Το Μπίζ-Μπώλ από τα παιχνίδια της παλιάς εποχής

Την παλιά εποχή, δεν ήταν και τόσο εύκολο να βρει κανείς μια μπάλα για να παίξει, είτε για να την κλωτσήσει η να παίξει με τα χέρια με την παρέα του…

Κλασσική μπάλα εποχής, ήταν η καλτσόμπαλα

Ήταν κάλτσα, μάλλινη , η έτοιμη η πλεχτή και τη γεμίζανε μέσα κουρέλια, ρούνια και τη δένανε σφιχτά γύρω γύρω με ένα σπάγκο, η τη ράβανε για περισσότερη αντοχή.

Αυτή τη μπάλα την κλωτσούσαν και έβαζανε γκόλ σε κάποιο τερμα.

Για αυτό το ποδόσφαιρο τότε το έλεγαν κλωτσοσκούφι!

Για να παίζουν όμως με τα χέρια δεν ήταν εύκολο να έχουν τα παιδιά μια ελαφριά μπάλα…

Ιδανική σε αυτή την περίπτωση λύση, ήταν η χοιρόφουσκα!

Τα παιδιά στα χοιροσφάγια περίμεναν υπομονετικά πως και πως, για να παραλάβουν την …ουροδόχο κύστη του χοίρου, και να την φουσκώσουνκαι να την κάνουννα παίξει ρόλο μπάλας!

Ήταν αλαφριά η φούσκα, και τα παιδιά κάνανε ένα κύκλο και την πέταγαν ο ένας στον άλλο, και σε όποιου του έπεφτε η μπάλα έχανε και πήγαινε στην άκρη!

Απ’ τα πιο ευχάριστα παιγνίδια εκείνης της εποχής ήταν το μπέιζ μπώλ, (baseball)

Eμείς τότε Κρήτη χάριν απλότητας, το λέγαμε ”μπίζ-μπώλ”, και καμία σχέση δεν είχε με το σημερηνό μπεηζ- μπώλ της Αμερικής με τα ρόπαλα και τις ειδικές οβάλ ραφτές μπάλες, και τις ειδικές στολές!

Εμείς τότε το παίζαμε στο δημοτικό στην αυλή του σχολείου, όπως και ενα άλλο παιγνίδι το κλέφτες και αρματωλοί.

Παιζόταν τότε και από αγόρια και από κορίτσια με ενα ελαφρύ τόπι.

Ήταν εύκολο και ευχάριστο παιγνίδι.

Σε μια αλάνα χαράζανε ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο τον χώρο του παιγνιδιού, και ορίζανε τα δύο τέρματα.

Στη μέση του παραλληλόγραμμου χαράζανε μια γραμμή. Οι παίχτες της μιας ομάδας ήταν ανάμεσα στη γραμμή του κέντρου και του αντιπάλου τερματοφύλακα, το ίδιο και η άλλη ομάδα.

Οι ομάδες ήταν ισάριθμες και τοποθετούσαν τον τερματοφύλακα τους αντίθετα.

Έτσι οι παίχτες κάθε ομάδας βρισκόταν ανάμεσα στον αντίπαλο τερματοφύλακα, και στην αντίπαλη ομάδα.

Το παιγνίδι άρχιζε, αφού πρώτα ”ενίκερναν” ποιά ομάδα θα πάρει την καλτσόμπαλα.

Το ”νικάρισμα” πάλι γινόταν με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή με μια πλακουτσή πέτρα που την έφτυναν από την μια πλευρά και την πετούσαν ψηλά! Αν τύχαινε το σαλιωμένο κέρδιζε το χλωρό, αν η άλλη πλευρά κέρδιζε το ξερό!

Μόλις ένας παίχτης έπαιρνε την μπάλα πχ της Α ομάδας, την πετούσε σε παίχτη της Β ομάδας.

Αν τον χτυπούσε και δεν την έπιανε, τότε έφευγε και πήγαινε με τον τερματοφύλακα της ομάδος του.

Αν όμως έπιανε την μπάλα, τότε χτυπούσε τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας.

Για να πολιορκήσουν τους παίχτες, δίνανε πάσες ο τερματοφυύακας στους παίχτες της ομάδος του και αντίστροφα.

Αλλά και οι τερματοφύλακες ”χτυπούσαν” τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας πετώντας τους τη μπάλα και να ακουμπήσει στο σώμα τους.

Με τα αλληλοκτυπήματα, οι παίχτες της μιας ομάδας, όσοι είναι χτυπημένοι ειχαν μαζεύονται στον τερματοφύλακα τους, το ίδιο γινοόαν και με την άλλη ομάδα.

Σε όποια ομάδα οι παίχτες είχαν χτυπηθεί όλοι, αυτή ήταν και η νικημένη.

Κάποτε κάποτε έμενε από ένας παίχτης κάθε ομάδας που ήταν οι πλέον αχτύπητοι, και τότε γινόταν μεγάλος χαβαλές για το ποιος θα νικήσει στο τέλος, και έτσι να να κερδίσει η ομάδα του το παιγνίδι.

Βέβαια, αυτός που χτυπά, απαγορευόταν να πατά τις γραμμές , αλλά και ούτε οι παίχτες έπρεπε να βγουν έξω από τις χαραγμένες γραμμές.

Ενώ προσπαθεί ένας παίχτης να πιάσει την μπάλα, αλλά αυτή του πέσει, τότε θεωρείται χτυπημένος,

Αν πάλι ενώ κρατά την μπάλα, προσπαθεί να την πετάξει στον αντίπαλο αλλά η μπάλα του πέσει, πάλι θεωρείται χτυπημένος!

Γενικά το μπέηζ μπώλ ήταν ένα παιγνίδι, ευχάριστο, και απαιτούσε σβελτάδα,γρηγοράδα, ευστοχία, επαγρύπνηση, αιφνιδιασμό, πολύ ευκινησία για να μην κερδίσει ο αντίπαλος.

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης