Connect with us

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Μοναστήρια της Κρήτης αφιερωμένα στην Παναγία

Δημοσιεύτηκε

στις

Τη σημερινή γιορτή γιορτάζει και η Κρήτη με τις τιμές που αρμόζουν


Μεγάλα πανηγύρια πραγματοποιούνται από τη μια άκρη της Κρήτης ως την άλλη, με γνωστότερα αυτά στο Φρε Αποκορώνου, το Θέρισο, τα Τσικαλαριά και Νεάπολη Λασιθίου.

Τα “καλά” τους έχουν φορέσει, σήμερα, και τα μεγάλα μοναστήρια που γιορτάζουν (Αγκάραθος, Χρυσοσκαλίτισσα, Καλυβιανή, Παλιανή, Γωνιά Κισάμου). Οι ετοιμασίες στα μοναστήρια ξεκινούσαν από την προηγούμενη ημέρα, με το σφάξιμο των ζώων που θα προσφέρονταν ανήμερα της Παναγίας.

Μάλιστα στη Μονή Αγκαράθου, σταύρωναν το ζώο πριν το σφάξουν. Καθόλου παράξε­νο αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι γνωστά περισσότερα από 20 παραδείγματα (κανένα από την Κρήτη) αιματηρών θυσιαστικών τελετουργιών που γίνονταν το Δεκαπενταύγουστο.

Τα πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου αποτελούν σημείο αναφοράς για κάθε χωριό, που κάθε τέτοια εποχή γεμίζει από κόσμο, καθώς επιστρέφουν στα “πάτρια εδάφη” κι εκείνοι που άφησαν το χωριό και ζουν στα αστικά κέντρα.

Στα Τεμένια Σελίνου γίνεται πάλι μεγάλο πανηγύρι αντάξιο των πανηγυριών του παλιού καιρού.

Στην Ίμβρο Σφακίων για το πανηγύρι του 2004 σφάχτηκαν 11 ζώα.

Στο Ασφένδου Σφακίων το πανηγύρι του 2004 ήταν ξεχωρι­στό γεγονός. Ένας παλιός Σφακιανός εντυπωσιάζεται λέγο­ντας πως «τέτοιο πανηγύρι δεν γινότανε ούτε όταν ήτανε ακόμα ζωντανό χωριό».

Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας μας, πλήθος πιστών προσέρχεται στις εκκλησίες για να ακολουθήσει τις περιφορές της εικόνας της Μεγαλόχαρης, αυτή είναι και η πιο γνωστή ονομασία της Παναγιάς μας αλλά και Φανερωμένη, χάρη στις εικόνες οι οποίες φανερώθηκαν στους πιστούς στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, σε βράχους και σε σπηλιές.

Πολλά είναι τα μοναστήρια, αφιερωμένα στην Παναγία και στην Κρήτη:

Μονή Πρέβελη

Η Ιερά Μονή Πρέβελης βρίσκεται στα νότια του νομού Ρεθύμνου, δυτικά από τις εκβολές του ποταμού Κουρταλιώτη. Η Μονή, που ιδρύθηκε τον 16ο ή τον 17ο αιώνα, έχει μεγάλη ιστορία και η συμβολή των μοναχών της σε όλους τους αγώνες της Ελλάδας για ανεξαρτησία, είναι σημαντική. Είναι από τις πιο γνωστές και αξιοσέβαστες Μονές της Κρήτης, μέσα σε ένα κατάφυτο και καταπράσινο τοπίο! Σήμερα το μοναστήρι είναι έρημο, αλλά λειτουργεί Μουσείο με αρκετό αρχειακό υλικό, εκκλησιαστικά έγγραφα, άμφια και άλλα. Φυσικά μην αμελήσετε να επισκεφθείτε την ξακουστή και πανέμορφη παραλία της Πρέβελης, όπου φθάνεις με τα πόδια μετά την έξοδο από το μοναστήρι. Το τοπίο μοιάζει τροπικό και σίγουρα είναι μια εξόρμηση που θα σας γεμίσει έκπληξη!

Μονή Κουδουμά

Η Μονή Κουδουμά βρίσκεται στις νότιες ακτές του νομού Ηρακλείου. Έχει κτιστεί κοντά σε όρμο και απέχει περίπου 40 μέτρα από τη θάλασσα. Η πρόσβασή της είναι δύσκολη, μιας και πρέπει να κατηφορίσετε με το αυτοκίνητο έναν άγριο χωματόδρομο γεμάτο στροφές. Το τοπίο όμως που θα συναντάτε κατά τη διαδρομή θα σας ανταμείψει! Ο ναός της Μονής είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και το ιερό του βρίσκεται μέσα σε ένα μικρό σπήλαιο. Σπήλαια υπάρχουν γενικά στην περιοχή, όπου εκεί διαμένουν μέχρι και σήμερα αρκετοί μοναχοί. Η μονή στη σημερινή της μορφή χτίστηκε από Κρητικούς μοναχούς λίγο μετά το 1870. Παλαιότερα είχε καταστραφεί από πειρατές και ήταν για αρκετά χρόνια έρημη. Αξίζει να βρεθείτε στη Μονή Κουδουμά όχι μόνο για την ιερότητα του χώρου αλλά και για την πανέμορφη διαδρομή που θα σας κόψει την ανάσα, καθώς και για την πεντακάθαρη βοτσαλωτή παραλία της!

Κουδουμάς, ένα ακόμα περίεργο όνομα στην Κρήτη, που όμως σημαίνει τόσα πολλά για όσους είχαν την τύχη να επισκεφτούν το ξεχωριστό αυτό τόπο.

Ο Κουδουμάς, ή πιο σωστά η Μονή Κουδουμά, βρίσκεται στη νότια Κρήτη, στα νότια παράλια του Νομού Ηρακλείου. Από το Ηράκλειο απέχει 2-2,5 ώρες, μια διαδρομή 80 περίπου χιλιομέτρων, όπου τα τελευταία 24 χιλιόμετρα είναι βατός χωματόδρομος που ξεκινά από το χωριό Στέρνες, ανηφορίζει στο Ορος Κόφινας και στη συνέχεια κατηφορίζει στη Μονή Κουδουμά, από τα 800 – 900 μέτρα στο επίπεδο της θάλασσας.

Η Μονή Κουδουμά είναι αφιερωμένη στην Παναγία και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, οπότε πλήθος κόσμου κατεβαίνει στο μοναστήρι από την προηγούμενη μέρα και διανυκτερεύει στους ξενώνες και στην παραλία.

Μονή Χρυσοσκαλίτισσας

Η Μονή Χρυσοσκαλίτισσας βρίσκεται 76 χλμ Νοτιοδυτικά από τα Χανιά, στο δρόμο για το περίφημο Ελαφονήσι με τις άσπρες αμμουδιές του. Το μοναστήρι είναι χτισμένο πάνω σε έναν ψηλό βράχο, οπότε θα χρειαστεί να ανηφορίσετε για να προσκυνήσετε. Αξίζει όμως τον κόπο μιας και μόλις φτάσετε θα αντικρίσετε ένα κατάλευκο μοναστήρι με θέα στο Λιβυκό πέλαγος. Η παράδοση λέει ότι το τελευταίο σκαλί από τα 90 που έχει η Μονή ήταν χρυσό, γι’ αυτό και ονομάστηκε Μονή Χρυσοσκαλίτισσας. Δυστυχώς δεν είναι γνωστή η χρονολογία ίδρυσής της. Γιορτάζει στις 15 Αυγούστου.

Μονή Παλιανής

Η Ιερά Μονή Παλιανής είναι ένα γυναικείο μοναστήρι σε υψόμετρο 280 μ. Είναι ένα από τα παλαιότερα βυζαντινά μοναστήρια της Κρήτης και βρίσκεται 20 χλμ από το Ηράκλειο δίπλα στο χωρίο Βενεράτο. Το μοναστήρι γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Υπάρχουν αναφορές για την Μονή από το 668 (Α’ Βυζαντινή περίοδος). Κατά την Τουρκοκρατία υπέστη πολλές καταστροφές, ενώ οι Τούρκοι σκότωσαν όλες τις μοναχές που βρίσκονταν εκεί. Ο ναός που υπάρχει σήμερα εκεί, χτίστηκε το 1826 στη θέση του παλιού. Πρόκειται για μια από τις πιο πολυσύχναστες Μονές της Κρήτης . Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφθεί το μουσείο της Μονής και να θαυμάσει το πολύ παλιό και σημαντικό αρχειακό υλικό που εκθέτεται εκεί.

