Νώ μου Παπά τη χέρα σου, νώ μου Παπά τη χέρα σου…!!

Απ’ ότι ούλοι μας κατέχομε, τα παλιά τα χρόνια, οι Παπάδες, δεν επαίρνανε μηνιάτικο από το κράτος και για κείνο νά, εζούσανε τσι οικογένειες ντος, από τα δοσούδια τω χωργιανώ

Ούλοι ντος σχεδόν οι χωργιανοί, τος εβοηθούσανε, οπότε και να τος σε τύχενε ανάγκη και γι’ αυτό θωρούμε πολλούς χωργιανούς, να κλουθούνε του Παπά, την ημέρα του φωτισμού και να σηκώνουνε αυτά απού τος εδίδανε οι χωργιανοί ντος, απού ήτονε, τα φιλοδωρήματα για τον Παπά.
Ένεκα αυτηνής τση ανάγκης, αλλά και τση βοήθειας τω χωργιανώ, εμάθανε σιγά σιγά οι Παπάδες, ”το τροπάριο”, να παίρνουνε, αλλά ποτέ να μη δίδουνε!!

Τη λέξη, δίδω, με λίγα λόγια, την είχανε ντίπι για ντίπι, εξαλείψει, από το λεξιλόγιό ντος.

Μα γι’ αυτό όμως και οι χωργιανοί, δεν εχάνανε και την ευκαιρία, για να καταπιαστούνε από το γεγονός ετούτο νά και να τους σε διακωμωδήσουνε, με περίσσια δόση υπερβολής.
Ετσά απού λέτε, διασώζεται και η σημερνή μας ιστορία, όσον αφορά ένα Παπά ενός χωργιού, απού ήτυχε να κολυμπά μέσα στα βαθιά νερά, τση θάλασσας.

Εκειά το λοιπόν, απού εκολύμπα, ευρέθηκε άθελα ντου, ο Παπάς, στα βαθιά νερά και αρχίνηξε να φωνιάζει απεγνωσμένα και να καλεί σε βοήθεια, επειδής εκινδύνευγε, για να πνιγεί.

Ένας συγχωργιανός του, απού ήτυχε, εκειά κοντά, ήτρεξε αγλακιστός και αφού ήπαιξε ένα μεγάλο μακροβούτι, μέσα στη θάλασσα, εβρέθηκε δίπλα ντου και προσπάθησε για να τόνε σώσει, και να μη πνιγεί, ο άμοιρος!!

Αφού το λοιπόν, τον επλησίασε, αρχίνηξε να του φωνιάζει, πολύ αδυνατά, λέγοντας του:

Νώ μου Παπά τη χέρα σου!!
Νώ μου Παπά τη χέρα σου!!
Νώ μου παπά τη χέρα σου!!
Πράμα όμως ο Παπάς!!
Δεν εκαταλάβενε γρή!!
Δεν εχαμπαργιαζότανε καθόλου!!
Δεν του έδιδε τη χέρα ντου!!

Με αποτέλεσμα, να χωθεί στο νερό ο Παππάς και να πνιγή, ο αμπουντάλακας!!

Με πολύ μεγάλη λύπη, ο παρ’ ολίγον διασώστης, ήφταξε στο χωργιό ντου και σοκαρισμένος όπως ήτονε, είπενε το περιστατικό στους χωργιανούς του, με τη κάθε λεπτομέρεια!!

Ά!!….
Ούλα κι ούλα!!
Εσύ ήκανες ένα πολύ μεγάλο λάθος!!
Δεν τα κατάφερες καθόλου καλά!!
Δεν του είπες, τη σωστή κουβέντα!!
Ποτέ δεν τα λένε, ετούτα νά τα λόγια, σε ένα Παπά!!
Ποτέ δεν του μιλάνε, ετσά λογιώ!!

Αυτά του είπανε οι χωργιανοί ντου και εσυνεχίζανε να του λένε ακόμη:

Ήπρεπε, να του πεις :
Πάρε Παπά τη χέρα μου!!
Πάρε Παπά τη χέρα μου!!
Πάρε Παπά τη χέρα μου…. και κρατήξου, να σε τραβήξω!!

Μόνο ετσά λογιώ, με το…… πάρε Παπά τη χέρα μου, πάρε Παπά τη χέρα μου, θα καταλάβενε, είντα ήθελες να του πεις, για να γλυτώσει και κείνος, ο μαύρο κακομοίτσης!!

Στη συνέχεια όμως, ούλοι ντος μαζί οι χωργιανοί, επήγανε στο μέρος απού είχενε πνιγεί ο Παπάς και αρχινήξανε να τονε ψάχνουνε στη θάλασσα, απεγνωσμένα. Αλλά δεν τονέ βρίσκανε πουθενά!!

Μιας κοπανιάς όμως, εσηκώθηκε ένα τεράστιο κύμα και νά που ήφερε τη σωρό του Παπά, στην ακρογιαλιά!!

Οι χωργιανοί βέβαια, επήρανε τη σωρό ντου και μετά από την υπόδειξη των διανοουμένων, τηνέ μεταφέρανε στο αγροτικό γιατρείο του χωργιού κι’ από εκεί, στο νεκροτομείο.

Εκειά του κάμανε οι γιατροί, τη προβλεπόμενη νεκροτομή, για να ειδούνε κι’ όλας, τσ’ αιτίες του πνιγμού.

Ετότες σάς ήτονε, απού εκρατήξανε, από ‘κειά κοντά, απού το φάλι ντου, ένα άντερο, για τα περεταίρω!!

Το άντερο εκείνο νά, το καθαρίσανε καλά καλά, το παστουρώσανε με αλάτσι και ύστερα το τεντώσανε και το ξέρανανε στον ήλιο!!

Μετά εδέσανε το άντερο σε ένα μαντολίνο, για να παίζει το ρόλο τση χορδής και ενώ τηνέ κουρδίσανε καλά, αρχινήξανε να τηνέ παίζουνε!!

Το μαντολίνο ήβγαζε τη πρωτόγνωρη, στα χρονικά των μουσικών οργάνω, μελωδία, που τον ήχο τσι μελωδίας αυτής, δεν εμπόρεσε ποτέ ντου, κιανένα, μα κιανένα, άλλο μαντολίνο, να βγάλει, και ήτονε αυτή απού ακολουθεί:

”Ντώουμ, νώ μου, νώ μου!!
Ντώουμ, νώ μου, νώ μου!!
Ντώουμ, νώ μου, νώ μου, νώ μου…”!!

Σύνταξη κειμένου: Φανούριος Ζαχαριουδάκης.