Το γραμμόφωνο…(του Αντώνη Κουκλινού)

Θα ν’ ήμουνε τεσσάρω, με πέντε χρονώ κοπελάκι… – Μνια νημέρα ήφερε ο αφέντης μου στο σπίτι, ένα παράξενο κουτί, με ένα μεγάλο χωνί από πάνω

Ήβαλέ ντο απάνω στο τραπέζι τση κουζίνας και εντάκαρε η μάνα μου να του φωνιάζει…
-Ίντα πήγες και ανεμάζωξες στο σπίτι, που το’ βρηκες, να πας να το γιαγύρεις οπίσω ντελόγω… άλλα μπλήρη πόσα λεφτά θα κάνει…
-Μη φωνιάζεις… μα… από του Μουλαλή το μύλο, θα το ξεπλερώσω…(μυλωνάς ήτονε ο αφέντης μου).
Η γκρίνια τση μάνας μου εβάσταξενε μνιά ολιά ώρα, μα ο αφέντης μου δε ν’ ίδρωνε τ’ αφτί ντου.
Έστεκα στη ν’ άκρα του τραπεζού, γιατί ήτονε ψηλό και δεν έφτανα να ιδώ καλά, ίντα είναι εκειόνά, που εγίνηκενε αιτία και φαώνουνται.
Θωρώ το πατέρα μου να γυρίζει γύρω, γύρω ένα χερούλι και έκανε οσά, ντο κουρδιστήρι.
Εβάστανε μια πλάκα και τη βάνει απάνω.
Έπχιασε σιγά, σιγά τη βελόνα και τη νε ‘κούμπησε στη ν’ άκρα τση πλάκας.
Εξεκίνησε να παίζει του Μουντάκη το τραγούδι, στο Ρέθεμνό’ ναι αυγερινός, ένα καλαμαθιανό.
Εφάνηκέ μου πως θελα τροζαθώ απου τη χαρά μου… το σπίτι μας, ήτονε το καλύτερο του χωργιού, εκατάλαβα πως είχα το καλύτερο μερακλή, πατέρα του κόσμου.
Ακόμη και η μάνα μου εμαλάκωσε μια ολιά, απου εμάνιζε και του χτυπαρθούνιζε ούλη ντη ν’ ώρα.
Όσο έπαιζε το γραμμόφωνο, έβγαινα απόξω στη ν’ αυλή μας, να στέσω τσι περαστικούς, για να τως ελέω πως το τραγούδι που παίζει το κατέχω να το τραγουδώ κι εγώ.
Μετά από δυό τρείς μέρες, έφερε άλλη μια πλάκα, με το ‘’στάδιο’’ αυτό κι αν ήτονε τραγούδι…
Παναγία μου πως μ’ άρεσε… ήρχουντονε παρέες στο σπίτι και τσι ξάνοιγα να κάθουνται γύρω, γύρω στο τραπέζι και εσκεφτόμουνε, πως οντε θα μεγαλώσω, θα πίνω κι εγώ κρασί με τσι δικές μου παρέες και θα βάνω πλάκες στο γραμμόφωνο να γροικούμε.
Εκάνανε καντάδες στο χωργιό και εκλούθουνε πάντα του πατέρα μου, να βαστώ τσι πλάκες και το κουρδιστήρι.
Έμαθα να ακονίζω τη βελόνα, να κουρντίζω, μα και να προσέχω τσι πλάκες να μη γρατζουνίζουνται.
Ακόμη και σήμερο που το σκέφτομαι, αισθάνομαι τη μυρωδιά από το βινύλιο, το μέταλλο στο χωνί και συγκινούμαι.
Αργότερα είχαμε ένα ράδιο ξύλινο, μεγάλο, με ξηρά μπαταρία, αφού ρεύμα δεν είχενε στο χωργιό ακόμη.
Εγροικούσαμενε το ραδιοφωνικό σταθμό Φωκίδος, με τις αφιερώσεις , στα φανταράκια, τον αξέχαστο Κωστή Φραγκούλη, κάθα πρωί, να μη χορταίνεις τη φωνή ντου και τα βράδια με τα Κρητικά από την εταιρία panivar, απου διαφήμιζενε τσι δίσκους με τσι λυράρηδες.
Είχενε και εκπομπές με θέατρο, πάντα θυμούμαι τη φωνή του Κατράκη, να με ταξιδεύει, αν και μικιό κοπέλι ήθελα ούλα να τα μαθαίνω.
Αργότερα ήρθε το ρεύμα και η ζωή μας άλλαξε.
Έγινε πιο αθρώπινη από τη μια πλευρά, όμως αν κρίνω το σήμερα…
Έχουμε τα πάντα…εκτός από την αθρωπχιά μας.
Αυτή τη χάσαμε, στο δρόμο της εξέλιξης.
Σήμερο και η μουσική έχασε εκείνη τη μαγεία που είχε…
Πράμα δεν θυμίζει εκείνη την ταπεινότητα, ακόμη και οι μυρωδιές αλλάξανε.
Το γραμμόφωνο απλά έχει χαράξει μέσα μου τη δική ντου εποχή…
Την εποχή που ένιωθα, μύριζα, ζούσα…

Κουκλινός Αντώνης.