Καθε χρονο για τα παιδια του χθες, η ιδια παντα ιστορια… Ενω ολα τα παιδια κυριως του σχολειου λατρευαν το Καλοκαιρι, ομως μια μαυρη απελπισια ριζωνε στη καρδια του μαθητη, οταν εβλεπε απο το χωμα να αναδυονται αυτα τα ανθη σαν κερακια του αγριοκρομυου η ασκελετουρας που λεγονται λατζουνια


Τα παιδια τοτε, κυριως της υπεθρου, ουτε που τα ενοιαζε τι μερα ηταν, ποιος μηνας, απλα τα ενοιαζε η ξεγνοιασια του καλοκαιριου και η απαλλαγη απο τα μαθηματα τους, που ηταν ενας δισβασταχτος μπελας για αυτα.

Το μονο που τα ενοιαζε, ηταν να ειναι η ζωη τους παντα ενα ”καλοκαιρι”, να τρεχουν να παιζουν, ακομα και να κανουν του κοσμουτις δουλιες….

Φτανει να μην πηγαινουν σχολειο!

Ετσι περνουσε το Καλοκαιρι τους, και ολα ηταν μια χαρα!

Διαισθανοταν ομως  καποια στιγμη την αλλαγη του καιρου,  και της ατμοσφαιρας του Σεπτεμβρη…

Η εμφανιση των λατζουνιων,  δυστυχως για αυα, εσημανε και την επιβαιβεωση οτι τα μαθηματα πλεον πλησιαζουν, και συντομα το κουδουνι θα χτυπησει και παλι!

Αυτο εσημαινε ταυτοχρονα και τερμα το παιγνιδι, τερμα η ξεγνοιασια και η ανεμελια!

Ηταν πλεον θεμα προσαμογης, απο δω και μπρος, να εγκλιματιστει ο μαθητης στις νεες του υποχρεωσεις, και σιγα σιγα να ξεχασει την ανεμελια του καλοκαιριου!

Το Φθινοπωρο ειναι ισως ο πιο μελαγχωλικος μηνας για μικρους και μεγαλους.

Ισως ενστικτωδως η ψυχη του ανθρωπου, χρειαζεται την ξεγνοιασια, την ανεμελια αυτη, να φορτωσει καλα τις παταριες του.

Γνωριζει βεβαια οτι καποια στιγμη αυτο ολο θα εχει ενα τελος, και απο καποια στιγμη θα αναγκαστει να στρωθει και παλι στη δουλια.

Απλα τον δυσκολευει η στιγμη που θα αρχισει να μπαινει και παλι στο νεο αυτο κλιμα.

Παρ ολο που μεγαλωσαμε αρκετα, και παλι ομως σαν κανουν την εμφανιση τους καθε αρχες Σεπτεμβρη αυτα τα συμπαθεστατα κατα τα αλλα λατζουνια, μια σχετικη μελεγχωλια παλι μας τη φερνουν!

Και τα λεω ”συμπαθεστατα” γιατι αργοτερα που θα μεγαλωσουν αυτα και θα ξεραθουν, θα γινουν το καταλληλο ξυλο για ενα σωρο αλλα παιγνιδια της εξοχης.

Με το κορμο του ξυλου αυτου εμεις τοτε φτιαχναμε διαφορες κατασκευες, οπως μυλους που γυριζαν με προωθητκη δυμναμη τα…τζιτζικια!

Τα πελεκουσαμε, και με ενα μαχαιρακι και τα χωριζαμε στη μεση και καναμε διαφορες πλεκτες κατασκευες και πολλα αλλα που δεν θυμαμαι.

Αυτες ειναι εν ολιγοις οι παλιες θυμισες  οσακις εμεις βλεπουμε το φυτο αυτο, που οι νεοι σημερα οι περισσοτεροι καν δεν το ξερουν!

 

κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης