Στον αστερισμό του ουρανού…

Απο τοτε που θυμάμαι τον εαυτο μου παιδι τα καλοκαιρια καθε χρονο κοιμόμουν εξω.

Ποτε μεσα στο σπιτι!

Το συνηθιζαν τοτε στα χωρια.

Η δροσια του εξω ηταν μοναδικη και μονοδρομος για ολους!

Ποτε στην αυλη, πανω σε μια πατανια, ποτε εξω σε ενα κρεβατακι, και ποτε στο δωματσακι!

Και λεω ‘’δωματσακι’’ αντι ταρατσακι. γιατι ειναι απο τις αγαπημενες μου λεξεις της Κρητικης  ντοπολαλιας, οπως θa λεγαμε συρματσακι το συρματακι και μπαλωματσακι     αντι μπαλωματακι!

Εκει στο ταπεινο χαμηλο δωματσακι λοιπον, πανω σε  διο τρεις πατανιες για στρωμα τεσσερις φαρδους – σακια στον πατο, μια κουβερτα απο πανω και  ετοιμος για υπνο!

Μια κανατα νερο για το βραδυ μη τυχον και διψασω και ενα μαξηλαρι απο πουπουλα κοτας σπιτισιας για προσκεφαλο!

Απολαμβανα τον υπνο στη δροσια, αλλα πρωτα απολαμβανα τρια πραγματα…

Τον μαγευτικο εναστρο ουρανο με τα απειρα αστερια του..

Απολαμβανα  το μαγευτικο δροσερο νοτουλακι, που ηταν ενα ονειρεμενο απογειο αερακι που σε ανεβαζε πιο κοντα στα αστερια! Μια θεια δροσερη αυρα που σου χαιδευε το προσωπο, που μονο στη Κρητη μπορει να συναντησει κανεις τα καλοκαιρινα βραδυα…

Απολαμβανα ομως και την καθαρη σκεψη μου, την ηρεμια, τη γαληνη , που ανακαλυπτα ετσι καλιτερα την πνευματικη μου υποσταση, αφου εκανα  διαφορους διαλλογισμους συλλογισμους, ονειρα, σχεδια και πραγματικα ζουσα τη…σκεψη μου!

Οι μονοι γηινοι παραγοντες που θα μπορουσαν να αποσπασουν την ονειροπολα σκεψη μου, ηταν καποια κοκουβαγια η σκλομπα στα κρητικα…

Ισως καποια πυργολαμπιδα  που πετουσε βιαστικα, η καποιο τριζονι που  αυτο και ολα μαζι εκαναν ενα μουσικο χαλι  για τη νυχτα!

Οι νυχτες οι δροσερες ευκολα  σε μεταφερουν σε ενα κοσμο ονειρικο, κοιτωντας τα αστρα!

Τη  νυχτα κοιταζα με δεος τους διατοντες αστερες που χυνοταν  προς τη γη σε διαφορες κατευθυνσεις  και καμια φορα ηταν τοσο εντονοι που με φοβιζαν, οπως με φοβιζε και ο κομητης Ηarley που τυχαινε να εμφανιζεται τοτε.

Ομως μπορουσα να χαζευω τα ‘’κινουμενα’’ αστρα του ουρανου που εμοιαζαν πραγματικα αστρα, και οι γονεις μας μας ελεγαν οτι ηταν δορυφοροι που πανε να εξερευνησουν πλανητες! Ομως μαλλον εκαναν λαθος!

Με τα αστερια προσπαθουσαμε να φτιαξουμε νοητες εικονες, αναλλογα τη θεση τους στον εναστρο ουρανο…

Δεν θα μπορουσα να διανοηθω να κοιμηθω μεσα τις νυχτες, και παντα εξω με ευρισκε και ο Σεπτεμβριος που ανοιγαν τα σχολεια.

Μεσα θα εμπαινα μοναχα αν με επιανε η πρωτη βροχη! Η πρωτη μπορα, αφου με εκανε μουσκεμα, μαζευα τα μπογαλακια μου και έμπαινα μεσα!

Το ειχα καθιερωσει! Μεσα, μοναχα μετα την πρωτη νυχτερινη βροχη!

Και δεν ημουν μοναχα εγω, Σχεδον ολοι τα χρονια εκεινα, εμεναν εξω, μικροι μεγαλοι.

Πολλες φορες εμεναν και στην εξοχη, κοντα στα αλωνι, η στις θυμωνιες που αλεθε η αλωνιστικη μηχανη σε  μια αυτοσχεδια καλυβα.

Χρονια που φανταζουν μακρυνα, χρονια αθωα αλλα ζωντανα.

ΚΕΙΜΕΝΟ. ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