Είναι γεγονός, πως παλιά, όλα τα παιδιά αγαπούσαμε τη φύση, και τα παιγνίδια που παίζαμε στην εξοχή, τα φτιάχναμε και μόνοι μας
Αυτό ήταν και αφορμή, όπου εβάζαμε και το μυαλό μας να δουλέψει!
Δεν ήταν όπως σήμερα, που τα παιγνίδια όλα τα παιδιά πλέον, τα αγοράζουν και τα βρίσκουν έτοιμα!.
Τα Καλοκαίρια, συνήθως συνδυάζαμε τα παιγνίδι.
Αν τύχαινε και βρισκόμαστε σε καμιά ποταμίδα που έτρεχε νερό απο πηγή, κάναμε και το μπάνιο μας σε καμιά κολύμπα, και μετά ψάχναμε τίποτα σφάκες για να φτιάξουμε σφακομπιστόλες ή νερομπιστόλες.
Ήταν φυσικό, όπου είχε τρεχούμενο νερό, να είχαν φυτρώσει τριγύρω πολλές σφάκες, που οι άλλοι συμπατριώτες μας τις λένε πικροδάφνες,
Με αυτές τις σφάκες λοιπόν, ή πικροδάφνες,φτιάχναμε τα παιγνίδια μας αυτά τις σφακομπιστόλες, αλλα και τα σφακοντούφεκα!
Και τα δύο παιγνίδια, ήταν ιδιαίτερα αρεστά στα παιδιά των αγροτικών περιοχών της κρήτης!
Πώς τώρα το φτιάχναμε το παιγνίδι μας…
Χρειαζόμαστε απαραίτητα ένα μαχαιράκι για να κόψουμε ένα ίσιο και μαγληνό βλαστο, που να ξεκουπά εύκολα.
Ένα βλαστό περίπου σαν το χονδρό μας δάχτυλο, αλλά τρυφερό, γιά να ξεκουπάει. γιατι αλλιώς έσκαγε η φλούδα.
Κόβαμε ένα βλαστό μισό μέτρο περίπου, χωρίς φύλλα.
Ξύναμε μπρος πίσω με το μαχαιράκι μας, το κομμένο μέρος, να έχει σωστή κάθετη κόψη..
Από τη χονδρή πλευρά, περίπου δέκα με δώδεκα εκατοστά, όσο να κρατά
η φούχτα μας, το χαράζαμε γύρω γύρω, και τον φλοιό εκεί τον αφήναμε πάνω
Στο μπροστινό όμως μέρος, ο φλοιός πρέπει να αφαιρεθεί όλος και μονοκόμματος.
Έτσι, κρατούσαμε γερά το βλαστό με το αριστερό χέρι, μέχρι εκεί που έχουμε χαράξει.
Με το δεξί στρίβαμε με τη φούχτα μας το υπόλοιπο μπροστινό μέρος , δεξιά αριστερά δυνατά, και προσπαθούσαμε να ξεκουπήσουμε όλο αυτό το φλοιό, αλλά χωρίς να μας σκάσει πουθενά.
Δεν ήταν πολύ δύσκολο, σιγά σιγά δεξιά αριστερά με πολύ προσοχή, το πετυχαίναμε να ξεκουπήσει όλο το μπροστινό μέρος.
Τώρα είχαμε πετύχει κάτι παρόμοιο με ένεση!
Αν ξαναβάζαμε δηλαδή το βλαστό πάλι μέσα στο φλοιό του όπως ήταν πριν, και τραβώντας προς τα πίσω, μπορούσαμε να τραβήξουμε νερό από το ποτάμι!
Μπορούσαμε δε το νερό αυτό, σπρώχνοντας δυνατά το έμβολο προς τα μέσα, να το πετάξουμε πέρα!
Για τη συνέχεια το παιγνίδι μας αυτό, μπορούσε να γίνει δύο πράγματα…
Το ένα ήτανε που θα κόβαμε ένα μικρό σούρο από τόν ίδιο το βλαστό, όπως περίπου είναι ο φελός, και θα τον κάναμε ”βλήμα” για να πετάγεται μακρυά.
Με τη πίεση δηλαδή του αέρα, έσπρωχνε το σοούρο πέρα.
Έτσι έκανε κάθε παιδί το δικό του σφακοτούφεκο και σπρώχνοντας το έμβολο, πετάγαμε το σούρο ο ένας του αλλονού!
Μπορούσε δε να πεταχτεί ο σούρος και τριάντα μέτρα μακρυά!
Έτσι με τα <<όπλα>> μας στα χέρια, υποτίθεται κάναμε πόλεμο μεταξύ μας!
Αλλη εκδοχή του παιγνιδιού, ηταν στο σούρο μας, να κάνουμε μιά τρύπα και αντί να πετάγεται ο σούρος, να πετάει απλά νερό!
Αυτή είναι η πολύ γνωστή στούς παλιούς νερομπιστόλα, ή σφακομπιστόλα!
Έτσι λοιπόν, είχαμε ένα πολύ διασκεδαστικό παιγνίδι, αντίστοιχο με τα γνωστά νερομπίστολα, τών νεοτέρων παιδιών
Τραβάγαμε νερό απο το ποτάμι και το πετάγαμε ο ένας στον άλλο!
Η διαφορά όμως ήταν, πως τα σημερινά παιδιά το νερομπίστολο θα είναι ένα αγοραστό πλαστικό παιγνιδάκι, που το πήρε ο μπαμπάς, ενώ σε εμάς τότε, ήταν από πικροδάφνη, και ασφαλώς ιδιοκατασκευή, που μας ανάγκαζε να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, για να γίνει σωστή η όλη διαδικασία, γιατί αλλοιώς το παιγνίδι, δέν θα μπορούσε να δουλέψει.
Τα μπουγελώματα βλέπεις, ήταν και τότε της μόδας!
Απο το σημερινό μου θέμα όμως, βγαίνει και ένα συμπέρασμα, ότι με το να .βάζουμε το μυαλό μας απο μικρά να δουλεύει και να λύνει προβλήματα, μας βοήθα να επιβιώνουμε ακόμα και σήμερα στις δύσκολες συνθήκες που ζούμε.
Αντίθετα με τα νέα παιδιά που έχουμε μάθει μονάχα να ΄΄πατάνε κουμπάκια΄΄, και να τα έχουν όλα έτοιμα!
Έτσι, πολλές φορές δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν μόνα τους.
Δύσκολα ”πιάνουν τα χέρια” τους να φτιάξουν κάτι, γιατι για να ξέρουν αυτό το κάτι, θα πρέπει να γίνει η εξάσκηση από μικρή ηλικία!
Κείμενο – φωτογραφία: Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
