Πήρα τη μάνα μου μια μέρα πρωί – πρωί, να πάμε να θερίσει ένα κομμάτι από το σιτάρι φίλου μου για τις ανάγκες κάποιου λαογραφικού θέματος, και ήθελα κιόλας να τη ξαναδώ να θερίζει μετά από 20 περίπου χρόνια!
Η λαχτάρα της ήταν τόσο μεγάλη που θα την πήγαινα στο θέρος, που αν και 86 ετών εκείνη, αντί να την πιάσει ο ήλιος, ή να πάθει κόπωση, αντίθετα ένοιωσε κοπελιά!
Ίσως και να ήταν το καλύτερο δώρο που της είχα κάνει εκείνη τη χρονιά!
Δεν πρόλαβα να την πάω στο χωράφι με το σπαρτό σιτάρι, και με ζήλο αρπά το μεγάλο δραπάνι, και μπορούσε σε μια ώρα να ρίξει κάτω μόνη της όλο το σπαρμένο!
Όση ώρα θέριζε η κα Πελαγία Χουστουλάκη, παρατηρούσα τα χέρια της, και θυμόμουν παλιά, τι συμβουλές μας έδινε σε εμάς τα παιδιά της, δινοντάς μας τα μικρότερα δραπανάκια για να βοηθάμε εγώ και η αδερφή μου.
-Να κρατάτε μεστά – μεστά το δραπάνι και γερά με τη δεξά σας χέρα.
Να έχετε το δραπάνι ασς σε απόσταση από τον μ-πόδα και το γόνατό σας, και ποτέ να μην το πλησιάζετε στα πόδι σας.
Να μην αλλάζετε δραπάνι, γιατί το ίδιο το συνηθίζει η χέρα σας, και να διαλέγετε ελαφριά δραπάνια και καλά κονισμένα.
Όταν γεμίσει η αριστερή φούχτα σας με σπαρμέο, να τα αφήνετε χάμω δίπλα σας. Όσο προχωράτε, τις φαφουλιές σταριού του χεριού σας να τις αφήνετε στην ίδια, μέχρι να γίνει μια μεγάλη αγκαλιά. Τις αγκαλιές αυτές θα τις δίνετε μετά μία – μία στον πατέρα σας να τις τοποθετεί επάνω στο δεματικό για να κάνει το δεμάτι. Έξη δεμάτια θα μένουν σε κάθε μέρος και αυτά θα είναι ένα χειρόβολο.
Παράλληλα μας έλεγε να φοράμε καπέλο ή ένα μαντήλι στο κεφάλι να μη μας πιάνει ο ήλιος και να πίνουμε πολλά νερά από το κρυγιαστάμνι.
Να μη θερίζουμε ποτέ από την ανηφόρα προς τη κατηφόρα, αλλά αντίθετα να προχωράμε στην ανηφόρα.
Να μην λαλούμε (θερίζουμε) το σπαρτό όπως να ΄ναι, αλλά να κόβουμε ένα όργο (τμήμα σιταριού), και να θερίζουμε το όργο αυτό, μετά πάλι άλλο όργο κοκ.
Πριν καν αρχίσουμε στις 6 το πρωί να θερίζουμε εγώ έλεγα:
-Μάνα μου μάνα μου, και πώς κοντώ θα θερίσουμε ετόσονα χωράφι 8 στρέμματα!
Και η απάντηση της μάνας:
-Ετσά το θαρρείς εσύ, αλλά να κατέχεις παιδί μου στη ζωή σου, πως πάντα τα μάθια φοβούνται τη δουλειά αλλά χέρια όχι!
Πράγματι, και οι τέσσερις μας μέχρι αργά το είχαμε θερίσει όλο!
Έβλεπα το θερισμένο χωράφι και σκεφτόμουν:
-Πόσο δίκιο είχε τελικά η μάνα μου!
Κείμενο – βίντεο – φώτος: Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
