Η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα της μητέρας
Η γιορτή της μητέρας έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της, η Ρέα, σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία.
Στα χριστιανικά χρόνια, σύμβολο της αιώνιας μάνας, που εικονίστηκε και λατρεύτηκε όσο καμιά, είναι η Παναγία.
Συχνά εικονίζεται με τα σύμβολα του πάθους, τη λόγχη και το Σταυρό από πάνω της, να επαληθεύουν την προφητεία του Συμεών πως την καρδιά της θα την σκίσει ρομφαία. Λέγεται ότι η καθιέρωσή της παγκοσμίως τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου οφείλεται σε μια γυναίκα από τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ την Ana Jarvis. Στη χώρα μας η γιορτή της μητέρας γιορτάστηκε πρώτη φορά το 1929 αλλά στις 2 Φεβρουαρίου για να συνδυαστεί με τη γιορτή της Υπαπαντής του Χριστού.
Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, η γιορτή της μητέρας μεταφέρθηκε τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.
Η αγάπη της μάνας δεν οριοθετείτε, ούτε και παζαρεύετε. Η αγάπη της μάνας δεν ανταλλάσσεται, δεν αντικαθίσταται και δεν υποκαθίσταται. Η αγάπη της μάνας δεν ξεθωριάζει με το χρόνο, δεν ευτελίζεται από συμφέροντα, δεν κομματιάζεται.
Πάντα ακέραιη, άδολη κι ατόφια, μας συντροφεύει από την πρώτη αναπνοή μας ως την τελευταία.
Στις μάνες όλου του κόσμου είναι αφιερωμένες ετούτες οι λιγοστές γραμμές. Στις μάνες εκείνες που σήμερα θα τους προσφέρουμε τα λουλούδια μας, αλλά και στις μάνες εκείνες που δεν έχουν την πολυτέλεια να χαρούν αυτή τη γιορτή. Στις μάνες των πόλεων και των χωριών, τις μορφωμένες και τις αμόρφωτες, τις πλούσιες και τις φτωχές, τις νέες και τις ηλικιωμένες. Στις μάνες που ξαγρυπνούν πάνω από το παιδί τους που ψυχορραγεί.
Στη μάνα εκείνη, που έδωσε το ένα νεφρό της στην κόρη της για να ζήσει. Στη μάνα του φυλακισμένου, που λιώνει στο κελί. Στη μάνα την ανύπαντρη, που παλεύει με όλους και με όλα και τη μάνα την πολύτεκνη που ακριβοδίκαια μοιράζει την αγάπη της. Στη μάνα του αγνοουμένου στρατιώτη της Κύπρου. Στη μάνα, που μας έδωσε ζωή απ’ τη ζωή της. Στη μάνα του Χριστού. Στη μάνα του ληστή. Στη μάνα εκείνη, που όσες φορές κι αν την πικραίνουμε, άλλες τόσες μας συγχωρεί.
Κι όλοι το ξέρουμε, θαρρώ, πως στις ανηφοριές τις κακοτράχαλες της ζωής, ένα πράγμα νοσταλγούμε: Να κουλουριαστούμε ξανά στην απόλυτη ασφάλεια της μήτρας που μας γέννησε, όπου κανείς δεν μπορεί να μας πειράξει, μέχρι να περάσει ο εφιάλτης. Να χωθούμε στην αγκαλιά της μάνας – τι κι αν δεν είμαστε πια παιδιά; – όπως τότε, που μας τύλιγε με τα χέρια της κι άφηνε όλους τους κακούς και τα κακά απ’ έξω.
Στην διάρκεια των χρόνων έχουν γραφτεί πολλά ποιήματα και τραγούδια που εξυμνούν τη μάνα, κάποια αναφέρονται παρακάτω.
Τάλμποτ Κεφαλληνός
« Σε καρτερούσα»
Σε καρτερούσα – Μόνο εσύ μπορούσες να με φτάσεις
στης φυλακής το παγωμένο μου κελί
μονάχα εσύ μανούλα μου καλή
σαν όπως μια φορά να μ’ αγκαλιάσεις.
…
Σε καρτερούσα – Κάτσε εδώ νανούρισέ με πάλι
σαν εκείνο τον αξέχαστο καιρό
θυμάσαι που με κοίμιζες μωρό
χαϊδεύοντάς μου μάνα το κεφάλι.
Σε καρτερούσα – Τάχα τι πώς φύγανε τα χρόνια
νανούρισέ με μάνα το ποθώ
κοντά σου σαν παιδί να κοιμηθώ
κι ας γίνανε οι ξανθές μου μπούκλες χιόνια…
“Και ο Θεός έπλασε τη Μάνα”, ή “Όταν ο Θεός έφτιαξε τις μαμάδες”, Πάολο Κοέλιο
Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
– Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
– Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
– Κι αυτό τι είναι;
– Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
– Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
– Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
– Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
– Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
– Και σε τι χρησιμεύει;
– Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση.
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
