Στην Κρήτη είχαμε τα παλιά χρόνια περίεργα έθιμα όπου υπήρχε αγροτικός κόσμος, που κράτησαν και μέχρι την εκπνοή του περασμένου αιώνα
Στην εργασία τους οι αγρότες χρησιμοποιούσαν πολλά και διάφορα εργαλεία και αντικείμενα, τα οποία κάποια από αυτά ήταν ξύλινα και τα κατασκεύαζαν οι ίδιοι.
Πολλά από τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν ήταν αναλώσιμα και αφού φθείρονταν, τα αντικαθιστούσαν όπως σαμάρια μουστρουχίνες, μουράγες, τζένια (παλούκια) ξύλινα, βολόσυρους ξυλόπορτες, σμαράκια, κάσους, ζυγούς και χίλια άλλα δυο!
Όλα τα αγροτικά εργαλεία και ιδιαίτερα όσα είχαν να κάνουν με την άροση, τα θεωρούσαν ευλογημένα, και ποτέ δεν τα έκαιγαν! Ούτε τα πετούσαν. Έτσι όλα τα ζυγάλετρα, τους ξύλινους ζυγούς, τα ξύλινα αλέτρια, την ξυλόπορτα, τον βολόσυρο κλπ, πάντα τα άφηναν σε μια γωνιά να σαπίσουν με τον χρόνο σιγά- σιγά.
Είχαν μάθει από την παράδοση της Κρήτης, πως αν τα έκαιγαν δεν θα έβγαινε η ψυχή του ζυγά όταν θα ερχόταν η ώρα τους!
Έτσι έκαναν και όταν πια στα γεράματα τους εγκατέλειπαν το επάγγελμα του ζευγά.
Όσα εργαλεία είχαν και αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν μια ζωή, σμάρια, σαμαράκια , ζυγάλετρα κλπ, δεν τα έκαιγαν ποτέ, αλλά τα άφηναν έξω σε μιλά γωνιά να λιώσουν με τα χρόνια λίγο – λίγο. Άφηναν κάπου επίσης και τα μεταλλικά αγροτικά εργαλεία και αντικείμενα, όπως αλέτρια, μεταλλικούς κάσους με τις αλυσίδες, ψεκαστήρες, παγίδες για άγρια ζώα, μουστρουχίνες και δεν τα πετούσαν ούτε αυτά!
Βέβαια οι παλιοί ήταν σε αντίθεση με το σύγχρονο λαογραφικό πνεύμα, και κατέστρεφαν έτσι σπουδαία αντικείμενα, που σήμερα το θεωρούμε λάθος. Οι νεώτεροι θέλουν να βρίσκονται όλα αυτά τα αγροτικά αντικείμενα να μέσα σε εσωτερικό χώρα και καλά διατηρημένα, και αν είναι δυνατόν να υπάρχουν και σε κάποιο εκθετήριο, για να τα βλέπουν οι νεώτερες γενιές και να μαθαίνουν την λαογραφία της αγροτικής εργασίας..
Κείμενο –φωτογραφίες : Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
