Η προξενήτρα που αντίβαλε … το προξενιό της

Αληθινή ιστορία

Οντε προβαιρνει η γ-Ανοιξη, κι αρχιζει και βγοριζει,
και κελαιδουνε τα πουλια, κατι μ’αναθυμιζει,
Μια κοπελια η Μαρουλιω, ητο στα δεκ’οχτω του,
να παντρευτει θαρουσανε πως ηταν στο καιρο του!
Πλεμενες χαρες ειχενε, χιλιες καλοσυναδες,
κι ως ηταν μπενοβγαινασι πολλοι προξενηταδες!
Χωμα ‘πχιανε στα χερια τση, και το ‘κανε χρυσαφι
και προσεχε τα εκανε, χωρις να κανει λαθη!
Μιας κοπανιας που βραδυασε, με τον Αποσπερητη
μια προξενητρα προβαλε, κουρφα κουρφα στο σπιτι.
Θαρρω κερασανε τηνε κ’ ηπχιε κια -να ποτηρι,
κι επχιασε χωργια να τα πει, στση κοπελιας το κυρη.
-Ναμι η κορη σου ‘δωκε στ’αυθια η των αθρωπω
κι επεψασι το προξενειο, που ‘ρθρε απ’αλλο τοπο!
Επεμενε του κυρη τση, πως πρεπει να διαλλεξει,
να παρει ενα καλο γαμπρο, που τον ε λεν’ Αλεξη!
Που’ναι ετσε, και που’ναι αλλοιως, που δε κατεχει ηντα χει
Και ενα σωρο παινεματα, π’αδικο να τση λαχει!
Περνει χαμπαρι η κορασα, με καποια στεναχωργια
λεει διο λογια του κυρου, απ τη γυναικα χωργια…

-Εγω δε θελω παντριγες, δουλια θελ’ α κατεχω
που να μπορω αργα ταχια, τα που ποθω να εχω.
Απο ντα’δα να παντευτω, σκλαβωνετ’ η ζωη μου,
βασανα εγνοιες και καημοι θα μπουνε στη ψυχη μου.
Θορω τη αφεντη τη σκλαβια, που ζουν οι παντρεμενοι,
θαρω πως ουλοι ντως πολλα, νοιωθουν αδικημενοι!
Θελω το ‘γω ελευθερη, να χαιρομαι τον ηλιο,
και δε με κοφτει απος τα δα να χω κιανενα φιλο.
Θελω να τρεχω να γελω, να τραγουδω να κλεω
τα που αισθανομαι κουρφα, στον ηλιο να τα λεω…
Να βρεχομαι να μου κολα, στη ραχη το νερακι
να μου χαιδευει τα μαλλια, τ’απογιο αερακι!
Θελω να μαθω γραμματα, μονο αυτο με μελει
να σε τιμησω αργοτερα, αυτο η ψυχη μου θελει!
Κι οντο θε -ν ερθει ετοτεσας, και μενα ο καιρος μου
θα τον διαλεξουμε μαζι, κι οι διο τον ανθρωπο μου.
Μα η αλλη καλοτοπωνε σιγα σιγα τη κορη,
το προξενειο δε πεμενε, να γινει με το ζορι!
Παραπετρες για γιοκα τση, αρχισε και επετα
δοστου και τον επενευγε, και τον συχνομελετα!

Επαραγγειλαν του γαμπρου, στο σπιτι για να ρθουνε
να πχιουνε και ενα κρασι, μα κι να γνωριστουνε.
Να ιδει κι η νυφη το γαμπρο, αλλοιως δεν το πατερνει,
”ετσα γουρουνι αθωρο, κιανενας δεν το περνει”!
Η προξενητρα βιαστικη, εις τον Αλεξη πηγε
και κεινη οπως σκεφτηκε κι ως ηθελε του διηγε…
-Λυπουμα!, Του μετεφερε, μα μου πε-νε η νυφη…
Τεθειο γουρουνι αθωρο, καλια χει να τση λειπει!
Και ι Αλεξης κομπιασε, ετσα ντροπη να παρει,
ε τεθειο πραμα να το πει, κορη με τεθεια χαρη!
Η προξενητρα ετσα λογιως, χαλα το προξενειο τση
και εκαλοπαινευε μετα, σιγα σιγα το γιο τση!

Μα ο κυρης τση καταλαβε, και βρηκε τον Αλεξη,
και του πε πως η κοπελια, δεν ειπε τεθεια λεξη!
Και ετσι αποτραπηκε, μια προσβολη μεγαλη
για μια τεθεια κοπελια μα και με τοσα καλη!

Οσο για το προξενειο, γι αυτο δεν αμφιβαλω,
ουτε το ενα εγινε, μα ουτε και το αλλο!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗΣ

ΥΓ: Οταν εχεις διαβασει ενα βιβλιο ολοκληρο Ερωτοκρητο και μιαν Ερωφυλλη, πως να μεν εχεις επειρεαστει…
Οσον αφορα την ιστορια, η κοπελια ειχε μινησει με την προξενητρα να παει σπιτι ο γαμπρος να τον δει και η ιδια,, να κουβεντιασουν και να γνωριστουνε, γιατι ”γουρουνι αθωρο” δεν το περνει κανεις!
Η προξενητρα ομως, για να αντιβαλει το προξενειο ειπε του γαμπρου,
” Ε κακομοιρη μα ειπε μου η κοπελια να σου πω…”Ετσα γουρουνι απου ‘σαι, λεει, δε το παιρνει!”