Ο Μάρτης όσο κι αν ήταν ένας μήνας αγαπητός και επιθυμητός, γιατί ήταν συνειφασμένος με την Άνοιξη άρα και με τον έρωτα
Αρχίζοντας από τα πουλιά στην εξοχή που ετοιμάζουν τις φωλιές τους και τη φύση που ξαναγεννιέται, τα λουλούδια που ανθίζουν, εν τούτοις ήταν και μήνας με τις αλεργίες και τα μαυρίσματα από την ήλιο, που καμιά φορά γινόταν και επικίνδυνα εγκαύματα!
Οι κοπέλες παλιά ήταν θελκτικές αν ήταν “κρυφοπαχιες κι αφράτες”, και ακόμα περισσότερο θελκτικιές, αν είταν και άσπρες!
“Ενιά ομορφιές η ασπρουγιά δεκαοχτώ τα πάχη
τριανταέξη τα μαλλιά, χαράς τση τα που τα ‘χει”!
Αυτοί ήταν οι βαθμοί σε αξία μιας κοπέλας στη Κρήτη!
Αυτά τα λεγανε στη Μεσαρά, και φρόντιζαν οι γονείς, οι κόρες τους να τηρούν τους κανόνες ομορφιάς, και να μην τις δει ο ήλιος και τις “κάψει”, και τους μείνουν στο ράφι!
Αδύνατη ξερακιανή και μαύρη, δεν μπορούσε να έχει πολλές ελπίδες, αντίθετα η παχουλούλα ήταν το “λουκούμι” της εποχής, και αν ήταν άσπρη θα είχε ελπίδες και για ένα καλό γαμπρό!
Το πάχοςλοιπόν το είχε, τα μακρυά μαλλιά τα είχε, πως όμως θα γλύτωνε η κοπελιά από το αδηφάγο μάτι του ήλιου που θα της χάλαγε το κέρινο ή λευκό της χρώμα? Τη λύση την έδινε το βραχιολάκι με τις κόκκινες πλεχτές λουρίδες, που όποια το φορούσε δεν την έπιανε ο Μάρτης με την απότομη αλλαγή του ήλιου θα την έκανε κατάμαυρη και ίσως και με εγκαύματα! Η μαμά θα πλέξη το βραχιολάκι και τη πρώτη του Μάρτη θα της το δώσει να το φορέσει στο χέρι.
Φαίνεται αυτό να μην είναι μονάχα έθιμο της Κρήτης, αλλά πανελλήνιο, και μάλλιστα από την αρχαιότητα!
Μπορεί να έχει ξεχαστεί στα χωριά, όμως οι πλανώδιοι στις μεγαλουπόλεις, καλλά κάνουν και πουλάνε τα βραχιολάκια, για να μην ξεχαστεί το πανάρχαιο ελληνικό έθιμο.
Οι φώτο είναι από το Μοναστηράκι
Κείμενο φωτογραφία Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