Μονή Φανερωμένης

Η Ιερά Μονή Φανερωμένης βρίσκεται στα ΝΔ του όρμου Παχιά Άμμος, 24 χλμ ανατολικά από τον Άγιο Νικόλαο και 45 χλμ δυτικά από την Σητεία. Έχει κτιστεί στην άκρη μιας χαράδρας και το Καθολικό του μοναστηριού βρίσκεται μέσα σε ένα σπήλαιο. Εκεί βρέθηκε και η περίφημη εικόνα της Παναγίας (Μαριάμ). Η Μονή εικάζεται ότι χτίστηκε την Β΄ Βυζαντινή περίοδο (961-1204). Το μοναστήρι διαθέτει πολύ παλιές τοιχογραφίες που δυστυχώς έχουν μαυρίσει από φωτιά που έβαλαν οι Τούρκοι.

Μονή Οδηγήτριας Γωνιάς Κολυμπαρίου

Το σημαντικότερο ίσως προσκύνημα για τον Δεκαπεντάυγουστο στα Χανιά με χιλιάδες κόσμου και από την υπόλοιπη Κρήτη να βρίσκονται στο μοναστήρι για να προσευχηθούν και να αιτηθούν χάρες από τη μητέρα του Χριστού. Με φόντο το γαλάζιο της Κισσαμίτικης θάλασσας και στο βάθος, όλη η ακτογραμμή του βόρειου τμήματος των Χανίων η Μονή Οδηγήτρια ξεχωρίζει για την ηρεμία της και την ιερότητά της. Όμορα αυτής, η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης όπου εκατοντάδες διεθνή συνέδρια αλλά και διαθρησκευτικές συναντήσεις λαμβάνουν χώρα.

Παναγιά του Χάρακα

Στην πεδινή πλευρά του Μυλοποτάμου στο Ρέθυμνο στην τοποθεσία Μπαλί, 38 χιλιόμετρα από την πόλη, η οποία ανήκει στη μονή του Αγίου Ιωάννη, έχει καθιερωθεί ως το παγκρήτιο προσκύνημα, με την ευλάβεια των χριστιανών να είναι ολοφάνερη προς τη θαυματουργή κατά πολλούς εικόνα της Παναγίας της Xαρακιανής.

Το μοναστήρι υποδέχεται πιστούς και ολόκληρες οικογένειες που φτάνουν με τα πόδια από χιλιόμετρα μακριά για να φτιάξουν πρόχειρες καλύβες ώστε να περάσουν μέρες μέχρι τη μεγάλη γιορτή. Είναι όλοι όσοι ακολουθούν το έθιμο των Δεκαπενταριστών το οποίο μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχει εξασθενήσει όμως διατηρείται και εντυπωσιάζει.

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Γιατί στους Κρητικούς δεν αρέσει το μπάνιο στη θάλασσα, όσο στις Κρητικές;

Δημοσιεύτηκε

στις

Είναι πλέον γνωστό, πως στους περισσότερους Κρητικούς, και δει Μεσαρίτες, δεν τους ξετρελαίνει το αλμυρό νερό!


Προτιμούνε τη ταβέρνα ή τη καφετέρια! Οι γυναίκες όμως τα πάνε καλύτερα!
Ρωτάς τον έναν:

-Ήκαμες πολλά μπάνια Μιχάλη οφέτος?
-Μπά… Δύο ήκαμα, κι αυτά τα τελευταία τρία χρόνια!
-Κωστή, έλα να πάμε Στο Κόκκινο Πύργο για μπανάκι!
-Δε τροζαίνομαι εγω για μπάνια! Πάω την οικογένεια κάπου κάπου, μα δε μπαίνω στη θάλασσα, κάθομαι και τους περιμένω στη ταβέρνα!

Ρωτάς κάποιον άλλο:
-‘Ελα να πάμε στη θάλασσα!
-Δε με χ… με τη θάλασσα, σιγά το πράμα!

Ο άλλος πάλι σου λέει:
-Ναι πάμε στη θάλασσα, μα εγώ την αράζω στη ξαπλώστρα με το φραπέ μου και χαζεύω, αλλά μέσα δεν μπαίνω!
Κάπως έτσι πάει ολωνών το «κάμπιο τους»!

