Η κόρη και ο ξενιτεμένος

Απαγγελία από την Πελαγία Κ. Σαββάκη, από Γαλιά, ετών 87 το έτος 2015.

Ερόδισε η Ανατολή και ξημερώνει η Δύση,

παν τα πουλάκια στη βοσκή κι λυγερές στη βρύση,

πάω και γω ο καημένος μου, με τα λαγονικά μου,

βρίσκω μια κόρη και ‘πλενε σε μαρμαρένια γούρνα,

τη χαιρετώ δε μου μιλεί, της κρένω δε μου κρένει.

– Κόρη για βγάλε μου νερό, τη καλή μοίρα να ‘χεις,

να πιο και ‘γω κι ο μαύρος μου και τα λαγονικά μου.

Σαράντα σύκλους έκανε στα μάτια δεν την είδα,

και απάνω στους σαρανταδυό τη βλέπω δακρυσμένη.

– Ειντά ‘χεις κόρη λυγερή ειντά ‘χεις και δακρύζεις.

Μπας και πεινάς, μπας και διψάς, μπας και ‘χεις κακή μάνα;;

– Ούτε πεινώ ούτε διψώ, ούτε ‘χω κακή μάνα.

Τον άνδρα ‘χω στη ξενιτιά και λείπει δέκα χρόνια

και ακόμα δυο το καρτερώ στους τρεις τον παντιχένω,

κι α δεν θα ρθει κια δεν φανεί καλογριά θα γίνω,

θα πάω στο έρημο βουνό, να χτίσω εκκλησία

και στο κελί θα σφαλιστώ και θα μαυροφορέσω.

– Κόρη εγώ είμαι ο άνδρας σου εγώ ‘μαι ο καλός σου.

– Σαν είσαι συ ο άνδρας μου, σαν είσαι ο καλός μου,

πες μου σημάδι της αυλής και τότες θα πιστέψω.

– Μηλιά έχεις στη πόρτα σου και κλήμα στην αυλή σου,

κάνει σταφύλια ροζακί και το κρασί μοσχάτο

κι όποιος το πίνει σώζεται και πάλι αναζητά το.

– Διαβάτης ήσουν, πέρασες, τα είδες και τα λέγεις.

Πες μου σημάδι του σπιτιού και τότε θα πιστέψω.

– Ανάμεσα στη κάμαρα χρυσό καντήλι ανάβεις

και φέγγει σου και ντύνεσαι και πλένεις τα μαλλιά σου.

– Κάποια κακιά γειτόνισσα σου τα ‘πε και τα λέγεις.

Πες μου σημάδι του κορμιού και τότες θα πιστέψω.

– Ελιά έχεις στο μάγουλο, ελιά στην αμπασκάλη,

και ελιά στη μέση τω βιζώ, που δεν την έχει άλλη.

– Ξένε μου συ ‘σαι ο άντρας μου, εσύ ‘σαι ο καλός μου!!