο κουραγιο….

-Ααα μη σε νοιαζει μπαμπα!

Εγω ηβρηκα απο ντα δα τη λυση!

Αμα ποθανεις και σε βαλουνε στο μνημα, εγω θα γεμισω μνια γαζοντενεκα μυρωδια, ετσι ελεγαμε τοτες το αρωμα, και θα τη φκερεσω στο μνημα μεσα οντο θα σε βανουνε.

Ετσα θα μυριζεις συνεχεια απο κια και περα, και ποτε σου δε θα βρωμεσεις!

Εγελασε ο πατερας μου, και με ξανοιγει και λεει…

-Αληθεια λες γιε μου?

Κοντο να το καμεις θες κοντο κι ολας ετονα?

-Ναι μπαμπα !

Αληθεια το λεω!

Να το καμω θελω, γιαντα να μη το κανω?

Εγω μπαμπα σ’αγαπω και δε θελω να μου βρωμεσεις…

-Λες και του καλαρεσε ομως κι αυτηνου η ιδεα, για ηθελε να με δοκιμασει και με ρωτα..

-Μου το υποσχεσα πως θα το καμεις ετονα που λες ετοτεσας ?

Θα μου φκερεσεις μνια γαζοντενεκα μυρωδια?

-Ναι μαπμπα! Του λεω με συγουρια. Να σαι συγουρος πως θα το κανω…
…………………….
Εκλεισε τα μαθια ντου ενα παγερο βραδυ 2 του Φλεβαρη το 2006 και εγω ενοιωθα την αναγκη να κανω ενα ψιχαλι το χρεος μου..

Επηγα στσι Μοιρες σε ενα αρωματιωλειο και αγορασα ενα μουκαλακι αρωμα ανδρικο το πχιο ακριβο που ειχε!

Στην κηδεια στην εκκλησια και στο νεκροταφειο το ειχα στην τσεπη του σακακιου μου.

Αφου τον εβαλαν μεσα στον ταφο, συνηθιζεται να πετουν μια χουφτα χωμα.

Πεταξα και εγω μια χουφτα χωμα ,αλλα εβγαλα και το μπουκαλακι με το μυρωδικο διακριτικα και αδειασα μεσα στον ταφο ολο το αρωμα που ειχε…

Αφου αδειασε ολο το αρωμα , πεταξα μεσα και το μουκαλακι.

Αυτα εγιναν χωρις καν να γινω αντιληπτος απο κανεναν..

Ομως εγω ειχα μιαν υποχρεωση…

Κοπελι ξε- κοπελι, μπορουσα να μην την τηρησω?

Φωτογραφία του Γεωργιος Χουστουλακης.