Τα χελιδόνια και γερανοί στη Κρήτη

Έφτασε και η φετινή άνοιξη και όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, τα πλέον συμπαθή αποδημητικά πουλιά έκαναν την εμφάνιση τους στη Κρήτη. Τα χελιδόνια εννοώ

Όλοι εμείς τα υποδεχτήκαμε με με μεγάλη χαρά, καθ’ όσον τα έχουμε συνδέσει με τον ερχομό της άνοιξης.

Αλήθεια, μας έλειπαν αρκετούς μήνες.

Το μισό φθινόπωρο και ολόκληρο το χειμώνα.

Τι να έκαναν όμως και αυτά, αφού είναι από τα αποδημητικά πουλιά που δεν μπορούν να ζήσουν μες το κρύο, τα χιόνια και τη παγωνιά του χειμώνα.

Εξάλλου ούτε τροφή θα έβρισκαν, καθ’ όσον το χειμώνα τα κουνούπια σπανίζουν, που αποτελούν τη βασική τροφή τους.

Είχαν φύγει από πέρυσι το φθινόπωρο για να μας επισκεφτούν πάλι τώρα την άνοιξη.

Είχαν πάει, κάτω, βαθιά στην Αφρική, μες την έρημο, όπου οι θερμοκρασίες είναι αρκετά μεγάλες, κατάλληλες για να ζήσουν.

Δεν μας ξέχασαν όμως ποτέ, μα ποτέ

Πριν από λίγες ημέρες, ”τα μεγάλα επιβατηγά αεροπλάνα”, οι γερανοί εννοώ, πέρασαν από το μέρος που βρισκόταν.

Αυτά πιο μπροστά, όλα μαζί, είχαν μαζευτεί, όπως είχαν συνεννοηθεί από τη προηγούμενη χρονιά.

Στη συνέχεια, όλοι μαζί, γερανοί και χελιδόνια, ξεκίνησαν για το μακρινό τους ταξίδι.

Δρόμο δρόμο, αφού είχαν να διανύσουν χιλιάδες χιλιόμετρα, όσα χελιδόνια κουραζόταν, αλλά και τα μικρά, ως και τα γέρικα, κάθιζαν στις μεγάλες φτερούγες των γερανών έως ότου φθάσουν στο τόπο μας.

Η κούραση ήταν όμως αβάσταχτη.

Ευτυχώς όμως, καταμεσής του πελάγους, χελιδόνια και γερανοί κάθισαν στα κατάρτια ενός εμπορικού καραβιού που έπλεε στη περιοχή.

Μεγάλη απόλαυση που μετακινούντο με το καράβι που τυχαία, λίγο νωρίτερα είχαν συναντήσει.

Μεγάλη όμως και η χαρά του καπετάνιο και του πληρώματος, που αυτή τη φορά δεν ταξίδευαν μόνοι τους, στο πολυήμερο κουραστικό ταξίδι.

Ταξίδευαν παρέα με χιλιάδες ψυχές, που αγωνιωδώς περίμεναν την ώρα και τη στιγμή που θα έφθαναν στο προορισμό τους.

Δρόμο δρόμο τα χελιδόνια, ενώ καθόταν στα κατάρτια του καραβιού, προσπαθούσαν να ξεγελάσουν τη πείνα τους με τα λιγοστά κουνούπια που τυχαία θα έμπαιναν στα ανοιχτά στόματα τους.

Τα χελιδόνια πηγαινοερχόταν στο καράβι σαν να γνώριζαν τους ναύτες από παλιά, δείχνοντας τους εξαιρετική μεγάλη εμπιστοσύνη.

Αλλά και οι ναύτες έδειχναν τη συμπάθεια των.

Μόλις το καράβι έφθασε κοντά στη Κρήτη, όλα τα χελιδόνια άρχισαν να στροβιλίζουν γύρο από το καράβι, σαν να ήθελαν να αποχαιρετήσουν και ευχαριστήσουν το καπετάνιο και τους ναύτες για τη φιλοξενία τους.

Μετά όλα μαζί, με οδηγούς και βοηθούς τους γερανούς σκόρπισαν στα διάφορα μέρη της Κρήτης μας.

Βρήκαν πάλι τα παλιά τους λημέρια, ενώ ο κόσμος τα υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, άρχισαν να κτίζουν υπομονετικά τη φωλιά τους, κάτω από τα μπαλκόνια των σύγχρονων σπιτιών ή και τα μεσοδόκια των παλιών.

