“Το να γράψεις μια μαντινάδα δεν είναι και τόσο δύσκολο για το λόγο ότι είναι βγαλμένες από την ζωή”
Μετά την δημοσίευση, στο ραδιόφωνο του Ερωτόκριτου 87,9 fm, της ρίμας για την “Μάνα”, ο Μιχάλης Σπυριδάκης μίλησε στο cretanmagazine.gr για τις μαντινάδες που γράφει και μοιράζετε καθημερινά με τους ακροατές του ραδιοφωνικού σταθμού Ερωτόκριτος.
Ο Μιχάλης Σπυριδάκης είναι κάτοικος των Αγίων Δέκα του Δήμου Γόρτυνας και διατηρεί περίπτερο στον κεντρικό δρόμο του χωριού.
“Το να γράψεις μια μαντινάδα δεν είναι και τόσο δύσκολο για το λόγο ότι είναι βγαλμένες από την ζωή”, μας λέει ο Μιχάλης
“Λόγο της δουλειάς μου η επαφή που έχω με τους ανθρώπους είναι πολύ στενή. Αυτό που έχω παρατηρήσει τον τελευταίο καιρό είναι ότι λόγο της κρίσης οι άνθρωποι όλο και περισσότερο δουλεύουν για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές υποχρεώσεις με αποτέλεσμα να μην μένει καθόλου χρόνος για τους δικούς μας ανθρώπους” μας λέει και συνεχίζει.
“Ακούω πολλούς γνωστούς να μου λένε πως δεν μένει καθόλου χρόνος και δεν βλέπουν ούτε την μάνα πους τους γέννησε. Αυτό ήταν το ερέθισμα για να γράψω τη ρίμα για την “Μάνα”. Τι θέλει ένας γονέας από τα παιδιά του; Το μόνο που θέλει είναι να βλέπει το παιδί του να είναι καλά και μια καλημέρα το πρωί. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό. Αυτή η ρίμα ελπίζω να είναι το ερέθισμα για να αρχίσουν όλοι να επισκέπτονται πιο συχνά τους γονείς τους, γιατί αυτό τελικά είναι και το πιο σημαντικό”.
Η ρίμα για την “Μάνα” που συγκλόνισε όλους τους Κρητικούς
Στάνου παιδί μου να σου πω , πέντε λεπτά και μόνο
Κι ύστερα άμε στο καλό , αφού δεν έχεις χρόνο
Μη βάλεις πάλι τση φωνές , και μη δικιολογάσαι
Μάνο αυτά που θα σου πω , πάντα σου να θυμάσαι
Αν και γυναίκα πάλεψα , αντρίκια και γενναία
Μη λείψει στα κοπέλια μου , πράμα σαν ήμουν νέα
Πολλές φορές στερήθηκα , για σας και τη μπουκιά μου
Πεινώ τη λέξη μη μου πει , κιανένα απ τα παιδιά μου
Στην αγκαλιά μου βρίχνατε , στοργή κι αγάπη τόση
Που μόνο μάνα τοσηνα , πολύ μπορεί να δώσει
Αυτά τα χέρια που θωρείς , που χουν εδα γεράσει
Ηντα εκάμανε για σας , το χετε δα ξεχάσει
Δεν έχουν δα τη δύναμη , ψηλά να σας σηκώνω
Μα μια ευχή στα ζάλα σας ,κάνω και σας σταυρώνω
Μπορεί στση τοίχους να βαστώ , να πορπατώ με κόπο
Μα στα παιδιά μου να σταθώ , ακόμα βρίχνω τρόπο
Γιατί μαι μάνα και αυτό , δεν πρόκειται ν´αλλάξει
Κι αυτά που νιώθω δε μπορεί , ο χρόνος να πειράξει
Παράπονο τα λόγια μου , βγαίνουνε το κατέχω
Μα ´ναι στιγμές που σκέφτομαι , κοπέλια πως δεν έχω
Δε σου τα λέω όλα αυτά , παιδί μου για ν αλλάξεις
Μ αυτά που λες να θυμηθείς , στη θέση μου οντε φτάξεις
Τότε που τα κοπέλια σου , κι εσύ θα νοσταλγήσεις
Τότε και συ όπως κι εγώ , να τα δικαιολογήσεις
Το τότε τώρα σκεφτομαι , παιδί μου και λυπάμαι
Που θα χω φύγει και πονώ , που δίπλα σου δε θα μαι…
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