Δεν τους συβάζεις να μπούνε στο κρυγιό νερό!

Τον λόγο βέβαια τον κατέχω πολύ καλά, κι από δικού μου! Ειδικά με εμάς τους πιο παλιούτσικους, συνέβαινε σαν παιδιά, να μας πέμπουν σε δουλειές τα καλοκαίρια! Άλλους στην αλωνιστική, άλλους στο μπαλιατικό, άλλους στα Μαλεβίζα, άλλους στα έχνη, και τη θάλασσα τη «καμαρώναμε» μόνο απ’ αλάργο! Δεν συνηθίζανε τότε να πηγαίνουν στη Θάλασσα, αυτό έγινε μετά το ’80, που βάζανε και λεωφορείο!
Καλά θα μου πεις, μπάνιο στο νερό δεν κάνατε?

Μα και βέβαια κάναμε! Μάλιστα «αγκαλιά με τη κανίστρα»! Πολλές φορές βουτούσαμε στα λασπόνερα, στις κολύμπες του ποταμού, και στις στέρνες!

Καμιά φορά πάλι, αν βρισκόμαστε σε νερό ποταμού ή στο φράγμα, κάναμε ένα δεματάκι με καλάμια, και πάνω εκεί καθόμαστε σαν σωσίβιο πάλι!
Εκείνα τα χρόνια μας λέγανε οι γονείς μας να φορτώσουμε στο γάιδαρο τέσσερις κανίστρες, μεταλλικές στενόπορες ή πλαστικές, και να πάμε από τη στέρνα του τάδε να τις γεμώσουμε νερό, για να ποτίσουμε αγρουλίδους!

Δεν χάναμε όμως την ευκαιρία σαν φτάναμε στη στέρνα, να πετάξουμε πέρα τα ρούχα, “να πάρουμε αγκαλιά” τη κανίστρα για σωσίβιο, και με δικό μας ρίσκο να κολυμπήσουμε μισή ωρίτσα!

Ναι, είναι γεγονός πως δροσιζόμαστε λιγάκι, όμως δεν έπαυε να ήμαστε κολυμβητές «του γλυκού νερού»!
Όταν όμως αποκτήσαμε τα πρώτα ποδήλατά μας γύρω στα δεκαπέντε μας, πηγαίναμε από τα χωριά μας στον Κόκκινο Πύργο για μπάνιο, αλλά βέβαια πρώτη φορά στο θαλασσινό νερό στα δεκαπέντε! Και στα δεκαπέντε δεν μαθαίνεις ! Τουλάχιστον δεν διαπρέπεις στην κολύμβηση!

Πως τώρα να μάθεις σε αλμυρό νερό και στα βαθειά, μάλιστα χωρίς να σου δείξουν, και μάλιστα όταν οι περισσότεροι είχαμε κινδυνέψει ήδη δυο τρεις φορές να πνιγούμε!

Έκτοτε δεν μας τράβηξε η θάλασσα, δεν μας αγάπησε και δεν την αγαπήσαμε!
Πάμε μια στο τόσο αλλά με κρύα καρδιά! Χαίρομαι βέβαια που πάω πότε – πότε στον Κόκκινο πύργο, και βλέπω στα βράχια εκεί ανεβασμένη κάποια δασκάλα, να μαθαίνει κολύμβηση σε μικρά παιδάκια! Σήμερα βέβαια άλλαξαν τα χρόνια, και οι νέοι και νέες της Κρήτης, δεν έχουν να ζηλέψουν στο κολύμπι τους υπόλοιπους Έλληνες!

Οι Κρητικές βέβαια γενικά είναι πιο φιλικές με το νερό της Θάλασσας! Έχουν βρει την παραλία και σαν ένα είδος “πασαρέλας” κατά κάποιον τρόπο, και φυσικά ευκαιρία επίδειξης στα όμορφα κάλλη τους, και για αυτό δεν διστάζουν να φορέσουν το μαγιό τους! Φρόντισαν να μάθουν γρήγορα μπάνιο, και φυσικά να μην χάνουν την ευκαιρία να το απολαύσουν!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Τα “Μαλεβίζα” των αναμνήσεων

Δημοσιεύτηκε

στις

Πολλοί είναι εκείνοι που κάποτε πήγαν στην επαρχία Μαλεβιζίου της Κρήτης τη δεκαετία του 60 και 70, για να εργαστούν στα πολλά αμπέλια της περιοχής


Είτε για να έχουν τα χρήματα που είναι απαραίτητα στον κάθε ένα, είτε για τα καλαμπούρια που γινόταν μεταξύ των εργατών, οσάκις βρισκόταν η ευκαιρία!

