” Στου Χάρο τη Βρύση”

Στου ”χάρο τη βρύση” θα συναντήσουμε διάφορες αρτεσιανές πηγές, ενώ ξεχωρίζουν δυο μεγάλες και ένα καβούσι

Αν βρεθούμε στο χωριό Γαλιά και προχωρήσουμε το δρόμο προς το Φράγμα της Φανερωμένης και εάν μετά από ένα χιλιόμετρο παρεκκλίνουμε του συγκεκριμένου δρόμου προς τα αριστερά, σε απόσταση ακόμα δύο περίπου χιλιομέτρων θα βρεθούμε εντελώς ξαφνικά σε ένα διαφορετικό τοπίο, από το συνηθισμένο, που πουθενά αλλού δεν θα μπορούσες να το συναντήσεις στον τόπο μας.

Θα βρεθούμε στην τοποθεσία, ”στου Χάρο τη Βρύση”!!

Πιστεύω προσωπικά πως η ονομασία έχει σχέση με την διαφορετικότητα του τοπίου, την υπάρχουσα μεγάλη ρεματιά και την υπέρμετρη βλάστηση.

Που όλο βέβαια αυτό το σκηνικό δημιουργεί δέος στον επισκέπτη, οποιανδήποτε στιγμή και εάν επισκεφτεί το συγκεκριμένο μέρος.

Μα πως να μην του δημιουργεί, αφού ξαφνικά σκοτεινιάζει και ο ήλιος κρύβεται από τα πανύψηλα πλατάνια και την παχιά φυλλωσιά αυτών, που σε συνδυασμό με τη διαφορετικότητα του τοπίου, δημιουργείται μια ιδιαίτερη αίσθηση.

Στου ”χάρο τη βρύση” θα συναντήσουμε διάφορες αρτεσιανές πηγές, ενώ ξεχωρίζουν δυο μεγάλες και ένα καβούσι.

Απ’ εδώ ξεκινά μια ρεματιά φτάνοντας σε μεγάλο βάθος, με μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας και στα αντίπερα μέρη της ρεματιάς σχηματίζονται ισόπεδα τμήματα γης, που παλαιότερα αρδευόταν από τις προαναφερόμενες πηγές.

Τα αρδευόμενα αυτά τμήματα γης λεγόταν, ” τα Γαλιανά Κάτω Περιβόλια ”.

Πριν μερικές δεκαετίες, ”τα Γαλιανά Κάτω Περιβόλια”, έσφυζαν από ζωή όλο το χρόνο, μα και μέρα και νύχτα, καθ’ όσον πότιζαν και όλη τη νύχτα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Όλος ο κόσμος συνδύαζε την παραγωγή των κηπευτικών και φρούτων, με την καλλιέργεια της ελιάς, το μάζεμα διάφορων αρωματικών φυτών, καθώς και την εύρεση χοχλιών.

Ενώ εδώ ήταν όπως έλεγαν ”η μάνα του λαγού”, με αποτέλεσμα τον τόπο αυτό να τον επισκέπτονται πάντοτε οι κυνηγοί, κατά τους κυνηγετικούς μήνες.

Ενώ σε εμάς τα μικρά παιδιά άρεσε πάντα το συγκεκριμένο μέρος, καθ’ όσον η ”χάρη μας” έφθανε μέχρι το Κουτσουλίτη ποταμό και το παλιό φράγμα της Φανερωμένης, όπου ολημερίς, καβρουλολογούσαμε.

Από την κεντρική πηγή, του ”Χάρου της Βρύσης”,αρδευόταν ως επί το πλείστον το σύνολο των ποτιστικών χωραφιών.

Ενώ ο κανόνας του ποτίσματος ήταν, όποιος πρώτος πήγαινε και έβρισκε το νερό ελεύθερο, πότιζε, ενώ ο δεύτερος έπαιρνε αμέσως σειρά.

Εάν έφευγε ωστόσο ο δεύτερος, έστω και για λίγο και έφθανε κάποιος τρίτος, έπαιρνε τη σειρά του δεύτερου.

Από το καβούσι, πότιζε μονάχα ο Παπάς του χωριού!!
Βλέπεις,”Κεφαλή” του χωριού, στο χωριό, ”Κεφαλή” και στα

Κάτω Περιβόλια, καθ’ όσον το πρώτο περιβόλι που συναντούσαμε ήταν του Παπά!!

Το καβούσι είχε εξαιρετικής ποιότητας νερό, απ’ όπου έπινε όλος ο κόσμος, αφού ένιωθε πως το είχενε ευλογήσει ο Παπάς!!

Σαν να ήταν χθες και ενώ πηγαίναμε ακόμα στο Δημοτικό σχολείο, οι γονείς μας δεν δίσταζαν καθόλου για να μας ξυπνήσουν στις δύο και τρεις η ώρα τη νύχτα, πολύ περισσότερο όταν είχε φεγγάρι και μας έστελναν στα ”Κάτω Περβόλια” για να πάμε να ποτίσουμε τους κήπους και δένδρα που είχαμε.

Μοναδικό εφόδιο που μας έδιναν ήταν ένα σκαπέτι, το οποίο το χρησιμοποιούσαμε για να κόβουμε το νερό από αυλάκι σε αυλάκι και τίποτε περισσότερο.

Από φαγητό δεν νοιαζόταν ποτέ να μας δώσουν για να φάμε, κατά τη διάρκεια της ημέρας και ενώ θα ποτίζαμε.

Τρώγαμε διάφορα φρούτα, ήμερα και άγρια, ενώ πίναμε νερό απ’ αυτό το τρεχάμενο.

Πάντοτε πιστεύαμε ότι το νερό, αν περάσει σαράντα πετραδάκια, είναι καθαρό!!

Βλέπεις, ήθελαν να μας σκληραγωγήσουν, να μας μάθουν την αυτοσυντήρηση, οπουδήποτε και σε οποιανδήποτε συνθήκες, καθώς και να μας διώξουν από πάνω μας το αίσθημα του φόβου, εάν αυτό υπήρχε.

Εμείς βέβαια πάντοτε τα καταφέρναμε χωρίς κανένα δισταγμό!!

Μα πως αλλιώς θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας πως ήταν απόγονοι, γνήσιων Δωριέων;;

Ωστόσο όλα αυτά τα περιβόλια, ”του Χάρο της Βρύσης”, έχουν περιέλθει τώρα στην εγκατάλειψη, ενώ η βλάστηση οργιάζει και το μέρος είναι απροσπέλαστο!!

” …..μονάχα εγώ επέρασα, πεζός κι’ αρματωμένος, με τετραπίθαμο σπαθί και εννιά οργές κοντάρι” !!

Σύνταξη κειμένου, φωτογραφικό υλικό: Φανούριος Ζαχαριουδάκης.