Τη κτίζουν με μεγάλη μαεστρία, χρησιμοποιώντας μικρούς βόλους λάσπης.

Εκεί μέσα θα γεννήσει η μάνα χελιδόνα τα αυγά της, θα τα επωάσει και λίγο αργότερα θα έρθουν στη ζωή τα νέα χελιδονάκια.

Με αυτό το τρόπο επιτυγχάνουν τη διαιώνιση του είδους.

Ενώ οι γερανοί μετά το πέρας του σκοπού των, πετούν πολύ ψηλά, ο ένας δίπλα στον άλλο, φτιάχνοντας μια οριζόντια γραμμή και επιστρέφουν στα μέρη τους.

Θα τους ξαναδούμε πάλι το φθινόπωρο, να πάρουν ξανά τα χελιδόνια, να τα συνοδεύσουν στα Νότια της Αφρικής.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν ήμουνα παιδί το στοίχο που λέγαμε όταν βλέπαμε τους γερανούς να πετάνε πολύ ψηλά, φεύγοντας.

”Αγερανοί αγερανοί, πλέξετε μου ‘να σκοινί
να το πάω στσι καμάρες, να μου δώσουνε καφκάλες”.

Επίσης οι γερανοί έγιναν μαντινάδα, με την οποία καλωσόριζαν τους καινούριους συμπεθέρους:

”Το χρόνο οι αγερανοί κάνουνε ‘να σεφέρι
χίλια καλώς ορίσατε, καινουργιοσυμπεθέροι.

Υπάρχει δε και οι φράση, για κάποιο που κρύβει τα χρόνια του:

”Εδά περάσανε οι αγερανοί από τη κούνια σου”

Κάναμε όμως και ”διαολιές”, σαν μικρά παιδιά που ήμασταν.

Την ώρα που βλέπαμε τους γερανούς που πετούσαν τόσο όμορφα στον ουρανό, φτιάχνοντας αυτό το πανέμορφο ”σχοινί”, εάν καρφώναμε ένα μαχαίρι κάτω στη γη, αυτομάτως αυτοί χάλαγαν το σχοινί και εγίνοντο ένα σμήνος.

Ξεκαρφώναμε αμέσως το μαχαίρι από τη γη και πάλι οι γερανοί σχημάτιζαν το οριζόντιο σχοινί που είχαν δημιουργήσει προηγουμένως.

Μυστήριες και ανεξήγητες δυνάμεις αυτές!!

Ποτέ δεν μπόρεσα να τις καταλάβω, μα ποτέ.

Γι τα χελιδόνια επίσης λέγαμε πάρα πολλά όπως και αινίγματα.

”Από πάνω σαν τηγάνι
κι από κάτω σαν βαμπάκι
κι από πίσω σαν ψαλίδι. Τι είναι;;
(το χελιδόνι)”

καθώς και το

”Πετά σχίζει τον αέρα,
στη γη λίγο περπατεί,
έχει σπαθωτές φτερούγες
και ουρά ψαλιδωτή. Τι είναι;;
(το χελιδόνι)”

Τα χελιδόνια θα καθίσουν όλο το καλοκαίρι στο τόπο μας, θα μας απαλλάξουν από ένα εξαιρετικά μεγάλο αριθμό κουνουπιών και θα μας κρατήσουν συντροφιά, καθ΄όσον τη φωλιά τους θα τη κτίσουν κάτω από κάποιο μπαλκόνι του σπιτιού μας.

Επίσης θα μας βοηθούν να γνωρίζουμε τις καιρικές συνθήκες, που απ’ ότι ξέρουμε, όταν πετούν τα χελιδόνια χαμηλά, προμηνύουν κακοκαιρία, ενώ όταν πετούν ψηλά, προμηνύουν καλό καιρό.

Τέλη του φθινοπώρου πάλι, θα συγκεντρωθούν όλα μαζί πάνω στα τηλεγραφόξυλα και κάποια νύχτα που τα αρπαχτικά πτηνά θα κοιμούνται, θα περάσουν οι γερανοί και θα τα συνοδεύσουν πάλι για το μακρινό τους ταξίδι, την Αφρική.

Αλλά θα τα συνοδεύσουν οπωσδήποτε και οι δικές μας ευκές, ευχόμενοι, καλοστραθιά, αλλά και συγχρόνως, καλή επιστροφή!!

Σύνταξη κειμένου: Φανούριος Ζαχαριουδάκης