Μετά το τέλος των μαθημάτων, τα σχολαρούδια, για εκτόνωση αλλά και για εξάσκηση, έπαιζαν διάφορα παιγνίδια, αλλά στα χωριά είχαν ένα προτέρημα, εν σχέσει με την πόλη…
Είχαν μεγάλη άνεση χώρου, γιατι είχαν τα σόχωρα, τις αλάνες, η τα χωράφια και είχαν άνεση χώρου να παίξουν ότι παιγνίδι θέλανε!
Τα μαθήματα γινόταν τότε πρωί βράδυ, αλλά και τα Σάββατα!
Έτσι τα περισσότερα παιδιά, έβρισκαν επιτακτική τη διέξοδο στο παιγνίδι!
Καμιά σχέση με τα ηλεκτρονικά παιγνίδια της σημερινής εποχής, αφού τότε, τα περισσότερα χωριά δεν είχαν ούτε καν …ηλεκτρικό ρεύμα!.
Στο σπίτι φώτιζε τη νύχτα ο λύχνος και η λάμπα πετρελαίου…
Ανάλογα την παρέα, αν ήταν αγόρια η κορίτσια και ανάλογα τα άτομα παίζανε το ανάλογο παιγνίδι.
Τα κορίτσια προτιμούσαν το κουτσό η το κίσκιντο. (πεντόβολα)
Ένα πολύ δημοφιλές παιγνίδι εκείνης της εποχής για αγόρια, ήταν ο ντελιμάς η ντελής, ντελιματζάκι η μότζος. Στην υπόλοιπη Ελλάδα το λέγανε ”ξυλίκι”.
Πιθανολογώ, ότι τη λέξη την έμαθαν από τα Τουρκάκια, όταν έπαιζαν μαζί τους, διότι το deli σημαίνει αίμα, και το παιγνίδι αυτό ενίοτε ήταν και αιματηρό.
Αφού λοιπόν είχαν μαζευτεί μια παρέα δύο, τριών η και περισσοτέρων αγοριών, έφτιαχναν δύο ισάριθμες ομάδες.
Έστηναν 2 πέτρες κοντά, έκοβαν από μια ελιά, η άλλο δένδρο ένα κλαρί περίπου μισό μέτρο, τη βέργα, και ένα άλλο μικρότερο, τον ντελιμά, που είχε περίπου 15 με 30 εκατοστά, και τον ακουμπούσαν επάνω στις πέτρες.
Τώρα, το πια ομάδα θα ξεκίναγε πρώτη, αυτό το κανόνιζε ένας.
Έπαιρνε μια πλακουτσωτή πέτρα, την έφτυνε από τη μια μεριά, και ανάλογα τι είχαν συμφωνήσει, την πετούσε ψηλά και λέγοντας…”χλωρο η ξερο” ?
Όταν η πέτρα έπεφτε κάτω, αν ήταν το σαλιωμένο πάνω, κέρδιζε το χλωρό, αν τύχαινε η άλλη μεριά κέρδιζε το ξερό, έτσι ανάλογα ποιά ομάδα κέρδιζε, άρχιζε και πρώτη το παιγνίδι!
Ο πρώτος παίχτης βάζει τον ντελιμά επάνω στις πέτρες, (σαν γεφυρίτσα)
και με την βέργα προσπαθούσε να την ισορροπήσει, και να την σηκώσει στον αέρα και με ένα χτύπημα απο το πλάι, να την πετάξει όσο πιο μακρυά γίνεται.
Αν στην προσπάθεια δεν πετύχαινε τον ντελιμά, τότε έχανε και έπαιρνε τη σειρά άλλος παίχτης της ίδιας ομάδας, και ούτω καθ΄ εξης…
Οι παίχτες της αντίπαλης ομάδας, είχαν απλωθεί στο χωράφι σε διάφορα σημεία και προσπαθούσαν να πιάσουν τον ντελιμά στον αέρα.
Οπότε αν τον έπιαναν, άρχιζε η δική τους σειρά
Κερδισμένος ήταν αυτός που πετούσε μακρύτερα τον ντελιμά.
Για να τσεκαριστεί αυτό, τότε μετρούσε ο παίχτης ”βεργιες” από τη ”μάνα”, δηλ τις πέτρες μέχρι εκεί που είχε πέσει ο ντελιμάς, πόσες φορές χωράει η βέργα.
Έτσι ήταν εύκολο να βρεθεί ο νικητής, αφού η βέργα το απεδείκνυε!
Έτσι συνέχιζε το παιγνίδι, μέχρι να παίξουν όλοι και έχανε η ομάδα με τις λιγότερες ”βεργιές”
Δεν ήταν όμως και λίγες οι φορές που είχαμε και κούτελα με αίματα η καρούμπαλα στο κεφάλι, καθ ότι ο ντελιμάς έφευγε με ορμή!
Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