Η μεγαλύτερη δεξαμενή εργατών για τους αμπελουργούς τότε, ήταν η Γαλιά, το χωρίο μου.

Αμπελοπαραγωγοί μεγάλοι, από τα χωριά Πενταμοδι, Βούτες, Άγιο Μύρωνα, Σταυράκια, μέχρι και το Κρουσώνα, εκανόνιζαν είκοσι μέρες πιο μπροστά για να εξασφαλίσουν την εργατιά της χρονιάς, από δέκα έως και είκοσι άτομα.

Δουλειά πάντα έπιαναν την επόμενη εργάσιμη μετά της Παναγιάς τον Δεκαπεντάυγουστο.

Έπαιρναν λοιπόν τηλέφωνο έναν υπεύθυνο από το χωριό μας για να μεριμνήσει και να νοιαστεί να βρει όσα άτομα χρειαζόταν το αφεντικό, και να κανονίσει και για το μεροκάματο.

DSCN0779

Συνήθως ζήταγαν άνδρες και γυναίκες. Όμως οι Γαλιανοί έστελναν εκβιαστικά και τα παιδιά τους, με τη συμφωνία να πληρώνονται κι αυτά όσο και οι γυναίκες!

Οι άνδρες φυσικά έπαιρναν μεγαλύτερο μεροκάματο από τις γυναίκες, γιατί η εργασία για αυτούς ήταν πιο δύσκολη!

Κι αν κανένας (όπως εμένα), τον έβλεπε το αφεντικό πως δούλευε με μεγαλύτερο φιλότιμο από τους άλλους, του έδινε κάτι τις παραπάνω στη πληρωμή, για να τον καλοπιάσει να τον έχει και του χρόνου!

Οι γυναίκες ήταν κόφτρες και απλώστρες συνήθως, ενώ οι άνδρες κουβαλέδες, η αλουσιδιάστες που ήταν πιο βαριές δουλείες.

Τα παιδιά κι εκείνα έκοβαν σταφύλια, η κουβαλούσαν φορτώνοντας τα τσιγκάκια στο γαϊδούρι.

Τα αφεντικά τότε αυστηρά και απαιτητικά.

Για να δώσουν το κανονικό μεροκάματο στα παιδιά, και να μη νομίζουν ότι δουλεύουν καταχρηστικά, τα έστελναν για διάφορες δουλείες όση ώρα ξεκουραζόταν η εργατιά.

Να πάνε το μεσημέρι μέχρι να μαζευτούν όλοι για φαγητό, να μεταδέσουν τις κατσίκες, να τις ποτίσουν, να ποτίσουν και το γάιδαρο κλπ.

Φυσικά κάθε πρωί άρμεγαν τις κατσίκες οι εργάτες, αλλά το γάλα το κρατούσε πάντα το μεγάλο αφεντικό με τη γρια του!

Πρωί πρωί πριν ξημερώσει ο ήλιος, από τις 6 είχε εγερτήριο, και για πρωινό είχε ένα καφέ η τσάι με παξιμάδι και ελιές.

Κατά τις 10 είχε κολατσό που ήταν αποκλειστικά ντοματοσαλάτα, η ψωμί και ελιές, λίγο τυρί και σταφύλια.

Κατά τις 2 είχε στάση ένα δίωρο και φαγητό κυρίως φτωχό, όσπρια πάντα με σαλάτα, κουκιά φασόλια ρεβίθια και σπάνια η σχεδόν καθόλου κρέας!

Τα αφεντικά δεν άφηναν εύκολα τους εργάτες χωρίς επιτήρηση.

Είτε θα είχαν ένα δικό τους άνθρωπο κοντά, είτε καμιά φορά το γέρικο αφεντικό κρυβόταν κάπου σε ένα ύψωμα κι από κει επιτηρούσε απέναντι τη πλάγια που ήταν το αμπέλι του.

Αν έπαιρναν χαμπάρι ότι κάποιος δεν δούλευε, τότε τον έδιωχναν.

