Αύριο η απολογία του 47χρονου που τραυμάτισε δύο ανήλικους για ένα καρπούζι

Αύριο το πρωί θα απολογηθεί ο 47χρονος που πυροβόλησε με κυνηγετικό όπλο, δύο 17χρονους οι οποίοι μπήκαν μέσα στο χωράφι του στις Βούτες με καλλιέργεια καρπουζιού, με το αγροτικό αυτοκίνητο 4Χ4, προκαλώντας ζημιές

Ο ένας νεαρός εξακολουθεί να νοσηλεύεται με τραύμα στο μάτι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ενώ ο άλλος μετά την παροχή των πρώτων βοηθειών έφυγε από το νοσοκομείο.

Χθες στο δικαστικό μέγαρο Ηρακλείου, όπου επρόκειτο να απολογηθεί ο 47χρονος, που κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή, επικράτησε ένταση, με φραστικές αντιπαραθέσεις, ανάμεσα σε συγγενείς των τραυματιών και του δράστη.

Οι συνήγοροι του κατηγορουμένου σε επιστολή τους θέτουν σειρά ερωτημάτων, κάνοντας λόγο για καταστροφή της περιουσίας του και σημειώνοντας ότι οι φωτογραφίες και η έκθεση αυτοψίας τα λένε όλα.

Συγκεκριμένα αναφέρουν:

«Όταν ένας άνθρωπος του μόχθου, ο οποίος εν τω μέσω της οικονομικής κρίσεως, βρίσκεται μόνος κι απροστάτευτος από τις κρατικές δομές, στις οποίες εντωμεταξύ είχε προστρέξει κι αντιμέτωπος με μια παράλογη – εκπορευόμενη από ταπεινά εγωιστικά – δίκην καπετανιάς κίνητρα – συνεχόμενη εγκληματική λεηλασία του μόνου βιοποριστικού μέσου το οποίο διαθέτει, τί θα πρέπει να πράξει;
Να κάνει ότι κοιμάται κατά το γνωστό πολιτικό δόγμα;
Μήπως η ακατανόητη καταστροφή των μέσων βιοπορισμού ενός βιοπαλαιστή (σ.σ. οι φωτογραφίες και η έκθεση αυτοψίας της δικογραφίας τα λένε όλα) και η εν συνεχεία ευθεία επίθεση κατά της ιδίας του της ζωής, δεν είναι η χείριστη πράξη βίας;
Πως θα πρέπει να αντιδράσει κάποιος ο οποίος βλέπει το μόνο μέσον που του έχει μείνει για να μπορεί να επιβιώσει, να γίνεται βορά «καταδρομέων» για εκδικητικούς λόγους κι επιπροσθέτως να απειλείται και η ίδια του η ζωή επειδή «τόλμησε!» να είναι παρών στην ιδιοκτησία του και να αντιδράσει;
Ποιο είναι το μέτρο της αντίδρασης του ατόμου απέναντι στην απειλή κατά της ζωής αλλά και της ιδιοκτησίας του;
Δυστυχώς όταν βλέπεις την περιουσία σου να λεηλατείται αποκλειστικά και μόνο προς επίδειξη κοινωνικής ισχύος και την ζωή σου να απειλείται, δεν υπάρχει χρόνος για δεύτερες σκέψεις κι όταν η δημόσια δύναμη δεν είναι παρούσα για να σε συνδράμει άμεσα, τότε δεν πρέπει παρά να ενεργοποιήσεις αμυντικούς μηχανισμούς. Η παρούσα υπόθεση αποτελεί «σημείο των καιρών» και καθιστά περισσότερο από ποτέ επίκαιρη την συζήτηση για πλήρη αναμόρφωση της ποινικής αντιμετωπίσεως τέτοιου είδους καταστάσεων. Διότι το να οδηγείται ο νοικοκύρης στην φυλακή είναι νομικά μα προπαντός κοινωνικά και ηθικά μη ανεκτό.
Τι δουλειά είχαν δύο μεθυσμένοι ανήλικοι 15 χλμ μακριά από το χωριό τους; Σίγουρα όχι για να κόψουν ένα καρπούζι. Γιατί καρπούζια υπήρχαν άφθονα και στον χώρο της εκδήλωσης που ήταν προηγουμένως. Ποιος νόμος τους δίνει το δικαίωμα να εισβάλλουν και να λεηλατούν κατά το δοκούν αλλότριες περιουσίες και να επιτίθενται σε ανθρώπους; Τι ευθύνη έχουν οι γονείς τους; Τι θα γίνει με αυτές τις έκνομες συμπεριφορές; Δεν θα σχηματιστεί δικογραφία και γι’ αυτούς; Σε αυτό το Κράτος Δικαίου ποιός θα προστατεύσει τον νοικοκύρη;».
Νικόλαος Α. Δαφνομήλης
Γεώργιος Π. Κοκοσάλης
Συνήγοροι Υπεράσπισης Κατηγορουμένου.