Ο Κρητικός Μιχάλης Πετσαλάκης που ζει στο Λονδίνο περιγράφει την περιπέτεια του αλλά και τι βίωσε στο North Midlessex Universiy Hospital όπου νοσηλεύτηκε
Διαβάστε την περιγραφή που σοκάρει:
48 ώρες περίπου απο την επιστροφή μου στο σπίτι και προσπαθώ σιγά σιγά και βήμα βήμα να ανακτήσω την αναπνοή μου και να τη φέρω στα επίπεδα που ήταν πριν το κτύπημα του covid19.
Θα σας γράψω την εμπειρία μου για να μην υπάρχουν περιθώρια να σας παραπληροφορήσει ο κάθε ειδικός σχετικά με τον συγκεκριμένο ιο και για να αντιληφθείτε το μέγεθος του κινδύνου που όλοι εν δυνάμη διατρέχουμε.
Αρχικά θα ήθελα να σας παρακαλέσω οταν κάποιος κοντά σας επιχειρήσει να πει οτι έλα μωρε μια κοινή γρίπη είναι να του ΔΙΝΕΤΕ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΔΟΞΑ ΠΑΤΡΙ σαν φόρο τιμής σε όλους εμάς που κινδύνεψε η ζωή μας απο αυτό το φονικό όπλο.
Να τον ξαπλώνετε κάτω , δεν αξίζει να αναπνέει …..
Ο συγκεκριμένος ιος είναι ΟΠΛΟ μπαίνει στο σώμα σου για να σε σκοτώσει και προσπαθει να το κάνει με όποιο τρόπο μπορεί.
Εγώ δεν έχω πάθει ούτε την κοινή γρίπη για δεκαετίες. Δεν είμαι ζαχαροδιαβητικός , δεν είχα θέματα με την καρδιά μου και γενικώς η υγεία μου είναι σε καλή κατάσταση το μονο που είχα είναι καποια παραπανίσια κιλά .
Στις 16 του Μάρτη κι ενώ πηγαινα στη βάρδια μου στο ξενοδοχείο ένοιωσα οτι είχα πυρετό . Δεν μπορούσα να τον μετρήσω διοτι δεν υπήρχε θερμόμετρο αλλα πηρα παρακεταμόλη και φτάνοντας το πρωί στο σπίτι διαπιστωσα οτι είχα 38,4.
Αμέσως απομονοθηκα για να μην επηρεάσω και τα υπόλοιπα μέλη του σπιτιού , πήρα το 111 (μετα απο 2 ωρες αναμονη απάντησαν) και μου είπαν να παίρνω παρακεταμόλη και αν σε 7 μερες δεν είμαι καλύτερα να τους ξανακαλέσω.
Μη έχοντας άλλη λύση ακολούθησα τις οδηγίες τους αλλά παραλληλα συνομιλούσα με μια καλή μου φίλη γιατρό στην Ελλάδα.
Ο πυρετός σταθερά πάνω απο 38 και το πρώτο χτύπημα ήταν η μείωση της όρεξης. Απο την 3η μέρα ήμουν μόνο με νερό δεν μπορούσα να φάω ουτε ένα κομάτι ψωμί . Εκεί ειλικρινά άρχισα να φοβάμαι διοτι αρχισα να καταλαβαίνω οτι κάτι μέσα μου προσπαθεί να με αποδυναμώσει και να με εξοντώσει. Για πέντε ολόκληρες μέρες έπινα μόνο νερό , παράλληλα στις 19 του μήνα το βράδυ είδα αίμα στα ούρα , πράγμα που κι εγώ και η γιατρός στην Ελλάδα αλλα και η GP μου την επόμενη μέρα θεωρήσαμε αιτία του κακού και ουρολοίμωξη. Ξεκινήσαμε αντιβίωση αλλά μάταια και 2 μέρες μετα ήρθε και η αιμόπτυση. Ο ιος έκανε ολομέτωπη επίθεση και εγώ έπρεπε να είμαι σπιτι διοτι δεν έκριναν οτι είμαι περίπτωση για διακομιδη σε νοσοκομείο.
Ανήμερα της εθνικής εορτής στις 25 του Μάρτη το οξυγόνο μου είχε πέσει στο 90 , η αιμόπτυση συνεχιζόταν και η αιματουρία παράλληλα όπως επίσης και ο πυρετός , κάλεσα το 999 και μετά απο 45 λεπτα αναμονή κι ενω άκουσαν την κατασταση μου με έβαλαν σε προτεραιότητα για μεταφορά σε νοσοκομείο . Τους κάλεσα στις 16:15 το θυμαμαι σα να είναι τώρα γιατι τα λεπτά ήταν κρίσιμα , ήρθαν μετα απο 3 ακόμα κλήσεις στις 19:30 !!!!
Τουλάχιστον ήρθαν , με πήραν και με μετέφεραν στο north midlessex universiy hospital το οποίο βρίσκεται κοντα στο σπίτι μου . Εκεί ξεκίνησε ένας νεος Γολγοθάς , τους είπα οτι ηρθα με χαμηλό οξυγόνο και με έβαλαν σε μια πολυθρόνα απο αυτές με το τηλεκοντρόλ που ρυθμίζεις το υψος των ποδιών και την ανάκληση με παροχή οξυγόνου . για πολλές ώρες παρκαρισμένος εκεί και ενω περνούσαν και έπαιρναν αίμα ανα τακτά χρονικά διαστήματα έδωσα ούρα και με πηγαν και για ακτινογραφία θώρακος. Γύρω στις 2 μετά τα μεσανυχτα ήρθε ενας γιατρός και μου ανακοίνωσε οτι εχω τον covid19 και οτι αναμένω κρεβάτι για να νοσηλευτώ.
10 ώρες αργότερα με μετέφεραν σε κρεβάτι , σε ένα θάλαμο που απο οτι τωρα αντιλαμβάνομαι γίνετε η αξιολόγηση των περιστατικών για να τα προωθήσουν στην κλινική ή να τα στείλουν σπίτια τους.
Σε αυτό το θάλαμο κοιμάσαι με τον ΧΑΡΟ το νοιώθεις οτι είναι παρών στο δωμάτιο, 2 άνθρωποι πέθαναν μπροστά μου ένας 87 χρόνος και ένας 49 χρονων, υπέρβαρος. Ένα μικρό λάθος κι έφυγες.
Μετά από 48 ώρες παραμονή εκεί και ενώ δεν μπορούσα να πάρω ανάσα , δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ τα βράδια διότι κρυβόμουν , έμενα καθιστός σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι και περίμενα να ξημερώσει και να πάω στην επόμενη μέρα, κάθε λεπτό μετρούσε.
Στις 27 του μήνα λοιπόν με πήγαν στον Τ5 ward στο κρεβάτι 19.
Το πρώτο πράγμα που η νοσηλεύτρια μου είπε ότι δυστυχώς δεν μπορούν να αλλάζουν τα σεντόνια διότι έχουν έλλειψη !!!!
Μου έδιναν αντιβιοτικά σε κάψουλες αλλά και ενδοφλέβια κάθε βράδυ και παράλληλα μου έκαναν και το ενεσάκι για την αποφυγή της θρόμβωσης λόγο ακινησίας.
Με ξεκίνησαν με 10 λίτρα οξυγόνο την όποια σε 48 ώρες κατέβασαν στα 4 λίτρα με τα στα 2 και τελικά στις 2 του Απρίλη την αφαίρεσαν εντελώς.
Το νοσοκομείο είχε σοβαρότατες ελλείψεις , κάθε μέρα κατι δεν υπήρχε , αρχικά οι χυμοί , μετά οι μπανάνες (μη το θεωρείτε μικρό για έναν ασθενή με τόσα φάρμακα το να μπορέσει να Βάλεϊ στο στόμα του μια μπανάνα είναι τεράστια υπόθεση) και στο τέλος δεν υπήρχαν ούτε τα εμφιαλωμένα νερά που μας παρείχαν για να μπορούμε να παίρνουμε και τα χάπια μας.
Ξέρω οτι πολλοί Έλληνες εργάζονται στο NHS , το έργο τους είναι αξιέπαινο αλλά με αυτά που εγώ βίωσα η μόνη ευχή που μπορώ να δώσω είναι να μην το χρειαστεί κανείς και ποτέ !!!
Η γιατρός την μέρα που έφευγα μια κυρία απο την Ινδία απο οσο μπόρεσα να αναγνωρίσω απο την προφορά της και την εικόνα της μου είπε : From all these people in this room you gave the most difficult fight , but you have been very brave .
Δεν ξέρω αν υπήρξα γενναίος το μονο που ξέρω είναι οτι δεν πιστεψα ποτέ οτι θα πεθάνω ακόμα και οταν μια ανάσα ήταν το πιο δύσκολο πράγμα για μένα ……..
Κάντε οτι χρειάζεται για να αποφύγετε να χτυπηθείτε απο αυτο το φονικό όπλο και όποιος το κατασκεύασε πρέπει να δικαστεί σαν εγκληματίας πολέμου κατά της ανθρωπότητας .
ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΠΙΤΙ για όσο χρειαστεί.
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