Μάλιστα ένα αφεντικό που δούλευα, ενώ μας παρακολουθούσε, τον πήρε ο ύπνος και βράδιασε, και εκεί μένοντας ώρες, και έβγαλε κρύο, οπότε έπαθε πνευμονία, και μετά από λίγους μήνες πέθανε.

Τα σταφύλια που τρυγούσαμε, ήταν κυρίως σουλτανιά, και σπάνια ταχτάδες.

Οι ταχτάδες ήταν ένα υπέροχο πεντανόστημο σταφύλι με μεγάλες ρώγες που έβγαζε και αυτό μια πολύ περιζήτητη σταφίδα.

Τα σταφύλια τα κόβανε οι κόφτες, τα μετέφεραν οι κουβαλέδες, τα αλουσιδιάζαν οι αλουσιδιάστες και τα άπλωναν οι απλώστρες είτε σε επίπεδο οψηγιά, είτε σε… κρεμαστό!

Ειδική κατασκευή μεταλίκι, ήταν ο κρεμαστός οψηγιάς, με θέσεις δεξιά αριστερά για να μπαίνουν τα σταφύλια να ξηραίνονται στον ήλιο.

Η μεταφορά γινόταν με τα τσιγκάκια, μεταλλικά δοχεία με δυο χερούλια και τρύπες γύρω γύρω.

Αργότερα αυτά αντικαταστάθηκαν με πλαστικά.

Η σκληρή εργασία, ο ήλιο να καίει τα πάντα και να μαυρίζει τα δέρματα, παντού να μυρίζει μούστος και αλουσά, να κολλάνε τα ρούχα, τα χέρια, και το βράδυ το νερό λιγοστό για τον κάθε ένα για ένα μπάνιο!

Αυτή ήταν μονάχα η μια όψη του ίδιου νομίσματος…

Γιατί από την άλλη, γινόταν και πολλά καλαμπούρια, πειράγματα, ακόμα και φλερτ εν ώρα εργασίας!

Εφώναζε η απλώστρα που ήταν προκομμένη και τελείωνε τα σταφύλια τάκα τάκα..

-Σταφύλια!!!!!!!!!!!!!

Ο εργάτης που τα κουβαλούσε απαντούσε από μακρυά..

-Σε φιλώ στα χείλια!!!!!!!!!!!!!!

Τέτοια παρόμοια και πολλά άλλα γινόταν στο αμπέλι.

Αρκετοί νέοι είναι αυτοί, που καλόβλεπαν τη κοπελιά εργάτρια που δούλευαν παρέα, και τελικά τα φτιάξανε και παντρευτήκανε μάλιστα!

Τα βράδια δεν έλειπε και ένα μπουζουκάκι στην παρέα, και το τραγούδι μετά το φαγητό και μετά από μερικά κρασάκια πήγαινε σύννεφο!

Τα αγόρια θέλανε να δείξουν τον καλύτερο τους εαυτό, θεωρούσαν χρέος τους να διασκεδάσουν τα κορίτσια και τη παρέα όλη να γελάνε και να περνάνε καλά!

Πολλές φορές στηνότανε κανονικό χοροστάσι!

Άμα τελείωνε αρχές του Σεπτέμβρη το αφεντικό, τότε τους εργάτες του τους πρότεινε και σε άλλο χωριανό του για όσους ήθελαν να δουλέψουν κι άλλες μέρες. Κάποιοι που είχαν μαθητές, έφευγαν το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη για να πάνε να ετοιμαστούν.

Τα λατζούνια ήδη είχαν αρχίσει να πετάγονται από τη γης, και αυτό για τον μαθητή ήταν ”κακό σημάδι” γιατί ένοιωθε ότι το καλοκαίρι τελειώνει!

Μερικοί όμως, κυρίως άνδρες, έμεναν και στο μάζεμα της σταφίδας.

Να τη μαζέψουν να τη καθαρίσουν, να τη σακιάσουν,και να τη φορτώσουν στη καρότσα του τραχτεργιού για να πάει στις αποθήκες.

