Είχα συνδυάσει τότε ”το τερπνόν μετά του ωφελίμου”
Τριανταπέντε και πλέον χρόνια έχουνε περάσει από τότε, που σε μια απόδραση πάνω ψηλά στο Ψηλορείτη, και συγκεκριμένα στην Νίδα, είχα ζήσει στιγμές αξέχαστες, στιγμές ανεπανάληπτες, που μου έμειναν να τις θυμάμαι παντοτινός μου.
Είχα όμως συνδυάσει τότε ”το τερπνόν μετά του ωφελίμου”.
Θέλω να πω ότι, πέρα που απόλαυσα τις ομορφιές της φύσης, ενώ αφουγράστηκα νοερά το κλάμα του Νεαρού Δία, τους ήχους των ασπίδων των Ιδαίων Δακτύλων, το καρδιοχτύπι του Καπετά Λεράτο, αν πετύχει το στόχο του, δηλαδή τη θανάτωση του Τούρκου Αγά, του Δερβής, έκανα και διάφορες άλλες ενέργειες, που αποδείχτηκαν ωφέλιμες.
Είχα μαζέψει έρωντα – δίκταμο, που βρισκόταν σε αφθονία και συγκεκριμένα, ανατολικά της ”Μηλιάς το νερό”, εξασφαλίζοντας έτσι τα τσάγια του Χειμώνα.
Αλλά και έκοψα με το σκαλίδι μια κολόνα χιονιού από την είσοδο του σπηλαίου του ”Ιδαίον Άντρον”, όπως φανερώνει η φωτογραφία που συνοδεύει το παρών δημοσίευμα και τη μετέφερα βραδιασμένα πλέον στο χωριό μου, το χωριό Γαλιά, φορτωμένη στο γάιδαρο, αφού την είχα βάλει μέσα σε δύο σακιά τα οποία είχαν στο ενδιάμεσο τους άχυρα.
Είχα είδη εξασφαλίσει τις χιονάδες – κανελάδες μου, τις επόμενες ζεστές μέρες του καλοκαιριού!!
Έπινα τότε τη χιονάδα μου, με αγνό χιόνι του Ψηλορείτη, προσθέτοντας αγνά παραδοσιακά υλικά, που ήταν πέρα του χιονιού, η ζάχαρη, η κανέλα και τα γαρύφαλλα και όχι όπως σήμερα συνηθίζεται κατά κόρον να χρησιμοποιούνται θρύμμα πάγου και άλλα βιομηχανικά και συντηρητικά υλικά.
Όλα αυτά, γιατί παντοτινή μου αρχή ήτανε τα παρακάτω σοφά λόγια:
”Εύκολο λάφυρο δεν το ζυγώνω, το δυσκολόβρωτο μ’ ευφραίνει μόνο”!!
Ήταν Ιούνιος του 1981.
Κείμενο – φωτογραφία: Φανούριος Ζαχαριουδάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