Είχε αρκετό χρήμα τότε η σταφίδα, αλλά και οι πάντα προκομμένοι χωριανοί μας, δεν έχαναν την ευκαιρία να έχουν χρήμα, την εποχή εκείνη που οι μαθητές θέλανε τα βιβλία τους, τα τετράδια τους, να ντυθούν και να ξεκινήσει ομαλά η χρονιά, χωρίς προβλήματα…

Κείμενο φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ιερό σπήλαιο Ρέας και Άδη – Ιερό Κέρας Βιάννου

Δημοσιεύτηκε

στις

Στον απόηχο μιας πραγματικά σπουδαίας εξερευνητικής αποστολής δημοσιεύουμε κάποιες εικόνες από το Ιερό Κέρας της Βιάννου – Κερατόκαμπος


Εκεί υπάρχει ένα αρκετά δυσπρόσιτο σπήλαιο όπου λατρευόταν η Θεά Ρέα η Βρεφοκρατούσα. Στο τέλος της εσωτερικής δεξιάς αίθουσας υπάρχει ένας σταλαγμίτης σχεδόν στο κέντρο που αναπαριστά την Θεά Ρέα που αιώνες αργότερα ταυτίστηκε με την Λατρεία της Παναγίας στον Χριστιανισμό.

Το σπήλαιο έχει ανασκαφεί από ξένους αρχαιολόγους (Ο Hutchinson ανακάλυψε, φαίνεται, εδώ το 1935, κάποια λείψανα της Υστερο-Μινωικής 1 και ο J. Pendlebury της Μεσο-Μινωικής 3.) και υπάρχουν εργασίες και μελέτες για τα ευρήματά του. Αυτό που το κάνει δυσπρόσιτο είναι το ότι βρίσκεται σε ικανό υψόμετρο και η είσοδός του είναι μια τρύπα ύψους 65 εκατοστά και πλάτους 55 η οποία είναι δύσκολο να βρεθεί πρέπει κάποιος να περάσει 2 μικρές χαράδρες και να ανέβει ένα γκρεμό … Όταν μπεις μέσα πρέπει να συρθείς για να περάσεις ένα λαγούμι μήκους 12 περίπου μέτρων.

Μετά αυτό ανοίγει προς τα δεξιά και αριστερά. Δεξιά υπάρχει μία αίθουσα η οποία μοιάζει με ναό με τους σταλακτήτες και σταλαγμίτες να σχηματίζουν μορφές θεών ανθρώπων και ζώων. Στο βάθος αυτής της αίθουσας είναι η Βρεφοκρατούσα και στο πίσω μέρος υπήρχε χάσμα το οποίο πήγαινε έξι μέτρα κάτω … στα 6 μέτρα υπήρχε κλίμακα-σκάλα η οποία πήγαινε ακόμα πιό κάτω. Αυτή ήταν η Πύλη του Άδη.

Λίγο πιό κάτω από την σκάλα υπήρχε ποτάμι μέσα στο βράχο. Ο χώρος σήμερα είναι μιά τεράστια φωλιά νυχτερίδων οι οποίες καλό είναι να μην ενοχληθούν από την ανθρώπινη παρουσία. Θα επανέλθουμε με πλήρες ρεπορτάζ για το σπήλαιο αυτό το οποίο αναφέρω στον Λύκτο!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

“Η σπηλιά βρίσκεται σε απόσταση 300 μ., νότια από το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Έχει είσοδο μια λοξή τρύπα ύψους 65 εκ. και πλάτους 55 εκ., 2,20 μέτρα πάνω από μια προεξοχή από στιλπνό πορτοκαλοκίτρινο ασβεστό- λιθο. Κάποιες, ελάχιστες, μικρές εγκοπές επιτρέπουν να γαντζώνεται κανείς για να συγκρατηθεί με τα χέρια και τα πόδια.

Η είσοδος αυτή, προσανατολισμένη νοτιοανατολικά, δεσπόζει σε ύψος 500 περίπου μέτρων πάνω από τη θάλασσα, απ’ όπου όμως δεν διακρίνεται.

Από εδώ μπορεί να δει κανείς, σε απόσταση 4 χλμ., το μικρό ακρωτήριο που προστατεύει τον όρμο της Άρβης και το αγροτικό ιερό του Άρβιου Διός. Το στόμιο της εισόδου έκλεινε με μια πέτρινη πλάκα, που εξακολουθεί να βρίσκε- ται στη θέση της. …” Ναυσίνοος Αδριανός Adrianos Bezouglof

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΕΜΑΝΟΥΗΛ & ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη